Zamanla küçülüp ufukta kaybolan olaylar olduğu gibi, yıllar geçtikçe devleşen ve tehditkar boyutlar kazanan olaylar da vardır. 7 Ekim, Hamas'ın necefli Negev topraklarına sızarak çoğunluğu sivil yaklaşık 1.200 kişiyi katlettiği ve 251 kişiyi kaçırdığı 2023 yılının felaket tarihi için de durum böyledir. Bu olay, önce Gazze'de, ardından Lübnan, İran ve Yemen'de arka arkaya patlak veren ve ardı ardına gelen -beyanatta kalan ama pratikte karşılığı olmayan- ateşkeslere rağmen hâlâ devam eden bir savaş zincirinin sadece tetikleyicisi olmadı. Aynı zamanda bölgede ittifakları ve uluslararası ilişkileri yeniden şekillendiren, İsrail ve Filistin toplumlarını, hatta daha da ötesinde uluslararası toplumun tamamını ve kamuoylarını şiddetli bir şekilde sarsan muazzam bir jeopolitik ve sosyal depremi de tetikledi.
Negev'deki saldırının üzerinden üç yıl, İsrail'in Gazze'ye yönelik yüksek yoğunluklu savaşının sona ermesinden ise henüz bir yıl geçti. Negev'deki saldırının üçüncü ve sahte ateşkesin birinci yıl dönümü olmak üzere her iki yıl dönümü de, İsrail ve Filistinlilerin vicdanlarındaki travmanın derinliğini değerlendirmeye yetiyor; iki taraf tarihlerinin hiçbir döneminde bugün olduğu kadar birbirinden uzak ve birbirine karşı düşmanca bir konumda olmamıştı. İsrail için o 7 Ekim, Hitler döneminden bu yana tek bir günde yaşanan en büyük Yahudi katliamıydı. Filistinliler için ise bu tarih, tarihi vatanlarının topraklarından 1948'de şiddetle sürgün edildikleri, bir parya halk haline gelerek soykırımın eşiğine sürüldükleri dönemden çok daha kanlı, acı dolu ve derin olan yeni bir Nekbe'nin veya felaketin başlangıcı oldu. Zulüm gören Yahudilerin, düşman bir dünyanın sıklıkla kendilerine esirgediği güvenliği bulabilecekleri bir devlet fikri olan Siyonist ideal yaralandı. Ancak Filistinlilerin atalarından kalma toprakların bir kısmı üzerinde bir gün kendi devletlerine sahip olma umudu, belki de telafisi imkansız bir şekilde, bundan çok daha fazla yaralandı.
Orta Doğu'da olduğu gibi çok taraflılığın ve kurumlarının yıkılışının bu kadar ölümcül ve rahatsız edici etkiler yarattığı pek az yer vardır. Bölgenin son 80 yıldaki nispi istikrarı ve her şeyden önemlisi, günümüzdekilerden genellikle daha kısa süren ve daha az kayıp veren savaşlarla kesintiye uğrayan barış süreçleri; Birleşmiş Milletler, insani yardım kuruluşları ile Avrupa ve Amerikan diplomasisinin çabaları olmadan açıklanamaz. Bugün sürmekte olan savaşlar zinciri, uluslararası hukuka duyulan saygısızlıkla, ABD ve İsrail'in çok taraflılığı yerle bir etmesiyle ve bunun yerine mevcut Beyaz Saray'ın amatör diplomasisinin ikame edilmesiyle doğrudan ilişkilidir. Beyaz Saray'ın Birleşmiş Milletler'e rakip olan, samimi barış amaçlarından ziyade ticaret hırsıyla yönlendirilen otoriter ve tek taraflı örgütlenme projeleri bu durumun birer yansımasıdır. Hamas'ın elindeki son rehinelerin serbest bırakılması gibi Beyaz Saray'ın arabuluculuk girişimlerinin tek somut başarısının ardından, tam bir yıl önce Şarm el-Şeyh'te kurulan ve başkanlığını Donald Trump'ın yürüttüğü Gazze Barış Konseyi bunun tipik bir örneğidir. Konseyin Barış Planı, hiçbir sonucu olmayan salt ifadelerden ibaret tam anlamıyla bir kağıt parçasıdır. Milyonlarca dolarlık taahhütler verilmiş olmasına rağmen henüz tek bir yatırım dahi yapılmamıştır. Öngörülen ne yeni sivil otorite ne de uluslararası güç oluşturulmuştur. Yeniden inşa çalışmaları henüz başlamamıştır bile. Adeta Beyaz Saray sanki...