Brezilya'da artık sesli bir şekilde tartışılmaktan vazgeçilen üç konu var: 8 Ocak mahkumlarına (Üç Erdem Meydanı'nı basanlara) af çıkarılması, Jair Bolsonaro'nun 27 yıl hapis cezasına çarptırılması ve Bakan Alexandre de Moraes'in Yüksek Federal Mahkeme'deki (STF) görevine devam etmesi. Dört yıl boyunca bunlar, bunu yasaya dönüştürecek güce sahip olmayan bir azınlığın talepleriydi, ancak geçen pazar gününden itibaren bu durum değişti. İlk tur başkanlığı belirlemedi —Flavio Bolsonaro %47,03 oy alırken Lula %45,16'da kaldı ve ikinci tur 25'te yapılacak— ancak eksik oyları sağa kazandırdı. Ve bu sadece Brezilya'yı ilgilendiren bir meselenin ötesinde, çünkü ana ticari ortağımızın reform yapma kapasitesini belirliyor.
Basit bir aritmetikle başlamak gerekirse; Temsilciler Meclisi'nde sağ bloklar 513 sandalyenin 276'sına, Senato'da ise 81 sandalyenin 49'una sahip. Liberal Parti milletvekili sayısını 99'dan 121'e çıkardı ve 28 senatörü olacak. İlk turda belirlenen yirmi valilikten on üçü; aralarında São Paulo, Minas Gerais ve Rio Grande do Sul'un da bulunduğu muhafazakar kamptan çıktı. Ancak asıl belirleyici veri bu toplamlar değil, Bolsonaro'nun PL partisinin meşhur "Centrão"dan sandalye koparmış olması. Her yasaya desteğini pazarlayan partiler federasyonunun olduğu yerde, artık birlikte oy kullanan doktriner bir blok var. 49 senatör de rastgele bir sayı değil; tam olarak bir anayasa değişikliğinin gerektirdiği üçte ikilik çoğunluğa karşılık geliyor. Sağ, Anayasa'nın anahtarını ele geçirdi ve 8 Ocak mahkumlarına yönelik kapsamlı bir af, yeni Kongre'nin göreve başlayacağı şubat ayından önce olmasa da, bu aralığa zahmetsizce giriyor.
Bolsonarizm'in arzuladığı sahne, yani baba ve oğlun 1 Ocak'ta Planalto Sarayı'nın rampasından birlikte çıkması, tek bir kapıya ve yargısal bir sürece bağlı; o da Yüksek Mahkeme (STF) Yargıcı Kassio Nunes Marques'in önündeki adli inceleme başvurusu. Önümüzdeki döneme yön veren çelişki de burada yatıyor: Bu fotoğraf için sağın, disipline etmeyi amaçladığı mahkemeden bir şeyler alması gerekiyor. Mahkeme üzerindeki baskı paralel olarak devam ediyor. Bir bakanı görevden almak Senato'nun üçte ikisini, yani 54 oyu gerektiriyor ve organik sağ bloğun 49 oyu var. Beş oy eksik, ancak Üst Meclis'te yapılan araştırmalar bir süreci başlatmaya elverişli 54 senatör olduğunu gösteriyor ki bu sayı kesin gözüyle bakılamayacak kadar sınırda bir rakam.
Yine de sonuç, neredeyse herkesin öngördüğü gibi kafa kafaya bir çarpışma olmayacak. Mahkeme, 1988'den bu yana iç uyumunu gerçek zırhı olan Banco Master yolsuzluk skandalıyla zedelediği en kötü döneminde bu bilek güreşine giriyor. İlk hamlesi direniş, ikincisi ise müzakere olacak; çünkü azil tehdidinde bulunan aynı Senato, önümüzdeki dönemin boşluklarını dolduracak dört yeni bakanı onaylayacak olan Senato'dur ve atamaları kontrol eden taraf, mahkemenin önümüzdeki yirmi yıldaki yapısını belirler.
Muhtemel varış noktası; yargı engeli olmaksızın geniş bir af ve kurumun zırhlandırılması karşılığında en çok hedefteki figürün müzakere edilmiş çıkışıyla sonuçlanacak büyük bir pacifikasyon (barışma) anlaşmasıdır. Buenos Aires'te Brezilya'ya özgü bir kurumsal folklor olarak okunan tüm bu gelişmeler, aslında sonrasındaki sürecin gerçekleşebilmesinin ön koşuludur. 276 milletvekili, 49 senatör, on üç vali ve uzlaşmış bir Yüksek Mahkeme'ye sahip bir başkan, ülkenin yeniden demokrasiye geçişinden bu yana en geniş yönetilebilirlik platformuna sahip olacaktır.
Ve kazanan adayının düşündüğü plan oldukça iddialı; mali açığı güçlü bir şekilde azaltmayı bir çapa olarak gören, bürokrasiyi küçültecek idari bir reformu da kapsıyor.