12 yaşından beri evimden uzakta yaşıyorum. Kundalwadi, Nanded'de okul müdürü olan babam, daha iyi fırsatlar bulabilmem için 6. sınıftan sonra beni Latur bölgesindeki Udgir'e gönderdi. Bir yurda yerleştim, kendi başıma idare etmeyi öğrendim ve o zamandan beri BTech boyunca, çalışırken, IIT'de ve şimdi Tokyo'da büyük ölçüde bunu yapmaya devam ediyorum. İnsanlar bana IIT Hyderabad'daki yurt hayatına nasıl uyum sağladığımı sorduklarında, 16 yıldır bunun pratik yaptığımı söylüyorum. 28 yaşındayım ve Maharashtra'nın Nanded bölgesindeki küçük bir kasabadan geliyorum. Beni IIT Hyderabad'a getiren yol düz bir yol değildi; bir devlet mühendisliği fakültesinden, bir oyun geliştirme girişiminden, PwC'de geçen üç yıldan ve son anda suya düşen yurtdışında eğitim planından geçiyordu.
Kundalwadi'deki Zilla Parishad Okulu'nda okudum, ardından SSC için Udgir'deki Shyamlal Memorial Lisesi'ne geçtim ve BTech (Bilgi Teknolojileri) için Karad Devlet Mühendislik Fakültesi'ne girmeden önce 11. ve 12. sınıflar için Latur'da kaldım. Annem ev hanımı, babamsa kariyerini eğitime adamış biri. 12 yaşımdayken beni köyden göndermek için harcadıkları çabanın, lojistiğin, maliyetin ve duydukları endişenin yükünü her zaman hissettim.
Oyun geliştirmeye adım atmak GCE Karad'dayken, dokümantasyonlar, YouTube ve bulabildiğim tüm çevrimiçi kurslar aracılığıyla kendime oyun geliştirmeyi öğretmeye başladım. 2019 yılında ilk oyunumu Google Play Store'da yayınladım. O zamanlar oldukça içedönük biriydim ve etrafımdaki çoğu öğrencinin oyun, AR veya VR konusunda çok az deneyime sahip olduğunu fark ettim; bu yüzden alt sınıflardakilere ders vermek ve farkındalık yaratmak için bir oyun geliştirme kulübü kurdum. Oradan elde ettiğim kazanım verdiklerimden çok daha fazlasıydı; beni içinde yaşadığım kabuktan çekip çıkardı. GameEon Studios'ta ve daha sonra Hyderabad'daki CHRP India'da staj yaptım; burada VR güvenlik eğitimi simülasyonları geliştirdim. Dört ay boyunca, geceleri 10'dan gece yarısına kadar Coding Ninjas'ta öğretmen asistanı olarak çalıştım ve yaklaşık 650 öğrenciye Java ve veri yapıları konusundaki sorularında yardımcı oldum. Ben hala bir öğrencidim. Uyku ise isteğe bağlı bir lükstü.
Haziran 2021'de, son sınıftayken, LinkedIn üzerinden tanıştığım biriyle Holofuse Technologies LLP'yi ortaklaşa kurdum. Oyunlar ve uygulamalar geliştirdik, müşteri projeleri teslim ettik ve küçük bir ekiple şirketi yalın bir şekilde yönettik. Birkaç ay geçtikten sonra, girişimciliğe geri dönmeden önce daha fazla kurumsal deneyime ihtiyacımız olduğu konusunda hemfikir olduk. Holofuse bugün faal değil ama bana öğrettikleri hala yaşıyor.
BTech'ten sonra, Yazılım Mühendisliği ve İnovasyon ekibinde arka uç mühendisi (backend engineer) olarak PwC'ye bir çalışan (associate) katıldım. Büyük ölçekli kurumsal altyapıyla, kurumsal teknolojinin aslında nasıl inşa edildiği ve bakımıyla ilgili ilk gerçek deneyimimdi. Neredeyse üç yılımı orada geçirdim. Sağlam, istikrarlı ve sonrasında gelen her şey için iyi bir hazırlıktı.
Ancak içimdeki bir şeyler hala bir sonraki adımı arıyordu. BTech'imin ikinci yılından beri yurtdışında okumak istiyordum. IELTS ve GRE sınavlarına girdim, birçok yere başvurdum ve çeşitli ülkelerdeki üniversitelerden kabul aldım. Finansal kaynaklar ayarlanmıştı. Ve sonra, burada değinmeyeceğim kişisel nedenlerden dolayı gidemedim. Zor bir dönüştü.
Uyum sağlamak neden zor olamadı? Hindistan'daki seçenekleri araştırırken, ülkesinin türünün ilk tam teşekküllü programlarından biri olan IIT Hyderabad'daki Tekno-Girişimcilik MTech programıyla karşılaştım. Bu program, BTech'imden beri yönünü çizdiğim kesişim noktasında tam olarak yer alıyordu: teknoloji ve bir şeyler inşa etmek, yapılandırılmış bir anlayışla birleştirilmişti.