Arjantinli ve diğer milletlerden kişilerin turist vizesiyle Amerika Birleşik Devletleri'ne girdikten sonra verilen sürenin dolmasına rağmen orada kalmaya devam ettikleri ve bugün sınır dışı edilme süreçleriyle karşı karşıya kaldıklarına dair ifadeler sıklıkla yayılmaktadır. Bu anlatıların birçoğu, devletin onları sınır dışı etme kararına karşı bir öfke ifade etmektedir. Bu mesele, her bir kişisel hikayenin uyandırdığı duyguyla değil, katı bir hukuki soruyla incelenmeyi hak etmektedir: Kabul koşullarının bizzat ihlal edilmesiyle yaratılan bir durum, kalma hakkı doğurabilir mi?
Öncelikle turist vizesinin ne olduğunu netleştirmek gerekir. Bu, genel bir ikamet izni olmayıp, mahiyeti ve süresi sınırlı, çalışmayı açıkça dışlayan özel bir izindir. Bunu talep eden kişi, konsolosluk görevlisine turizm amacıyla seyahat ettiğini ve ülkesine döneceğini beyan eder; hatta ABD yasaları, her başvuranın kalmak niyetinde olduğunu varsayar ve aksi yönde kanıt sunmasını talep eder.
Varışta sınır makamı kalış süresini belirler. Yabancı, bu nedenle kalışının sınırlarını bilir; bunlar kendisine kapının açıldığı koşulların ta kendisidir. Hukuk tarihine kadar uzanan bir ilke, hiç kimsenin kendi kusurunu kendi lehine iddia edemeyeceğini ve sahtekarlığın her şeyi geçersiz kıldığını öğretir. Hata, şiddet veya hile bir fiili sakatladığı gibi, kötü niyet, aldatmaca ve fiili durumlar da bunlardan yararlananlar için bir hak kaynağı olamaz.
Bir başka amacı takip etmek için farklı bir amaç öne sürerek giren ya da sürenin bitiminde ayrılmama kararı alan kişi, kendi durumunu alınan iznin dışında inşa etmiştir. Zamanın sadece geçişinin veya bu koşullarda elde edilen kökleşmenin bu durumu bir hakka dönüştürmesini iddia etmek, hukuki düzeni tersine çevirir: İhlal ödüllendirilmiş olur.
Bir ayrım yapmak mümkündür. Gerçek niyetini baştan beri gizleyenin durumu –ki ABD yasaları bunu yalan yetkisizliğe giriş nedeni olarak cezalandırır– girdikten sonra planlarını değiştirenlerinkiyle aynı değildir. Ancak bu ikinci durumda bile, ilgili izni almadan sürenin bitiminden sonra kalmaya devam etmek, yalnızca Devletin verebileceği bir statüyü tek taraflı olarak değiştirmek anlamına gelir.
Kanunun kendisi, ortaya çıkan bazı durumlar için yollar öngörmektedir; bunlara başvurmak bir hakkın kullanılmasındandır. Meşru olmayan şey, bu yolların yerine sadece ilgilinin iradesini koymaktır. Hiç kimse insanların daha iyi yaşam koşulları arayışı içinde başka bir ülkeye taşınma hakkına sahip olduğunu tartışmamaktadır.
İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi, herkesin herhangi bir ülkeden ayrılma hakkını tanır, ancak yasalarının dışında herhangi bir ülkeye girme ve oraya yerleşme hakkını kutsallaştırmaz. Amerika Birleşik Devletleri'nde yerleşmek veya çalışmak isteyen, ancak bu Devletin talep ettiği izinleri işleme koymayı ihmal eden ve başka bir amaç için tasarlanmış bir vizeye başvuran kişi, hakkını kötüye kullanmış olur.
Amerika Birleşik Devletleri'nde Yüksek Mahkeme, 19. yüzyılın sonlarından bu yana yabancıları kabul etme ve sınır dışı etme yetkisinin egemenliğin ayrılmaz bir niteliği olduğunu ve bunun düzenlenmesinin Kongre'ye ait olduğunu kabul etmektedir. Yolculuğun amacına uygun bir vize talep etmek hiçbir hakkı bozmaz: Sadece bu hakkın refahı sağlamak için hangi şekilde kullanılmas gerektiğini ortaya koyar.