Kitap ve sözler: Marisa Vicentini. Müzik: Bianca Cuscuna ve Facundo Cicciu. Genel yönetmen: Tomi Capano. Müzik direktörü: Facundo Cicciu. Oyuncular: Bianca Cuscuna, Iñaki Crotto, Hernán Matorra, Olivia Galatro, Enrique Cragnolino, Gaby Schapiro, Rut Feith ve diğerleri. Koreografi: Vero Pacenza ve Florencia Liserre. Kostüm: Marisa Vicentini. Sahne tasarımı: Agustín Justo Yoshimoto. Işıklandırma: Eduardo Maggiolo. Salon: Caras y Caretas (Sarmiento 2037). Gösterimler: Cuma günleri saat 21.00'de. Süre: 105 dakika. Görüşümüz: İyi.
Yıllar geçtikçe Camila O’Gorman ve Rahip Ladislao Gutiérrez’in trajik aşk hikayesi güncelliğini hiç yitirmedi. Özellikle de müzikal yapımcıları için. 1989 yılında, dönem dramının ilk müzikal versiyonu olan Camila, Teatro Premier'de Mónica Núñez Cortés ve Osvaldo Laport'un başrolleriyle sahnelendi. Ardından 2013'te, Corrientes Caddesi'ne yakın Lola Membrives Tiyatrosu'nda Natalie Pérez ve Peter Lanzani'nin yer aldığı 'Camila, nuestra historia de amor' (Camila, Aşk Hikayemiz) sahneye taşındı. Şimdi ise Corrientes Caddesi civarındaki Caras y Caretas tiyatrosunda, genç yetenekler Bianca Cuscuna ve Iñaki Crotto'nun rol aldığı bağımsız tarzdaki yeni bir yapım izleyiciyle buluşuyor: 'A tu lado, Camila' (Yanındayım, Camila).
Hikaye yetişkin kamuoyu tarafından oldukça iyi biliniyor; bu durum sadece en ince detaylarına kadar anlatan sayısız kitaptan değil, aynı zamanda 1985 yılında En İyi Yabancı Film dalında Oscar Ödülü'ne aday gösterilen ve yönetmenliğini María Luisa Bemberg'in üstlendiği, başrollerini Susú Pecoraro ile Imanol Arias'ın paylaştığı çok başarılı ulusal film sayesinde de biliniyor. Ancak yeni nesiller geldikçe ilgi yenileniyor ve kurgunun detaylarını hatırlamak anlam kazanıyor. Buenos Aires valisinin kızı Manuelita Rosas'ın çok yakın arkadaşı olan soylu bir aileye mensup 22 yaşındaki Camila O´Gorman ve büyük şehre varışından kısa süre sonra Camila'nın ayinlere katılıp günah çıkardığı San Nicolás y Socorro cemaatinin rahibi olan 24 yaşındaki Tucumanlı rahip Ladislao Gutierrez'in hikayesi... Her ne kadar ilk başta direnseler de, birbirlerine sırılsıklam aşık oldular ve dönemin tüm önyargılarına karşı gelerek kaçtılar; Goya'da ilkokulda ders verip ilk çocuklarının doğumunu bekleyerek normal bir çift gibi yaşamaya çalıştılar. Tüm bunlar tutuklanmalarına kadar sürdü ve af dilemelerine rağmen, Juan Manuel de Rosas'ın emriyle 18 Ağustos 1848'de kurşuna dizilerek idam edildiler.
Tarih, bunu "skandal bir yasak aşk" olarak değerlendirmekten uzak bir şekilde, bugün Camila ve Ladislao'nun ilişkisini haklı buluyor; yaşananları örnek bir cezalandırma olarak tanımlamak yerine bir barbarlık eylemi olarak yargılıyor. Yeni sahnelenen müzikal de (diğer ikisi gibi) ideolojik olarak olayların ilerlemeci bir yeniden değerlendirmesiyle aynı çizgide buluşuyor. Ancak, salonun girişinde, 19. yüzyılın ortalarında Arjantin'de Rosas yanlılarının siyasi sadakat işareti olarak ve bir anlamda federal hükümetin otoriter hatta kanlı uygulamalarına onay olarak zorunlu takmak zorunda oldukları "divisa punzó"yu (kırmızı kurdele) hatırlatan yoğun kırmızı kurdelelerin hatıra (souvenir) olarak dağıtılması dikkat çekiyor. Bu "detay" bir kenara bırakılırsa, bir müzikal olarak eser iyi ve öne çıkan birkaç noktaya sahip. İlk olarak, tüm şarkıların müziği ve sözleri. Bağımsız özelliklere sahip bir müzikalde partisyon çok uzun süredir bu kadar öne çıkmamıştı. Ritimler çeşitlilik gösteriyor ve akılda kalıcı.