Dışarıdan bakıldığında savaşın tarihlerden, haritalardan, muharebe operasyonlarından ve zaferlerden ibaret olduğu görülür. Ancak siperin içindeki insan ölümünü yakından hisseder; birkaç dakika önce sohbet ettiği arkadaşının veya kendisinin her an şehit olabileceğini bilir. Orada yarının olup olmayacağı belli değildir. Bazen savaşın tüm ağırlığını tek bir cümle ifade eder: 'Gece yanındadır, sabah yoktur...' 44 günlük Vatan Savaşı katılımcısı Əli Əhmədli, savaşın hafızasında nasıl kaldığını tam olarak bu cümleyle dile getirdi. Əli Əhmədli 'Report'a verdiği röportajda savaşa nasıl gittiğini, ilk muharebeyi, ölümün en yakın mesafeden nasıl göründüğünü, şehit olan silah arkadaşlarını ve savaşın insan üzerindeki etkilerini anlattı.
- Əli bey, 44 günlük savaş başladığında sizi neyin beklediğini bilmiyordunuz. Gelin o günlere dönelim. Savaşta yer alma kararını nasıl verdiniz ve savaşın ilk gününü nasıl hatırlıyorsunuz?
- Ben Azerbaycan Teknik Üniversitesi'ni bitirdim, trafik organizasyonu uzmanlığı üzerine yüksek lisansa kabul edilmiştim. Askerlik görevimi tamamlayıp döndükten sonra yüksek lisansımı sürdürdüm ve bitirdim. Benim 2016 yılındaki hakiki askerlik hizmetim Nisan Savaşları'na tesadüf etti. Topçuydum ve 44 günlük savaşta da o muharebe bilgilerim bana çok yardımcı oldu. Yüksek lisansı bitirdikten iki yıl sonra savaşa gönüllü olarak katıldım. O sırada 27 yaşım vardı ve nişanlıydım. Bu kez savaşta topçu olarak değil, piyade olarak yer alıyordum. Bunu kendim seçtim çünkü benim için daha ilginçti.
44 günlük savaşın katılımcısı: Savaşta kazandığımız dostluğu asla unutamayız - RÖPORTAJ
- Üniversiteyi ve yüksek lisansı bitirmiş, kariyer kurma imkanlarına sahip genç bir idiniz. Üstelik nişanlıydınız. Yani önünüzde başka bir hayat bekleniyordu. Bütün bunların fonunda sizi gönüllü olarak savaşa gitmeye iten neydi?
- Polad Haşimov'un şehit olması. Generalin şehit olması her Azerbaycanlı gibi beni de çok rahatsız ediyordu. Bu olay bana çok kötü tesir etmişti. Cumhurbaşkanı İlham Aliyev'in çağrısından sonra dostlarımızla birlikte Seferberlik ve Askeri Hizmete Çağrı Devlet Servisi'ne hem elektronik hem de yazılı şekilde müracaat ederek gönüllü olarak Karabağ savaşlarında yer almak istediğimizi bildirmiştik.
Karabağ benim için gerçekten çok yaralı bir yerdi. Bunu herhangi bir laf kalabalığı hatırına, kendimi vatansever göstermek için söylemiyorum. Çocukluğumdan beri Karabağ benim hayallerim olmuştur. Hatta savaştan çok önce bir kez 'Sık sık rüyamda Kiril alfabesiyle Şuşa yazısını görüyorum' diye statü paylaşmıştım. Benim için Şuşa arzulanan bir yerdi ve hep orada olmayı isterdim.
Bunun fonundaki bütün olaylar, her şey gölgede kalıyordu. Aslında Karabağ'la hiçbir biyolojik bağım yok, aslen Göyçaylıyım. Ancak amcam Birinci Karabağ Savaşı'nın katılımcısıydı. Ben Karabağ'ı çocukluğumdan beri hissettim. Karabağ'ın azadlığı için her şeye, hatta canımdan geçmeye bile tüm samimiyetimle hazırdım. Allah'a çok şükürler olsun ki bize burada bir pay nasip oldu ve savaşabildik.
- Peki savaşın ilk gününü nasıl hatırlıyorsunuz? 27 Eylül'de cepheye yola çıktığınızda ne olduğunu tam olarak biliyor muydunuz, yoksa olayların ölçeği oraya varınca mı daha net anlaşıldı?
- 27 Eylül'de sabah Bakü'den Füzuli istikametine yola çıktık. Füzuli'ye vardığımızda savaşlar başlamıştı, yaralı...