Çarşamba günü, 7 Ekim'de, birçok İsrailli gibi eşimle birlikte Kudüs'ten Nova müzik festivali anıtına kadar uzun bir yolculuk yaptık. Gözyaşları aradan geçen üç yıla rağmen anlaşılır bir şekilde dinmeyen ailelere destek olmak istedik.
Devasa festival alanındaki insan kalıntılarını kaldıran ekiplere liderlik eden ZAKA komutanı ile tanıştık. Olağanüstü bir itidalle, ekibinin nelerle karşılaştığını anlattı ve görmemizin uygun olduğu yerleri dikkatlice gösterdi.
Bir kalabalık toplandı. Gözyaşlarını tutmaya çalışan komutan, herkesin tek bir millet olarak birlik içinde durmasını rica etti.
Eve dönüş yolumuzda, sarf ettiği sözler aklımda kaldı.
Çünkü İsrail bir başka seçime yaklaşırken, olağanüstü iyi yaptığımız bir şeyi yapıyoruz.
Kendi aramızda savaşıyoruz.
7 Ekim'den önce tam olarak kim ne biliyordu? Netanyahu ne biliyordu? Hangi kurumlar ve/veya istihbarat subayları başarısız oldu? Uyarıları kim görmezden geldi? Bu suçlamalar neden sadece şimdi, seçimler öncesinde ortaya çıkıyor? Neden üç yıl geçmesine rağmen hâlâ güvenilir bir soruşturma komisyonu için kavga ediyoruz?
Bu sorular yanıt talep ediyor. Hesap verebilirlik esastır. Ancak 7 Ekim'in ortak amacımızı güçlendirmesine izin vermek yerine, anısını bir başka siyasi savaş alanına çevirme riskini alıyoruz.
Bu sırada, potansiyel olarak çok daha önemli bir şeyi gözden kaçırıyoruz.
8 Ekim.
İki tarih. İki farklı savaş.
7 Ekim, İsrail'in bildiği dünya içinde felaket niteliğinde bir başarısızlıktı.
İsrail orduları, terörizmi, istihbaratı, caydırıcılığı ve askeri teknolojiyi bilir. Olağanüstü bir savunma ekosistemi inşa ettik: IDF, Mossad, Şin Bet (İsrail Güvenlik Teşkilatı), savunma sanayii, yedekler, istihbarat örgütleri ve ittifaklar.
Bu ekosistem felaket bir şekilde başarısız oldu. Ancak bunu nasıl onaracağımızı biliyoruz.
7 Ekim, İsrail'in kuruluşundan bu yana ihtiyaç duyduğunu zaten bildiği bir ekosistemin çöküşünü ortaya koydu.
8 Ekim ise tamamen farklı bir şeyi gözler önüne serdi.
Asla yeterince inşa etmediğimiz bir ekosistemi.
İsrail'in Gazze'deki askeri müdahalesi uluslararası tepkiyi açıklayamadan önce, İsrail karşıtı gösteriler ve söylemler çoktan yayılmaya başlamıştı.
Sömürgecilik, apartheid ve direniş kelime hazinesi hazırdı. Kampüs örgütleri, aktivistler, influencerlar ve dijital ağlar harekete geçmeye hazırlanmıştı.
Bu, tek bir devasa komplo gerektirmedi.
Bir ekosistem gerektirdi.
Yabancı hükümetler fikir üreten akademisyenleri finanse ediyor. Aktivistler onları tercüme ediyor. Kuruluşlar kampanyalar yaratıyor. Influencerlar içerik üretiyor. Algoritmalar bunları amplifiye ediyor (büyütüyor). Gösteriler görüntüler üretiyor. Medya bunları yayınlıyor. Politikacılar yanıt veriyor.
Ve döngü hızlanıyor.
Yahya Sinvar'ın savaş alanı dışındaki zaferi
Yahya Sinvar, 7 Ekim'i İsrail'in pasif kalmasını bekleyerek başlatmadı.
İsrail'in misilleme yapacağını biliyordu. Gazze için yıkıcı sonuçlar ihtimalini kabul ederken, ek cepheleri ateşleyebilecek bir çatışma ar The Jerusalem Post arıyordu.
Aslında, Hamas'ın askeri pozisyonunu feda ederek ve Gazze nüfusunu felaket niteliğindeki sonuçlara maruz bırakarak, daha büyük bir hedefin peşinde intihar niteliğinde stratejik bir kumar başlattı.
Sinvar ve meslektaşları öldürüldü. Hamas devasa askeri kayıplar yaşadı. Ancak askeri yenilgiyi her cephede yenilgiyle karıştırmamalıyız.
Sinvar, uluslararası algı savaşında son derece önemli bir zafer elde etti.
Uluslararası tepkinin her boyutunu öngörüp öngörmediği tartışmalıdır. İnkâr edilemeyen şey, halihazırda var olan Filistin yanlısı bir ekosistemin savaşı olağanüstü bir hızla istismar etmeyi başarmış olmasıdır.
Peki biz neredeydik?
Hâlâ açıklıyoruz. Hâlâ düzeltiyoruz.