Mutluluğa giden yol genellikle rutinlerde köklü değişiklikler yapmayı gerektirir; Pilar'da yaşayan 71 yaşındaki Mario da kendi seyahat acentesindeki onlarca yıllık yöneticilik kariyerini geride bırakarak bu felsefeyi hayata geçiriyor. Çalışma hayatındaki yükümlülüklerini tamamlayıp emeklilik yaşına ulaşan adam, günlerini göçebe bir hayata yönlendirmeye karar verdi. "Viajamos de Turista" adını verdiği projesi, Villa Ballester gönüllü itfaiyesinden 1989 model bir Volvo itfaiye kamyonu satın almasıyla başladı. Orijinal olarak sadece 42.000 kilometrede olan araç, karmaşık bir mimari tasarım için boş bir tuvale dönüştürüldü. Aracın metamorfozu, derin yapısal modifikasyonları da beraberinde getirdi: Mario'nun YouTube kanalı "Pibitos Viajeros"ta belirttiğine göre, kamyona şasi uzatması, havalı süspansiyona sahip üçüncü bir aks ve hidrolik dengeleme sistemi eklendi.
Mario, röportaj sırasında, "Mutluluğu aramak için iki temel şeye sahip olmanız gerekir: özgürlük ve zaman," diye açıkladı. Bu öncül, güvenlik kameraları, yüksek güçlü güneş panelleri, üç tüp gaz ve 700 litre kapasiteli su depolarıyla donatılan aracın teknik kişiselleştirilmesine rehberlik etti. Gezginin dış altyapılara bağımlı kalmadan uzak bölgelerde kalmasına olanak tanıdığı için özerklik en önemli öncelik olarak belirlendi. Aracın iç mekanı üst düzey ekipmanlarıyla öne çıkıyor; bu bağlamda Mario, kurutmalı çamaşır makinesi, fırınlı ocak, buzluklu buzdolabı ve mutlak konfor için tasarlanmış bir iklimlendirme sisteminin eklendiğini detaylı bir şekilde aktardı. Kabinde ayrıca gelişmiş teknoloji yer alıyor: GPS, eğim ölçerler, dijital pusulalar ve çevre kamera monitörü. Yaşam alanının karmaşıklığına rağmen araç sahibi, en büyük işletme giderinin yakıt tüketimi olduğunu kabul ediyor.
Manhjos firması tarafından bir buçuk yılda gerçekleştirilen proje, lise eğitimini yeni tamamlayan torunuyla birlikte ülkenin kuzeyine doğru ilk seyahati yapmasını sağladı. Mario'ya göre bu yolculuk, dağ silsilesinin inanılmaz manzaralarını sundu ve yeni yaşam tarzına olan tutkusunu pekiştirdi. Bu eski iş insanı için yolda yalnızlığa geçiş süreci oldukça doğal gerçekleşti: "Yıllarca iş için yalnız seyahat ettim, dolayısıyla bu gerçeklik bana ağır gelmiyor." İklimsel zorluklara veya teknik sıkıntılara rağmen Mario, yoldaki diğer gezginlerle sürekli fikir alışverişinde bulunmaya değer veriyor. Siyaset gibi tartışmalı konulardan uzak olan bu topluluk, eğlenceye ve deneyim paylaşımına odaklanıyor. Adam, gözlemlenen manzaraların ötesinde, insan temasının herhangi bir yolculuğun özünü oluşturduğunu savunuyor.
Uyum sağlama süreci, inşaat aşamasında birçok tanıdık tarafından "deli" olarak nitelendirilen ve ekonomik güvenliği seyahatin belirsizliği için terk etme karar sorgulanan Mario, başkalarının şüpheciliğine karşı ruhsal bir güç gerektirdi. O, bu eleştirilere geçmişteki hedeflerini gerçekleştirmiş olmanın verdiği ikna edicilikle yanıt veriyor. "Kimseye hiçbir borcum yok, bu yüzden keyif almanın tadını çıkarabilirim," diye hükmetti. Halen Mario, daha dar yollarda tek başına hareketliliği kolaylaştırmak için mevcut ünitesini satıp daha küçük bir araç almayı değerlendirirken, Arjantin'in güneyine doğru yeni rotalar planlıyor. Gezgin, mutluluğun maddi varlıklarda değil, kendi zamanını kontrol etme yeteneğinde ve özgürlükte yattığını vurguluyor.