80'ler ve 90'lar boyunca Machado'lar, televizyonun en tanınmış oyuncu ailelerinden biriydi. O yılların en popüler telenovela'larından bazılarının merkezi karakterleri olarak zamanla Arjantin evlerinin tanıdık simaları haline geldiler. Ancak setlerin, sahnelerin ve şöhretin arkasında; taşınmaların, bağımlılıkların ve ruh sağlığı sorunlarının sahneyi ele geçirdiği, daha samimi ve çok daha karmaşık başka bir hikaye vardı. Klannın patriği Rodolfo Machado'нун torunu Julián Tagle, merak saikiyle dedelerinin, annesinin ve dayılarının görüntülerini, sohbetlerini ve günlük fotoğraflarını net bir amaç gütmeden biriktirdi; ta ki bir gün bu materyale başka bir gözle bakmaya başlayana dek. Sonuç mu? Machado; bir sanatçı klanının arkasındaki hikayeyi sertlikle ama aynı zamanda büyük bir mizah ve sevgi dolu bir bakış açısıyla gözler önüne seren bir belgesel.
Tagle, 72 dakikalık sürede Rodolfo Machado'nun, büyükannesi Martha Susana'nın ve çiftin dört çocuğunun (Tagle'ın annesi Martha Isabel, Pato, Juan Ignacio ve Rodol) hikayesinin en karmaşık bölümlerinden bazılarını yeniden kurguladı. Neredeyse yirmi yıldır kaydettiği görüntülere, Machado'ların rol aldığı telenovela'lardan birkaç sahne de ekleyerek kurgu ile gerçek arasındaki sınırın bulanıklaşmasını sağladı. Tagle, Manuel Aguer ve Laura López tarafından üretilen film, nisan ayında 27. Bafici'nin açılışında prömiyer yaptı ve burada Arjantin Resmi Yarışması En İyi Uzun Metraj Film Ödülü, En İyi Arjantin Uzun Metraj Film Seyirci Ödülü ile En İyi Kurgu ödülünü kazandı. Daha sonra Buenos Aires Eyaleti Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Belgesel ödülüne layık görüldü. Bu cuma, 9 Ekim'de, ay boyunca her cuma saat 21.30'da gösterim yapacağı Malba Cine'ye geliyor.
Prömiyer öncesinde Tagle, LA NACION ile filmin kökeni, ailesinin mahremiyetini göz önüne serme kararı ve süreç boyunca Machado'lar -ve kendisi- hakkında keşfettiği şeyler üzerine konuştu. "Filmi izleyicinin keyif alabileceği ve özdeşleşebileceği bir yere taşıdığımı düşünüyorum. Sanırım hepimizin bir şekilde işlevsiz aileleri var" diye açıkladı. Bu yolda kaçınmaya çalıştığı iki şey olduğunu vurguladı: "Benim için duygu sömürüsü (ağır dram) ve solucanlık (aşırı ciddiyet) çok tehlikeliydi."
-Ailenizin hikayesiyle bir film yapma ihtiyacı ilk ne zaman ortaya çıktı? -Filmle, malzemeyle ve film çekme olasılığıyla olan bağım oldukça bir izleyici perspektifinden ortaya çıktı. Sadece "Hey, burada olup biten şeyin filme alınması gerekiyor" hissiydi. Çevreyi kayıt altına almak ve "bu insanları filme almalıyız" diye düşünmek gibi bir şeydi. Çok manyetikler. Kameranın önündeyken, kamera yokken olduklarından neredeyse hiç farkları yok.
-Bu malzemenin bir filme dönüşebileceğini ne zaman fark ettin? -Biriktirdiklerimi kurgulamayı, bir zaman çizelgesine koymayı ve ne olacağını görmeyi denediğimde. Enerc'de dayım Juan üzerine belgesel bir portre çektim ve "burada işleyen bir şey var" diye düşündüm. Elimde bütün o malzeme vardı ve kafamda filme almanın iyi olacağını düşündüğüm başka şeyler de vardı.
-Onlar da çok özel şeyleri anlatma konusunda gönüllü oldular. Herhangi bir sınır var mıydı? -Her zaman açılmaya ve mahremiyetlerini göstermeye isteklilerdi. Büyükbabalımın kumar bağımlılığı meselesi bir noktada bana "Hey, bunu ifşa ediyorum" diye düşündüren tek konuydu.