Bir seyahatin beklentisi, başlı başına yer değiştirmenin ta kendisidir. Beden yola çıkmadan önce hayal gücü harekete geçer; ayaklar henüz yabancı toprakları tanımazken ruh sokaklarını arşınlar, aromalarını icat eder, fısıltılarını dinler. Bilet şimdiden çekmecede duruyor, Campo Grande-MS'deki konaklama yeri ayırtılmış bulunuyor ve ruhum, Orta Batı'nın konuksever ve sürekli lapa ılıkçılığıyla bezenmiş, geniş, açık ve sakin bulvarlarla çevrili olacağını öngördüğüm bir şehrin taslak çizgisini şimdiden hayal ediyor. Kalmak ile gitmek arasındaki bu zaman aralığında bir rüya unsuru vardır; ne boylamı ne de enlemi olan, gezginin ne arkada bıraktığı yere ne de kendisini bekleyen yere artık tamamen ait olduğu askıya alınmış bir bölge. Kendi özel güzergahımda çizilen rotalar arasında beni Artemis & Baco Adega Boutique bekliyor — şarap tanrısını ve ecstacy'yi çağırmak için nerdeyse ritüelistik bir bahane. Ne de olsa, dionisyak olanı beslemek kör bir kontrole kapılmak değil, yaratılışın derinliklerinde ikamet eden tellürik gücü selamlamaktır: şiirsel sarhoşluğun katalizör akışkanı olarak şarap, mantığın sezgi ve edebiyatın özgürce taşabilmesi için bocaladığı sürekli bir kadans. Kadeh eğilir; şarap dalgalanır; ve bir an için sıvının kırmızısı ile bilincin kızarıklığı arasında Dionysos yeniden insanlar arasında yürümeye başlar.
İşte arzulanan medeniyet ile içgüdülerin girdabı arasındaki bu eşikte edebiyat üzerime hücum eder. Cormac McCarthy'nin 'Kan Meridyeni'nden yeni çıkmış olarak, retinamda hâlâ yazılmış en rahatsız edici ve ürkütücü kitaplardan birinin güneşiyle yanmış bir halde taşıyorum. İçimde bir yerlerde o adamların hayaletimsi alayı yavaş ve kasvetli bir ritimle at sürmeye devam ederken, göz kapaklarıma sinmiş toz ve kumun üzerindeki koyu kan kalıyor. Bu, Batı edebiyatında eşi benzeri olmayan acımasız bir şiddettir. Ancak, Rhode Island'ın Lovecracian sislerini şekillendiren aynı Providence'da doğan hemşehri McCarthy —Evren karşısındaki önemsizliğimizi göstermek için bir kozmik varlıklar panteonu yaratan H. P. Lovecraft'tan farklı olarak— bundan çok daha korkunç bir şey ortaya koyar: uzaylı ya da hayaletimsi olmayan, bilakis insanın özünde var olan bir şiddet. Dipsiz uçurumlar, suların altında uyuyan tanrılar veya yıldızlardan düşen yaratıklar bir kenara bırakılır: geriye sadece insan kalır; kendisi karşısında çıplak, çaresiz ve korkunç. Bu, Neolitik dönemde işlenen cinayetlerden ve tecavüzlerden Kamboçya'daki Kızıl Khmer soykırımlarına kadar kesintisiz bir çizgi çizen, zamanın şafağından beri bizim tarafımızdan işlenen dehşettir. Savaşın varlığın yüce ve sürekli dansı olarak somutlaştıran, beyaz tenli devasa bir demiurg, bir iblis olan Yargıç Holden'ın bakışları altında, Glanton'ın çetesi toz üzerinde parçalanmış et, açık kemikler ve kafa derilerinden oluşan bir tiyatro sergilerken, süvari birliği ilerler, gıcırdar, yırtar ve kuru kumu karıştırarak en yoğun uçurumun kendi özümüz içinde yaşadığını gözler önüne serer.
Bununla birlikte, Mato Grosso do Sul'a götürdüğüm bagajda bu karanlığın tam zıt kutbunu taşıyorum: Neredeyse on yıl sonra yeniden okumaya hazırlandığım Cecília Meireles'in Seyahat Günlükleri. Eğer McCarthy tarihin gübresini kazıyorsa, Cecília ruhun zirvesinde ikamet eder. Birincisinin düşüşüne ikincisinin yükselişi karşı koyar: o iç organları ve bozulabilir maddeyi karıştırırken, o dünyadan müzikal bir sabırla hâlâ dönüştürülebilecek olanı toplar ve...