Kavurucu rüzgâr, Patagonya kışının sadece bir mevsim değil, hayatta kalmaya yönelik sürekli bir meydan okuma olduğu Beagle Kanalı kıyılarını dövüyor. Orada, 62 yaşındaki Nelson Ginter ve 59 yaşındaki eşi María Alejandra Pirchio, dünyanın en güneyindeki şehir olan Ushuaia'da yumurta tavukçuluğu yoluyla sessiz bir başarının kahramanları oluyorlar. Gezegenin bu uç noktasındaki köşede, şehirdeki evleri ile çiftin bir hobiyi Ateş Toprakları (Fueguian) haute cuisine'inin (üst düzey mutfağının) temel halkası haline getirdiği Punta Paraná'daki bir arsa arasında paylaştırılmış 115 kanatlı hayvana bakıyorlar.
Ginter, karlı dağlar veya güney şehrini çevreleyen lenga ormanlarıyla çevrili bir yerde doğmadı. Kökleri, Bahía Blanca'nın 90 kilometre uzağındaki küçük bir kasabada, Pampa ovalarında uzanıyor. La NACION'a verdiği bir röportajda üretici, "Kırsalda büyümedim ama büyükbabamların arazisi vardı ve bize çok yakındılar, bu yüzden hayatım boyunca hayvanlarla iç içe oldum" dedi.
Tierra del Fuego'ya yerleşimi 1989 yılında gerçekleşti. Devlet şirketi Entel için çalışıyordu ve güneşe naklini istedi. "O dönemde buraya geldim... Ve bir daha buradan asla gitmiyorum" diye belirtti. Hayatı sürekli bir kilometre gidip gelmesiyle geçti: Telefónica'ya geçti, 2001'de Buenos Aires'e döndü ve nihayet 2011'de güney onu yeniden çağırdı. "Sahip olduğum her şeyi satıp geri geldim" diye anlattı.
Ushuaia'ya yerleşti ve yakın zamanda emekli olana kadar 14 yıl boyunca kamyon ve yol buzlarıyla mücadele ederek geçirdi. Bir hobi olarak, o evde olmadığı zamanlarda eşinin bakımına kalan yumurta tavukları yetiştirmeye başlamıştı.
Güneydeki kümes hayvanı yetiştiriciliğiyle ilişkisi doksanlı yıllarda başladı ve bu süre zarfında inişli çıkışlı dönemler geçirdi. "1991 ya da 1992 civarında normal tavuklarla başladım" dedi. Kalitatif sıçrama, daha sonra Ulusal Tarım Teknolojisi Enstitüsü'nün (INTA) yardımıyla geldi. "INTA yumurtacı tavuk getirmeye başladı, orada temasa geçtim. Önce bize on tane verdiler; ertesi yıl 25 ve sonra 60. 120'ye ulaşmışlığım var."
En iyi döneminde 160 kuşa ev sahipliği yaptı, ancak şehrin hızlı kentsel büyümesi yeni sınırlar dayattı. "Yüksek mahallelerde inşaatlar başladı ve çok fazla su inmeye başladı. İşler karmaşıklaştı ve üretimi küçültmek zorunda kaldım" diye açıkladı. Bugün, fiziksel alan eksikliği onun en büyük kısıtlamalarından biridir.
Ginter, bu iklimde gıda üretmenin gerçekten epik bir lojistik ve çevre hakkında derin bir bilgi gerektirdiğini kabul ediyor. Yaz aylarında, kuşlarının çoğunu şehirden 82 kilometre uzakta, tam Beagle Kanalı üzerinde bulunan Punta Paraná'ya taşıyor. Orada yaz coğrafyasının izin verdiği özgürlüğün tadını çıkarıyorlar. "Öğleden sonra onları tarlaya salıveriyorum. İnsanların dediği gibi çok mutlu tavuklar, gerçekten çok mutlu tavuklar" diye karşılık verdi.
Ancak amansız Ateş Toprakları kış geldiğinde, pastoral manzara düşmanca bir hal alıyor. "Çok sertleşiyor: dağdan geçmek zorundasınız. Her yer donmuş, kar dolu. Buzlu yokuşlar var ve işler sıklıkla sarpa sarıyor" diye itiraf etti. Kırsal alandaki temel sorun, termal altyapı eksikliğidir. "Orada kışın tavukların olduğu yerde ısıtma yok. Yumurtalar donuyor ve kırılıyor. Bu yüzden kışın onları Ushuaia'ya getiriyorum ve yazın tarlaya geri götürüyorum." Şehirde ise kuşlar yapay ışık ve ailenin sürekli bakımını alıyor.
"Burada, Ushuaia'da onlara ışık veriyorum ve bütün gün buradayım. Çıkartabilirim..."