On yıllarca "anda yaşamak" fikri, kişisel gelişim ve çağdaş spiritüalizm içinde en çok yaygınlaşan konseptlerden biri haline geldi. Bu popülaritenin büyük bir kısmı, "Şimdinin Gücü" adlı kitabında var olan yegane gerçek anın şimdiki zaman olduğunu savunan Alman yazar Eckhart Tolle sayesinde gerçekleşti. Yazara göre zihin genellikle geçmişin anıları ile geleceğin kaygıları arasında sıkışıp kalır; bu dinamik ise hem ıstıracı besler hem de hayatı doludolu yaşamayı zorlaştırır. Bunun karşısında yazar, bakış açısında bir değişiklik önererek "Şimdi"yi varoluşun merkezine yerleştirmeyi teklif ediyor.
Şimdiyi kabul etmek her zaman hoş olduğu anlamına gelmez. Tolle, şimdiki anın her zaman konforlu olmadığını açıkça belirtiyor. Kitabın kendisinde de "şu anki anın bazen kabul edilemez, hoş olmayan veya korkunç olabileceğini" kabul ediyor. Bununla birlikte yazar, bir durumun tetikleyebileceği acı ile o gerçekliği zihinsel olarak reddetmekten kaynaklanan ek ıstırap arasında bir ayrım yapıyor. Bu perspektiften bakıldığında, şimdiki anı kabul etmek, yaşananları onaylamak ya da onları değiştirmekten vazgeçmek anlamına gelmez; aksine, nasıl hareket edileceğine karar vermeden önce halihazırda var olan bir olguyla mücadele ederek enerji harcamayı bırakmak demektir. Yazara göre, korku, hayal kırıklığı veya sıkıntıdan ötürü fevri bir şekilde tepki vermek yerine, ancak bilinçli bir kabul sayesinde daha yüksek bir berraklıkla yanıt vermek mümkündür.
Şimdiki zaman neden gerçekten var olan tek şeydir? "Şimdinin Gücü"nün en bilinen pasajlarından birinde Tolle, "Şimdiki an sahip olduğunuz tek şeydir" ifadesini kullanır ve bu fikrin gerçek anlamda bilincine varmanın acı, kaygı ve günlük çatışmalarla olan ilişkiyi değiştirebileceğini savunur. Yazara göre psikolojik ıstırabın büyük kısmı; nostalji, pişmanlık ya da henüz gerçekleşmemiş olayların sürekli olarak öngörülmesi yoluyla zamanla kalıcı bir ilişki kurmaktan kaynaklanır. Bu nedenle yazar, zamanı yalnızca hayatın pratik yönleriyle sınırlamaya ve onu kişisel kimliğin geçtiği yer haline getirmemeye davet ediyor. Önerisi, geçmiş ve gelecek yalnızca somut meseleleri çözmek için gerektiğinde ziyaret edilirken, "ikametgahı Şimdi'ye kurmaktır".
Şimdiki zamana direncmenin bedeli. Kitabın bir diğer merkezi konsepti ise gerçekliğe karşı duyulan içsel dirençtir. Tolle, bir kişi halihazırda gerçekleşmekte olan durumu reddettiğinde, ıstırabı artıran ek bir çatışma yarattığını savunur. Bu bağlamda, şimdiki ana bir teslimiyet tutumu olarak değil, halihazırda var olan şeyin bilinçli bir kabulü olarak "evet" demeye davet eder. Onun bakış açısına göre gerçekliğe karşı çıkmak, hayatın kendisine karşı çıkmakla eşdeğerdir çünkü hayat her zaman şimdide gerçekleşir. Yazar, bu direnç terk edildiğinde birçok durumun sürekli bir çatışma olarak yaşanmaktan çıkıp daha büyük bir netlik ve sükunetle deneyimlenmeye başladığını ifade eder.