Rosario'daki Balcarce ve Brown caddelerinin kesiştiği köşe, kentin, mutfağının ve insanlarının hikayesini anlatıyor. Comedor Balcarce, tam 65 yıldır burada, çoğu eski müdavimlerin çocukları veya torunları olan arkadaşların ve ailelerin buluşma noktası olarak yükseliyor. Tezgahın diğer tarafında ise Paraná Nehri'nin bu köşesindeki en klasik esnaf lokantasını tüm bu süre boyunca inşa eden üç nesil yer alıyor.
Restoranın arkasındaki üçüncü kuşağı temsil eden 41 yaşındaki Fernando Santarelli, "Bence Comedor Balcarce artık gastronomik bir kurum haline geldi ve bu, ailemin emeğinin bir meyvesi. Büyükbabam Don Segundo, buranın bu seviyeye geldiğini göremedi. Bu içimde bir ukte ama hem onun hem de annemin bugün restoranın geldiği durumu görmekten gurur duyacaklarını biliyorum" diyor.
– Fernando, Comedor Balcarce nasıl doğdu?
– Eskiden bu köşede, bir Galiçyalıya ait El Baturro adında bir içki dükkanı ve bakkaliye vardı. Benim ailem, Rosario'ya yaklaşık 100 kilometre uzaklıktaki Chabás'tan geliyor. Orada bir bahçeleri vardı, tarımla uğraşıyorlardı; ta ki bir tarım krizine kadar. Büyükbabam Secundino Santarelli'nin, Rosario'daki tarihi kapanmış eski bir bar olan Bar Victoria'nın sahibi olan bir arkadaşı vardı. O arkadaşı, Rosario'da iş olduğunu ve El Baturro'nun işletme hakkının satılık olduğunu söylemişti. Bunun üzerine büyükbabamlar, Chabás'tan 17 yaşındaki babam Eduardo ve daha küçük olan halam Norma ile birlikte yola çıktılar ve 1 Nisan 1961'de işletme hakkını satın aldılar. Comedor Balcarce'nin kuruluş tarihi olarak kabul ettiğimiz tarih budur.
– Peki, Rosario'ya gelmeye değdi mi? Büyükbabana söylendiği gibi iş var mıydı?
– Evet. Balcarce'nin hemen yanında, sokağın ortasında 1000 işçisi olan ve yevmiye usulü ödeme yapan Fric-Rot amortisör fabrikası vardı. Bu işçiler mesai bitiminde köşeye gelip birer kadeh içki içerlerdi. Aynı şekilde demiryolu ve liman işçileri de gelmeye başladı ve kendilerine yiyecek bir şeyler hazırlamamızı istediler. Büyükbabamlar gazlı bir ocak satın aldılar ve her şey böyle başladı.
– Açıldığında mahalle nasıldı?
– O dönemde Pichincha şimdiki haliyle uzaktan yakından alakalı不像 değildi. Tehlikeli bir bölgeydi: Demiryolu ve liman bölgesiydi; genelevlerin, eski bir Retiro'ya benzeyen göçmen ve evsiz barınaklarının bulunduğu yerdi. Çocukken tek başıma iki sokak öteye yürümeme bile izin vermezlerdi.
– İlk Comedor Balcarce'nin yemekleri nelerdi?
– Milanesa (pane et), pirzola, etli sebze çorbaları (puchero), çorba, soğanlı ciğer, türlü, köfteler... Burada Balcarce'de büyükannem yemek pişirir, büyükbabam da salonda ilgilenirdi. Babam da garsonluk yapardı. Başlangıçta Balcarce daha küçüktü, bugünkü salonun yarısı büyüklüğündeydi. Bir bakkaliye kısmı ve arkasında kalay kaplı bir tezgah vardı.
– Çocukluğunuzdan restorana dair ne gibi hatıralarınız var?
– Okula gitmediğim zamanlarda sürekli burada olduğumu, her gün gelen müşterilerin çocuklarıyla oynadığımı hatırlıyorum. Erken gelip büyükbabamın bütün karkas etleri parçalara ayırdığını gördüğümü hatırlıyorum. İnanılmazdı: Sabah 6'da başlar, saat 10'da her şey hazır olurdu. Yıllar sonra bu parçalama işini üstlenen başka bir kişinin saat 11:30, 11:45'te bitirdiğini hatırlıyorum. Büyükbabamsa bunu iki dakikada yapardı. Hoş bir sihirdi.
– Restoran aralıksız mı çalışıyordu?
– Hayır, sadece öğle ve akşam yemeklerinde. Ama büyükbabamlar bütün gün buradaydı. Bugün benim ofisim olan yerde eskiden bir masa ve depo vardı; orada yemek yerler ve öğleden sonra pembe dizilerini izlerlerdi. Büyükbabam çok sevilen biriydi, herkes onu tanırdı...