Zaira ve Karen'in arasında iki yaş fark var ancak ilk bakışta bu fark anlaşılmıyor. Aynı gözlere, aynı yüz hatlarına sahipler. Villa Ballester'deki María Luisa yuvasının avçlusunda ağaçların gölgesinde yürürken birbirleriyle konuşuyorlar. Sarılıyorlar, ayrılıyorlar, gülüşüyorlar. Yere uzanıp şaka yoluyla birbirlerini itiyorlar. 13 yaşındaki Zaira, ikisinin büyüğü. Kısa saçlı, kahküllü ve saçının bazı tutamlarını kırmızıya boyatmış. Biraz hareketli, avluda bir o yana bir bu yana koşturuyor. Korkuluklara tırmanıyor, bir futbol topu bulup kardeşine pas atıyor.
Karen 11 yaşında ve ikisinin en uzunu. Üzerinde geniş gri bir sweatshirt var ve yüzünü kapatmaması için saçlarının yarısını toplamış. Utangaç, Zaira'ya göre daha sakin. Kardeşiyle biraz oynadıktan sonra bir ağacın dibine oturup avludaki diğer çocukların oyun oynamasını izliyor. İlgi alanları ve kişilikleri farklı ama bir konuda hemfikirler: İkisinin de en çok istediği şey bir aile bulmak. Zaira ve Karen, kamuoyuna açık evlat edinme çağrısı sürecindeler. Bu, ülkeden evlat edinmek isteyen herhangi bir kişi veya çiftin onlara aile olmak için başvurabileceği anlamına geliyor. Açık çağrılar, mahkemelerin evlat edinme siciline kayıtlı aileler arasında çocuklara uygun bir aile bulamadığında başvurduğu son çaredir.
LA NACION ile yapılan söyleşide her iki kardeş de rahat tavırlar sergiliyor; nelerden hoşlandıklarını, yuvadaki rutinlerini ve o çok bekledikleri ailelerini nasıl hayal ettiklerini anlatıyorlar. Karen konuştuğunda giydiği sweatshirt'ün içine gömülüyor. Yumuşak ve sakin bir tonu var, göz teması kurmakta zorlanıyor.
— Ne hayal ediyorsun? — Buradan gidip ailemle birlikte mutlu olmayı hayal ediyorum. — Peki aileinle mutlu olduğun o diğer yeri nasıl hayal ediyorsun? Orada neler oluyor? — Gerçekte, bilmiyorum. Ama bunu keşfetmek istiyorum.
Şimdilik boş zamanlarında şarkı söylemeyi sevdiğini ve en sevdiği grupların Blackpink ve BTS olduğunu biliyor. Ayrıca en sevdiği anime karakterlerini çizmeyi seviyor. Beş favori rengi var: mavi, siyah, kırmızı, sarı ve altın sarısı. Fırsat buldukça patates püresi, patates kızartmalı milanesa ve mantı yapmayı seviyor. Geçen yıldan beri haftada iki kez viyola dersine gidiyor. Her zaman bir enstrüman çalmayı öğrenmek istemiş ve bu imkâna sahip olduğu için mutlu. “Viyola çalarken çok mutlu hissediyorum” diyor. Ayrıca piyano çalmayı da öğrenmek istiyor.
Yorgun bir iç çekişle Karen, çok iyi bir öğrenci olmadığını itiraf ediyor. Altıncı sınıfta ve ödev yapmak için masaya oturmakta zorlanıyor. “Bu benim için çok zor çünkü konuları anlamakta güçlük çekiyorum ama kendimi sıkı çalışmaya verdim” diye açıklıyor. En sevdiği ders beden eğitimi, çünkü atletizm yapmayı seviyor; en sevmediği ders ise matematik.
“Birisinin beni koruduğunu hissetmek”
Zaira hızlı, daha enerjik bir şekilde konuşuyor. Oturur oturmaz kendinden bahsediyor: Futbol oynuyor, bateri çalıyor ve büyüyünce sanatçı, şarkıcı, söz yazarı ve deniz biyoloğu olmak istiyor. Kendini sosyal ve arkadaş canlısı olarak tanımlıyor. Herkesle konuşuyor ama insanlara güvenmekte zorlandığı için çok fazla arkadaşı yok.
— Ne hayal ediyorsun? — Hayalim, ailemin tüm faaliyetlerimde bana eşlik etmesi. Bunu hiç yaşamadım, hep çok yalnızdım. Ve bir ağabeyimin olmasını isterdim. — Neden? — Şimdi ben büyük kardeşiyim ve bunu seviyorum. Ama bazen biraz ağır geldiğini hissediyorum. Başka birinin beni koruduğunu hissetmek için bir ağabeyim olsun isterdim. O ima