Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin
Maricarmen Abascal hayatının neredeyse tamamını geçirdiği eve geri dönmeyi başaramadı. Evi boşaltılmasının ardından eşi benzeri görülmemiş bir toplumsal hareketliliğin baskısıyla varılan anlaşma, kendisine yeni bir sekiz yıllık kira sözleşmesiyle dairesine dönme imkânı tanıyacaktı, ancak bu çok geç geldi.
Kişisel macerası ulusal bir siyasi meseleye dönüşen ve İspanya'daki siyasi dengelerin altüst olmasına katkıda bulunan 87 yaşındaki kadının hastanede hayatını kaybetmesi, trajedinin siyasi istismarı konusunda hükümet ile muhalefetin karşılıklı suçlamalarıyla şiddetli bir cepheleşme alanına dönüşürken, konut krizi yaklaşan seçim yarışının merkezi bahsi haline geliyor. Yaşanan kayıp, seçim öncesi tartışmalara çok daha güçlü bir ahlaki ve sembolik yük katıyor.
Öyküsü, manşetlere çıkmasından çok önce başlamıştı. Maria del Carmen Abascal, 1956 yılında ailesiyle birlikte Madrid'in Retiro parkı yakınlarındaki İbiza semtindeki daireye yerleşmişti. Orada yedi on yıldan fazla yaşadı.
Bir ilaç şirketinde 34 yıl sekreter olarak çalıştı, 1998'de emekli oldu ve mahalledeki yürüyüşler, alışverişler ve bir ömrün anılarının biriktirdiği nesneler arasında sakin bir günlük hayat sürdürdü.
Ancak 2020 yılında mülk Urbagestión şirketi tarafından satın alındı ve uzun yıllar süren bir yasal mücadele başladı. 23 Eylül dönüm noktası oldu. Önceki aylardaki üç başarısız girişimin ardından polis, binayı kapatarak tahliyeyi engellemeye çalışan eylemcileri uzaklaştırdı ve Maricarmen'i sedyeyle evden çıkardı. Yaşlı kadın bitkin bir halde hastaneye kaldırıldı.
Bu olay bir başka hukuki dava olarak kalmadı. birçoğu genç olan on binlerce insan sokaklara dökülürken, yüzlercesi Madrid'deki Puerta del Sol'da kamp kurdu. «Hepimiz Maricarmen'iz» sloganı, uygun fiyatlı konut bulmakta giderek daha fazla zorlanan bir toplumun sembolü haline geldi.
Bu dava, çok daha geniş bir sorunu özetlediği için siyasi bir dinamik kazandı. İspanya yaklaşık 750 bin konut açığıyla karşı karşıyayken, İspanya Merkez Bankası bu açığın 2028 yılına kadar bir milyonu aşabileceğini tahmin ediyor.
Turizm, göç ve varlıklı yabancı alıcıların artan talebi, yetersiz yeni konut inşaatı ve kamusal konut eksikliği ile birleşerek fiyatları fırlattı. Gençler için sorun daha da akut: 1.176 euroluk ortalama kira, neredeyse ortalama aylık maaşlarının tamamına denk geliyor.
Pedro Sanchez, tahliyelerin sınırlandırılması, kiracıların korunması ve kiraların dondurulmasına yönelik tedbirler sunarak bu toplumsal öfkeyi siyasi bir girişime dönüştürmeye çalıştı, ancak meclisteki azınlık bunların geçmesine izin vermedi.
Parlamentonun tedbirleri reddetmesi, başbakan için aylardır aradığı hamleyi yapma vesilesi oldu: 29 Kasım için erken seçim ilan etmek. Analistlere göre konut krizi, Sanchez'in yeni siyasi savunma hattı oldu. Hükümetinin Ceuta'daki göç krizi ve yakın çevresindeki kişileri ilgilendiren yolsuzluk iddiaları nedeniyle baskı altında kaldığı bir dönemin ardından başbakan,
(Not: Metin kaynakta eksik tamamlanmış olduğu için son cümle orijinalindeki gibi kesik bırakılmıştır.)