Arama sonuçlarında daha fazla makale keşfedin
«Savaşa gitmeden önce şekerleme yapmayı unutma. Biraz çikolata ye,» diyor 2026 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Anne Carson, «Decreation» adlı eserinde Simone Weil'e annesi. Şairin bu dâhiyane –ve silahsızlandırıcı bir şefkat barındıran– tasavvuru insanı büyüliyor. Kanadalı yazar, trajedinin ağırlık merkezini savaşın gürültüsünden sessiz, görünmeyen şefkate kaydırmayı seçiyor.
Savaştan önce uyumak ne anlama gelir? Etraftaki dünya çökerken, annenin sunduğu çikolatanın tatlılığını tatmak ne anlama gelir?
Uykuda sessizleşiriz. Uyku dinlendirir, korur. Güvendeyizdir. Mutlak dinlenme halinde insan, asıl ve savunmasız doğasına geri döner. Çırılçıplak kalır. Savaş sürekli bir çatışma talep ederken, şiirsel jest ontolojik duraklamayı bir a-yaratılış (decreation) eylemi olarak öne sürer.
Basit bir günlük tavsiye, bir şefkat ve sevgi eylemi olarak, şiddetin acısına karşı radikal bir ontolojik duruşa dönüşür. Beslenme ve bedensel dinlenme, adaletsizliğin safça görmezden gelinmesi değil, bizzat hayatın kendisi yok edilmeden önce onun eylemli bir savunucusudur. Bu, insan biyolojik ve duygusal varlığının savaş adına ortadan kaldırılması durumunda herhangi bir mücadelenin anlamsızlaşacağını hatırlatan, sessiz ama derinlemesine politik bir direniştir.
Simone Weil aracılığıyla kendi kendisine, «İnsanlar acı çekerken zaman yoktur,» diyor Carson. «Zaman yok. Adalet. Adalet.» İşte burada hümanizmanın trajik diyalektiği ortaya çıkıyor. Anne sevgisi kurtarmaya, korumaya çalışırken, aynı zamanda ahlaki uyanıklık bizi direnmeye çağırıyor.
Bir tarafta insanın felaketler ortasında nefes alma, korunma yönündeki organik ihtiyacı yer alıyor. Diğer tarafta ise Weil'in —tüm evrensel adaletsizliğe karşı kendini tüketmiş bir filozofun— acımasız, çileci buyruğu yükseliyor. «Adalet, insanlara kötülük yapılmamasını sağlamak için uyanık olmaktır,» diye yazıyordu «Kişi ve Kutsal» adlı kitabında.
Şair, geri çekilme ihtiyacı ile ahlaki görevin birbirini dışlamadığı bir diyalog kurguluyor. Bunlar aynı varoluşsal ıstırabın iki yüzünü oluşturuyor. Carson'ın insanlığa gönderdiği mesaj şefkatli ama bir o kadar da buyurgan. Barbarlığa artık hoşgörü gösterilemez. Zaman yok. Anne Carson uyanık ya biz?
Lionel Messi, farklı olabilecek bir maçta Milli Takım formasını son kez giyecek. Ancak bu, maçın kendisinin değil, başka şeylerin daha büyük önem taşıdığı anlardan biridir.
Tarih aynı şekilde tekerrür etmez. Ancak bizi düşündürmesi gereken koşullar, davranışlar ve mekanizmalar geri döner. Ve bugün, uluslararası düzenin değiştiği, demokratik kurumların sınandığı ve gücün uluslararası ilişkilerde belirleyici bir unsur olarak yeniden sahneye çıktığı bir dönemde, İkinci Dünya Savaşı öncesi dönem bazı […]
Şimdiye kadar başarılı olamamış ve son ya da son büyük ayrım şanslarından birine sahip olan uluslararası aktörlerin susuzluğu
Milli takımımızın geleceği için gururlu ve umutlu hissetmemiz adına, Gök-Beyazların Altın Jenerasyonunun Milletler Ligi'nde oynadığı son dört maçın üçündeki mücadele işleyişinde, önceki "teneke" jenerasyonlara kıyasla neyi farklı gördük? Sırbistan maçı hariç, diğer maçlardaki istatistik