Alaska'ya varıldığını duyuran tabela nihayet karşısındaydı. Yıllardır bu anı hayal ediyorlardı. 101.000 kilometreden fazla yol kat etmiş, Amerika kıtasının büyük bir bölümünü geçmiştiler; pandeminin kapattığı sınırları aşmış, rotanın ortasında kendi kamyonetlerini tamir etmek için mekanik öğrenmiş ve belirsizliğin seyahatlerinde en iyi arkadaşa dönüşebileceğini keşfetmişlerdi. Yolda tanıştıkları diğer gezgin çiftler, kıtanın en kuzey ucuna varışlarını kutlamak için onları bekliyordu. Bu sahne, henüz bilmeseler de sekiz yıllık yolculuğun en büyük derslerinden birini özetliyordu: Ev her zaman bir yer değildir; bazen de en çok ihtiyaç duyulduğunda ortaya çıkan insanlardır.
Paradoksal bir şekilde, onları Ushuaia'dan Alaska'ya götüren bu seyahat hiçbir zaman Arjantin'in güneyinde başlamamıştı. Çok daha önce, başarılı bir yaşamla ilişkilendirilen her şeye sahip göründükleri bir Buenos Aires ofisinde, rahatsız edici bir soruyu sormaya başlamalarıyla başlamıştı: Ya mutluluk herkesin olmasını söylediği yerde değilse? Flor Cernuschi ve Gisela “Gise” Ares, on beş yıl önce çokuluslu bir şirkette çalışırken tanıştılar. Neredeyse hemen aşık olduklar ve sadece altı ay sonra evlendiler. Dünyayı tanımaya yönelik aynı merakı paylaşıyorlardı ve fırsat buldukça sırt çantalarıyla, geleneksel turizm rotalarından uzak seyahatler yapıyorlardı. Buradaki fikir, ziyaret ettikleri yeri turist gibi izlemek değil, yerli halk gibi yaşamak ve deneyimlemekti. Şehirlerde yürümek, insanlarla sohbet etmek, dalış yapmak, diğer kültürleri keşfetmek ve birkaç gün için bile olsa orada yaşamanın nasıl bir şey olduğunu hayal etmek istiyorlardı.
Ve her zaman aynı şey oluyordu. Seyahatin son günü, Buenos Aires'e dönmek için valizlerini hazırlarken, ikisinden biri sessizliği şu cümleyle bozardı: “Burada yaşayabilirdik.” Bunu denizin önünde, kayıp bir şehirde veya bir dalış deneyiminden sonra söylemişlerdi. Ardından uçağa biner ve rutinlerine geri dönerlerdi. Sorumluluk pozisyonlarına, toplantılara, saatlere ve yavaş yavaş çok dar gelmeye başlayan bir rutine. İşin ilginç yanı, kötü bir hayattan kaçmıyorlardı. İyi işleri, ekonomik istikrarı ve büyümeye devam eden profesyonel projeleri vardı. Ama bir şeyler değişmişti. Bugün, “Geriye dönüp baktığımızda anlıyoruz ki Alaska haritadaki hedefti, ancak asıl yolculuk kişisel ve profesyonel bir genişmeyeydi. Hiçbir şeyden kaçmıyorduk; zamanın ve kararların değerlerimizle yeniden uyumlu hale geldiği, daha büyük bir niyetle yaşanan bir hayat arıyorduk” diye yansıtıyorlar.
Ofiste geçen o yıllarda bir başka tutku daha ortaya çıktı: dalış. İkisi de eğitmen oldu ve ilk yardım ile kurtarma dersleri vermeye başladı. Farkında olmadan, yıllar sonra çalışma biçimlerini de yeniden icat etmelerini sağlayacak araçları bünyelerine katıyorlardı. Ancak asıl dönüm noktası çok daha samimi bir fikirden doğdu. Gise, hayatını çok somut hedefler etrafında inşa etmişti. 35 yaşından önce Avrupa'yı görmek istiyordu. Başardı. Ardından kendine başka bir meydan okuma belirledi: 40 yaşından önce kendi evine sahip olmak istiyordu. Kendi kuşağından pek çok kişi gibi o da bu hayalin bir ipotek, kredi veya daire yardımıyla geleceğini hayal ediyordu. Ta ki bir gün belki de soruyu yanlış formüle ettiğini anlayana kadar. “Ya bizim evimiz...