En erken çocukluğumdan beri güneyin ve Antarktika'nın yaşamıyla bağlantılı olma fırsatım olmuştu. Kutup keşiflerinin pek yayılmamış öyküleri benim için sır değildi. Nordenskjöld'ün keşif gezisinin 1903 yılında Uruguay korveti tarafından gerçekleştirilen unutulmaz kurtarılmasıyla ilgili bazı kitaplar okumuştum ve talihsiz kaptan Scott ile kaşifler Amundsen, Charcot, Powell, Bruce vb. kişilerin keşif gezilerinin sonuçları hakkında geniş bilgiye sahip ecdim. Her zaman o uzak efsanevi bölgeleri tanıma umudunu beslemiştim; Güney Amerika kıtasının ucunda, Ateş Toprakları'nda (Tierra del Fuego) tanışma ve yaşama fırsatı bulduğumda on iki yaşında hayal gücümde derin izler bırakmış bir umuttu bu.
1919'da tesadüfen Askeri Liman'da (şu anda Puerto Belgrano) bulunuyordum ve orada, Orkney Adaları'na yaptığı yıllık seyahatlerden birinden dönen Uruguay korvetini görme fırsatı buldum. Bu kıdemli geminin manzarası zihnimde güneye bir seyahat fikrini yeniden canlandırdı ve orada bunu başarmaya tamamen kendimi adama konusunda kesin bir karara vardım.
Buenos Aires'e döndüğümde, o sırada Jorge O. Wiggin tarafından yönetilen Arjantin meteoroloji ofisine girmeyi başardım. Wiggin, Orkney Adaları'na düzenlenecek bir keşif gezisine dahil edilme talebimi büyük bir şüphecilikle karşıladı. İsteğimi kabul etmesi için onu ikna etmek bana epey zaman ve emeğe mal oldu; ancak meteorolojik gözlemci olarak yeterli deneyimi kazandığım yaklaşık dört yılı boşa beklememiştim.
Sonunda, 1922'nin sonlarına doğru, 1923'te kıdemli lider Hugo Valentiner tarafından yönetilecek olan ve dördüncü kez Orkney Adaları'na gidecek olan keşif gezisine dahil edildiğim bana bildirildi. Bu gezide Valentiner'e ikinci başkan olarak Alman Ernesto Bruhns, aynı milletten Roberto Plagge ve yine Alman aşçı Otto Zeiger eşlik edecekti. İlk üçü La Quiaca gözlemevine aitti ve bunlardan hiçbirini tanımıyordum; buna rağmen coşkum o kadar büyüktü ki, bilinmeyen bir dili konuşan insanlar arasında uzun bir yıl yaşamak zorunda kalacak olmam beni hiç korkutmuyordu.
Sefer için belirlenen tarihten sadece birkaç gün önce arkadaşlarımla tanışabildim, ancak liderin üç keşif gezisi geçmişine sahip kıdemli biri olması detayı, kendime olan güvenimi artırıyordu.
Keşif ekibi bu şekilde oluşturulduktan bir gün sonra bize ayrıntılı bir tıbbi muayene yapıldı. Hiçbirimiz Antarktika'nın sert koşullarıyla yüzleşmekten alıkonulacak durumda değildik. Sağlam bir kalp, sağlıklı akciğerler ve tedavi edilemez rahatsızlıkların en ufak bir izinin bile bulunmaması, herkesin iyimserliğini artırmaya katkıda bulundu. Bulunduğum iyi fiziksel koşullara rağmen, maceramda karşılaştığım riskleri düşünmeden edemiyordum; çünkü herhangi bir rahatsızlığım olmadığını söylemek doğru olsa da, buz çöölünde bu hastalıklara yakalanabilirdim ve daha da kötüsü, orada herhangi bir kazanın kurbanı olabilirdim. Hayal gücüm sürekli olarak Orkney Adaları mezarlığında fotoğraflardan gördüğüm dört ahşap haça uçuyordu.
Ancak bütün bunlara rağmen, maceraya atılma kararlılığım sarsılmazdı. Buna rağmen, beni pek çok kez düşündüren bir detay vardı. Yirmi yaşında olduğunuzda, en maceracı olanlar bile annesini hatırlar. Ve bu, anlar boyunca neşemi gölgeleyen detaydı. Huzurla yola çıkabilmek için bunu çözmem gerekiyordu.
Keşif ekibi kurulmuştu; gemi limanda, yiyecek ve malzemeleri yüklüyordu