Bir kişinin kendi kendine konuşma biçimi, kişisel, mesleki ve duygusal durumların üstesinden gelme tarzını değiştirebilir. İspanyol psikiyatrist Marian Rojas Estapé, bir konferans sırasında bu açıklamayı yaptı ve içeriği daha sonra sosyal medya hesaplarında paylaştı. Uzman, günlük kararlara eşlik eden ve çoğu durumda olaylar gerçekleşmeden önce olumsuz sonuçları öngören bu iç diyaloğa odaklandı. Belirttiği gibi, bu düşünceler yalnızca ruh halini etkilemekle kalmıyor, aynı zamanda fiziksel ve psikolojik sağlığı da olumsuz etkileyebiliyor. Rojas Estapé, “Hayattaki birçok durumun öncesindeki tutumun, sonucu güçlü bir şekilde etkilediği bilimsel olarak kanıtlanmıştır” dedi. Bu bağlamda iyimserliği; her bireyin kendisi, olasılıkları ve geleceği hakkında bahsederken kullandığı kelimeleri gözlemleme ve değiştirme kapasitesiyle ilişkilendirdi.
Vücut neden hayali tehditlere tepki verir? Konuşması sırasında Rojas Estapé, zihin ile bedenin her zaman gerçek bir tehdit ile hayali olanı ayırt edemediğini hatırlattı. Bu, sürekli olarak olumsuz durumları öngörmenin, somut bir tehlike karşısında ortaya çıkacak olanlara benzer fiziksel ve duygusal tepkileri harekete geçirebileceği anlamına gelir. Psikiyatrist, “Hayal gücümüz nedeniyle pesimistiz, çünkü kafamız bize sürekli gelebilecek olumsuz şeyleri getiriyor ve bunlar vakaların %90'ında asla gerçekleşmeyecek” diye açıkladı. Bu senaryolar sonuçta somutlaşmasa bile, gerçekleşme ihtimali bile endişe, korku veya güvensizlik yaratabilir. Uzmana göre bu eğilim, hem psikolojik iyilik halini hem de vücudun işleyişini etkiliyor.
İç diyalog ve günlük yaşam üzerindeki etkisi Rojas Estapé için iyimserlik, basitçe zorlukları inkâr etmek veya her şeyin olumlu bir sonuca varacağına kendini ikna etmek değildir. Açıklaması bunun yerine, her bireyin yaşadıklarını nasıl yorumladığı ve iç söylemini nasıl inşa ettiği ile ilgilidir. “İyimserliği veya olumlu tutumu tanımlamam gerekirse, bunun kendimle nasıl konuştuğumla çok ilgisi olduğunu söylerdim” dedi. Psikiyatrist bu mekanizmayı, terapötik süreçlerdeki öneminden dolayı çok sayıda saat harcadığı bir “iç mırıltı” olarak tanımladı. Bu diyalog, herhangi bir girişimi başlamadan cesaretini kıran otomatik cümleler aracılığıyla ortaya çıkabilir. Bahsettiği örneklerden bazıları şunlardı: “Üzgünüm”, “başaramayacağım”, “denemeyeceğim” veya “bana bir iş teklif ettiler ama kesin sonunda başka birini seçeceklerdir”.
Psikoterapide iç diyaloğun önemi Rojas Estapé, bir kişi terapiye başladığında üzerinde çalışılan temel konulardan birinin tam olarak kendine nasıl konuştuğu olduğunu açıkladı. Bu dili belirlemek, tekrarlayan düşüncelerin tanınmasını ve bunların somut olaylara mı yoksa öngörülen korkulara mı yanıt verdiğinin analiz edilmesini sağlar. Uzman, “Bir kişi muayenehaneye geldiğinde, en önemli konulardan biri nasıl konuştuğudur” dedi. Bu iç ses; birinin iş görüşmesi, zor bir konuşma, akademik bir meydan okuma veya kişisel bir kararla yüzleşme sırasındaki eğilimini etkileyebilir.