MARGARITA BELÉN, Chaco.– Kırsal alanda lider olmasından ve bu eyalette kamu görevine gelmesinden önce Mariela Kasko, çalışma ve çaba öyküleri dinleyerek büyüdü. Ailesi, savaştan kaçarak 1936 yılında Ukrayna'dan geldi ve henüz hazine arazilerinin açılması gereken bir dönemde, eyaletin güneybatısındaki Villa Berthet'e yerleşti. Büyükannesi, bir çiftlik kurmak için kendi elleriyle quebracho ve algarrobo ağaçlarını kökünden söküyordu; babası ise 30 hektarla işe başladı, iki traktör satın almak için ilk kredisini aldı ve büyük bir emekle tarıma adanmış bir yaşam inşa etti. Bugün 55 yaşında olan Chaco Hayvancılık Subsekreteri Kasko, geriye dönüp baktığında kendisini bu işe karışmaya yönlendiren nedenlerin büyük bir kısmını bu aile geçmişinde buluyor. Önce üreticiydi, ardından Villa Berthet Kırsal Derneği'nde lider oldu, daha sonra Chafor'a ve Arjantin Kırsal Konfederasyonları'nın (CRA) yönetim kuruluna girdi ve sonunda kendisini siyasetin içinde buldu. Her aşamada, aynı şeyi aradığını söylüyor: üreticilerin karşılaştığı sorunlara yanıtlar bulmak. Ancak sendikacılığa adım atması bir siyasi hırstan değil, bir üretici olarak yaşadığı zorluklardan kaynaklanıyordu. Sektörün yaşadığı büyükbaş hayvan hırsızlığı (abigeato) ve kırsal güvensizlik, onu hak arayabileceği ve her şeyden önemlisi çözümler önerebileceği bir yer aramaya itti. LA NACION'a verdiği demeçte, “2011 yılında yerel Kırsal Dernek'e yaklaştım. Kimse beni davet etmedi ama tipik bir sivri sinek gibi gittim, içeri girdim, kollarımı kavuşturup oturdum ve 'burada olmak istiyorum' dedim” diyor.
Kasko, baba tarafından dedeleri iç savaştan kaçarak Ukrayna'dan gelen bir ailenin Arjantin'deki ikinci kuşağıdır. Ülkeye 1936'da vardıktan sonra, iki yıl sonra Villa Berthet'e yerleştiler ve arazilerin kamu malı olduğu, önce zilyetliğin sonra da evrakların alınması gereken bir dönemde üretime başladılar. Aile üretimi, o bölgeye yerleşen birçok göçmende olduğu gibi çeşitlendirilmişti. Pamuk ekiyorlar; keçi, domuz, hindi, tavuk, bıldırcın (guinea), bal, meyve ağaçları ve sebze bahçeleri vardı. Dahası, pamuk üretken bir patlama yaşatmaya başlıyordu. Kasko özellikle toprağı kendi elleriyle işleyen bir kadın olan büyükannesinin görüntüsünü saklıyor: “Büyükannem, çiftlik yapmak için kendi elleriyle quebracho ve algarrobo ağaçlarını söken çok çalışkan bir kadındı”. Bu kuşak, muazzam zorlukları atlattıktan sonra ülkeye geldi. “Oradan gelen göçmenler (gringos) savaş tarafından epeyce örselenmiş, açlıktan ölen, birçok ihtiyacı olan insanlardı” diye anlatıyor. Bu çaba ruhu, aileyi ve aynı zamanda Kasko'yu şekillendirdi.
Babası, üretime başlamak için büyükbabasından 30 hektar aldı. Büyümek istiyordu ve işi makineleştirmeye ihtiyacı vardı, çünkü o zamana kadar katırların çektiği aletleri kullanıyorlardı ve bir traktör satın almak için finansmana ve bir kefile ihtiyacı vardı. Önce kendi babasına başvurdu, ancak beklediği desteği bulamadı. Bunun üzerine bankaya gitti ve müdürle konuştu: “Ağlayarak babasının kendisine kefil olmayı reddettiğini söyledi”. İşte o zaman banka müdürü bizzat kefili olmaya karar verdi ve böylece ilk kredisini aldı. Toprağı işlemek için gereken aletlerin yanı sıra iki Hanomag traktör satın aldı. Aile tarihi, Kasko'nun bu çabanın bir sembolü olarak tekrarladığı başka bir sahneyi daha saklıyor: “Babamın bankaya ilk kez gittiği an bisiklet üzerindeydi.