İklim değişikliğine uyum sürecindeki yavaşlığı haklı çıkarmak her geçen gün zorlaşıyor. Geçtiğimiz yıl, aşırı sıcaklar, şiddetli yağışlar ve tropikal siklonların dünya genelinde ekonomileri ve toplulukları sekteye uğratmasıyla kayda geçen en sıcak yıllardan biri oldu. Kasım ayında Türkiye'de düzenlenecek olan ve COP31 olarak bilinen BM İklim Değişikliği Konferansı yaklaşırken, hükümetlerin iklim taahhütlerinin ötesine geçerek uygulamaya odaklanması gerekmektedir.
Uyum faaliyetleri için sağlanan finansman, hâlâ ihtiyaç duyulan seviyenin çok gerisindedir. BM Çevre Programı, gelişmekte olan ülkelerin 2035 yılına kadar yılda 310 milyar ila 365 milyere dolar ihtiyaç duyacağını tahmin etmekte ve mevcut fon açığının 280 milyar dolar olduğunu belirtmektedir. Kurumlar, uygulamaya hazır olan ve riskleri doğru bir şekilde değerlendirilip fiyatlandırılabilen uyum yatırımlarını belirlemekte zorlandığı için, parayı en çok fayda sağlayacağı yere ulaştırmak daha da büyük bir zorluk teşkil edebilir.
Yeni bir çalışma makalesinde, fon ihtiyaçları tahminlerinin ve önerilen yatırım hatlarının kritik bir altyapı unsurunu göz ardı ettiğini savunuyoruz: Bu unsur, ailelerin iklim kaynaklı tehlikelere hazırlanmasına, bunlarla başa çıkmasına ve bunlardan kurtulmasına yardımcı olan, iklime uyumlu bakım hizmetlerinden oluşan bir ekosistemdir. Doğru tasarlandığında bu hizmetler, hanehalkı ve topluluk direncini güçlendirebilir. Aynı ilke, ülkelerin iklim şoklarına tepki vermesine yardımcı olmak üzere tasarlanan erken uyarı sistemleri ve uyarlanabilir sosyal koruma yatırımlarının da temelini oluşturmaktadır.
Geçici tahminler, bu yaz yaşanan şiddetli ve arka arkaya gelen sıcak hava dalgaları sırasında yalnızca Avrupa'da en az 35.000 aşırı ölümün meydana geldiğini gösteriyor. Gelişmiş refah sistemlerine rağmen, iklime uyumlu fiziki altyapının ve koordine hizmetlerin eksikliği bu aşırı ölümlere katkıda bulunmuştur.
Bakım hizmetlerinin ulusal uyum planlarının dışında bırakılması, iklim direncinin gerçekten ne gerektirdiğini eksik değerlendirmek anlamına gelmektedir
Caren Grown ve Kendall Trelegan
Bununla birlikte, ulusal iklim uyum planları, bakım sistemi çöktüğünde ne olacağını nadiren hesaba katmaktadır. Seller ve orman yangınları aileleri yerinden etmekte ve bakıcıları onlara bağımlı olan kişilerden ayırmaktadır. Ev temelli bakımın artık mümkün olmadığı durumlarda, resmi bakım hizmetleri, tek başına tahliye olamayan veya kendi başının çaresine bakamayacak durumdaki yaşlılar ve engelliler için bir can simidi haline gelebilir. Güvenilir bakım hizmetleri olmadan, sağlık sorunları aksi takdirde önlenebilecek hastaneye yatışlara yol açarak zaten baskı altında olan hizmetler üzerinde daha da büyük bir yük oluşturabilir.
Mevcut durumda, aile bakımcıları yükü tek başına sırtlamak zorunda kalmakta ve uzun süren acil durumlar sırasında yaralanma ve tükenmişlikle karşı karşıya kalmaktadır. Çoğu kadın olan bu kişilerden bazıları, ailelerinin gelir kaybını en son kaldırabileceği anda ücretli işlerini bırakmak zorunda kalmaktadır. Bakım sistemleri çöktüğünde, bir iklim şoku hızla hem bir sağlık hem de ekonomik kriz haline gelebilir. Güçlü bakım sistemleri bu zincirleme başarısızlıkları önleyebilir ve bakımı iklim direncinin çok önemli bir parçası haline getirebilir.
Bu nedenle, bakımın ulusal uyum planlarının dışına itilmesi, iklim direncinin gerçekte ne gerektirdiğinin azımsanması anlamına gelir. Kabul etmek gerekir ki, uyum olarak nitelendirilen şeyin standart bir tanımı olmaması ve ulusal tahminlerin genellikle çoğu geleneksel sektörlerdeki bireysel projelere dayanması nedeniyle bu ihtiyaçları öngörmek zordur.
Bu sektör bazlı yaklaşım, bakım hizmetlerinin gözden kaçmasına neden olmaktadır. Tarım, ormancılık, balıkçılık, su temini ve sanitasyon küresel uyum finansmanının yaklaşık yüzde 40'ını oluştururken, sağlık tahmini olarak yüzde 4 ila yüzde 6, eğitim ise yaklaşık yüzde 2 almaktadır. Uzun süreli bakım ile erken çocukluk bakımı ve eğitimi...