Haziran 1985'te National Geographic dergisi, dünya gazeteciliğinin en tanınmış simgelerinden biri haline gelecek bir fotoğraf yayınladı. Fotoğrafta yeşil gözlü ve keskin bakışlı bir Afgan kız çocuğu yer alıyordu. Ancak neredeyse yirmi yıl boyunca kimliği bir sır olarak kaldı. Haberin başrolündeki isim, Sovyet işgali sırasında ailesiyle birlikte Afganistan'dan kaçan bir mülteci olan Sharbat Gula'ydı. Amerikalı fotoğrafçı Steve McCurry onu Pakistan'daki Nasir Bagh mülteci kampındaki bir okulda fotoğrafladığında yaklaşık 12 yaşındaydı. Fotoğraf, kendisinden bilgilendirilmiş onam alınmadan çekilmişti ve yıllar geçtikçe yüzünün uluslararası alanda maruz kaldığı bu teşhir, hayatını olumsuz etkiledi.
Fotoğrafının yayınlanmasından on bir yıl sonra hayatı sakin bir döneme girecek gibi görünürken, Taliban Kabil'i ele geçirdi ve bireysel özgürlüklere, özellikle de kadınlara yönelik şiddetli kısıtlamalarla karakterize edilen ilk rejimini kurdu. Bu yönetim, ABD liderliğindeki askeri müdahalenin ardından devrildiği 2001 yılına kadar iktidarda kaldı. Bu süre zarfında Sharbat, otuz yıldan fazla bir süre Pakistan'da yaşamaya devam etti. 2016 yılında kimlik belgelerindeki usulsüzlük iddiaları nedeniyle bu ülkenin yetkilileri tarafından gözaltına alındı ve ardından Afganistan'a geri gönderildi. Durumu, uluslararası güçlerin çekilmesinin ardından Taliban'ın ülkenin kontrolünü yeniden ele geçirdiği 2021 yılında kritik bir aşamaya ulaştı. Dünya çapındaki tanınırlığı nedeniyle kadın, Afgan topraklarında kalmanın kendisinin ve ailesinin güvenliği için bir risk oluşturacağından korkuyordu.
Sonunda İtalyan hükümeti, tahliyesini ve yeni bir hayata başladığı İtalya'ya naklini kolaylaştırdı. İtalyan gazetesi La Repubblica'ya verdiği bir röportajda bu destinasyonu neden seçtiğini şu sözlerle açıkladı: “Seçme özgürlüğüm vardı. Taliban geldiğinde, Afganistan'da çok tanındığım için kalmanın zor olacağını anladım. Birçok hükümet bize yardım teklif etti. İtalya'yı seçtim çünkü burası, yeri ve insanları hakkında çok şey duymuştum. Herkes İtalyanların kibar ve misafirperver olduğunu söylüyordu. Tek bildiğim İtalya'nın Afganistan için çok şey yaptığıydı. Ve denemeye karar verdim.”
Sharbat dört çocuk annesidir, ancak küçük kızını dünyaya getirdiğinden beri onu büyütmenin daha zor olacağını her zaman biliyordu. Afganistan'a döndüğünde hükümet ona destek vermişti, ancak kocasının ailesi çocuğun eğitim almasına karşı çıkıyordu. Avrupa'ya varınca her şey değişti. Haklarının farkına varan Gula, “Bu kararı değiştirmek için hiçbir şey yapamadım. Ama bugün yapabilirim. Burada özgürüz, seçebiliyoruz” diyerek durumu özetledi.
Kadın, yeni komşularıyla iletişim kurabilmek ve onları anlayabilmek için İtalyanca dersleri bile almaya başladı. Bu eğitim, büyükannesi ve erkek kardeşiyle birlikte savaştan kaçmak zorunda kaldığı on üç yaşından bu yana alabildiği ilk resmi eğitimdir. Afgan kadınları için eğitimin önemini kavrayan Gula, “Mutluluk hissediyorum. Ders çalışmaya başladığımdan beri, öğrenmeye yeni başlayan küçük bir kız gibi hissediyorum” dedi.