Zihnimizde ateşkes, bir soluklanma anı, hatta barışa dönüş umuduyla özdeşleştirilir. Ancak Gazzeliler için 10 Ekim 2025 ateşkesi şiddeti sonlandırmadı. Bu ateşkesin ilanından 23 Eylül 2026'ya kadar, Birleşmiş Milletler insani işler koordinasyonunun aktardığı Gazze Sağlık Bakanlığı verilerine göre, Şerit'te 1.402 Filistinlinin öldüğü bildirildi; bu da günde ortalama dört ölüm anlamına geliyor. Bireysel bağışlar da düşüş eğilimindeyken, Gazze'nin medyada ve siyasi söylemlerdeki varlığı belirgin şekilde azaldı. Sanki ateşkesin biçimsel varlığı, nüfusa etkin bir koruma sağlıyormuş gibi bir algı yaratılıyor.
İnsan, ateşkesin ve Gazzelileri koruması beklenen çok sayıdaki hukuki mekanizmanın, somut etkileri sınırlı kalırken, her şeyden önce bir eylem izlenimi mi ürettiğini sorgulayabilir. Emmanuel Macron'un 22 Eylül 2025'te tarihi bir hamle olarak sunulan Filistin Devletini tanıma kararı bu uyumsuzluğu gözler önüne seriyor: Le Monde gazetesindeki bir makalede alıntılanan bir diplomata göre, Fransız lider bu konudan sonra pek az bahsetti ve İsrail ile iş birliği devam etti.
Birleşik Krallık'ta bu eylem sahnelemesi çok daha açık: Eski başbakan Keir Starmer [21 Eylül 2025 tarihli bir konuşmasında] Filistin'in tanundığını duyururken "We are acting" – "Hareket ediyoruz" demiş, halefi Andy Burnham ise bir yıl sonra çeşitli yasal ve diplomatik önlemleri sıralamak için "So we have acted" – "Böylece hareket ettik" formülünü yinelemişti.
Hukuka başvurmanın aynı zamanda güçlü bir duygusal ve ahlaki boyutu da bulunmaktadır: 1944 yılında Nazi suçları bağlamında üretilen bir terim olan soykırımın anılması özellikle yüklüdür, çünkü Şoa'nın eski kurbanlarını fail konumunda sunmaktadır. Dolayısıyla tartışma, şiddetin nitelendirilmesi üzerinde yoğunlaşmaktadır: soykırım, insanlığa karşı suçlar veya savaş suçları. Bu ayrımlar, tartışmanın ağırlık merkezini hukuki kategorizasyona ve şu veya bu eşiğin aşılıp aşılmadığı sorusuna kaydırma eğilimindedir.