İsrail'in her İsrailliyi endişelendirmesi gereken bir hızla dost ve müttefik kaybettiği bir dünyada, Ürdün Kralı Abdullah'ın geçen ayın sonlarında BM Genel Kurulu'nda yaptığı konuşmada dile getirdiği öfkesi son derece ciddiye alınmalıdır. Bölgenin çalkantılı jeopolitiği ortasında normalde abartıya eğilimli olmayan, aksine sakin ve ölçülü bir etki yayan Ürdün lideri, İsrail hükümetine ve politikalarına karşı sabrını yitirmiş görünmektedir.
Ürdün, İsrail ile ilişkileri gereksiz yere gerdirme konusunda çok az ilgiye sahiptir. Buna rağmen Haşimi Krallığı, 1994 yılında İsrail ile ilk barış anlaşmasını imzaladığında büyük bir risk üstlenmiş ve bu anlaşmayı çalkantılı zamanlarda sürdürmüş olsa da, Binyamin Netanyahu hükümetinin bunu kanıksadığı ve Ürdün liderliğinin karşı karşıya olduğu iç baskılara karşı yeterli hassasiyeti göstermediği aşikar hale gelmiştir.
Çoğunluğu Batı Şeria ve Gazze'deki aileleriyle güçlü bağlara sahip büyük bir Filistinli nüfusa ev sahipliği yapan Ürdün'de; Gazze Şeridi'nde on binlerce Filistinlinin öldürülmesine ve Doğu Kudüs dahil Batı Şeria'da baskı dolu bir işgalin kökleşmesine tanık olunması, Ürdün toplumunu ve siyasetini doğrudan etkilemiştir.
Amman'da, bu sağcı İsrail hükümetinin ideolojik heveslerinin, Filistinlileri büyük sayılar halinde Ürdün Nehri'nin doğusuna itme girişimine yol açabileceğine dair artan bir korku vardır ki bu, krallığın bakış açısına göre savaş ilanıyla eşdeğer olacaktır.
Kral Abdullah, uluslararası topluma Filistin çatışmasının çözümsüz bırakılmasının bölgesel istikrarı tehlikeye attığını ve acil meselenin çok ötesinde yansımaları olduğunu öne sürerken daha açık olamazdı. Kendisi, kabul edilmediği takdirde barışın sağlanmasını engelleyecek bir dizi yanılsamaya karşı haklı olarak uyardı.
Eğer bu İsrail hükümeti iktidarda kalmaya devam ederse, Ürdün ile ilişkilerin rotasının aşağı yönlü bir sarmala dönüşmesi muhtemeldir.
Bunlardan ilki, İsrail'in her bir bölgedeki Filistinlilere muamelesi açısından değil, aynı zamanda gelecekteki siyasi niyetleri açısından da Batı Şeria ve Gazze ile ayrı ayrı ilgilenmenin normalliğidir. Ürdünlü hükümdarı haklı olarak endişelendiren şey, Batı Şeria'nın şu anda her halükarda ilhak edilmekte olması ve bunun iki devletli çözümün gerçekleşmesini giderek zorlaştırmasıdır.
Kral'ın karşı uyardığı ikinci yanılsama, "bu İsrail liderliğinin Filistin devletini reddetmesinin henüz değişebilecek bir konum olduğu" yönündedir. Öyle değildir. Sahada sağlamlaştırılmaktadır. Bu durum, onun en tehlikelisi olarak gördüğü üçüncü yanılsamayla tezat oluşturmaktadır: İsrail ve destekçilerinin "Arap dünyasının hiçbir zaman barış aramadığı" yönündeki inancı.
Bu kutsal olmayan yanılsamalar üçlüsünün galip gelmesine izin verilirse, adil ve hakiki bir barış anlaşması şansı neredeyse sıfıra indirilecektir. Orta Doğu'yu ve özellikle İsrail-Filistin ilişkilerini yakından takip edenler için Kral Abdullah'ın sert uyarısı sürpriz olmayabilir. Ancak konuşmasının vesilesi, BM Genel Kurulu kürsüsünden yapılması ve zamanlaması, bir İsrail genel seçimlerinin arifesinde olması tesadüf değildi. Bunlar, İsrail'in, kendi eylemleri Ürdün çıkarlarını giderek tehlikeye atarken barış anlaşmasına bağlı kalması konusunda Ürdün'e süresiz olarak güvenemeyeceğinin bir mesajıydı.
İsrail ile Ürdün arasındaki barış anlaşması, her iki ülke için de karşılıklı ilgi ve yarar sağlamaktadır.