Once trajedisinin üzerinden on yıldan fazla bir süre geçtikten sonra, Lucas Menghini Rey'in babası Paolo Menghini, kayıpların ağırlığı ve hayatın sürekli yeniden yaratılması üzerine düşünmek için *Duelos* podcast'inde Astrid Pikielny'nin konuğu oluyor. Menghini'ye göre bir evlat kaybetmek basit bir olay değil, varlığın kendisini yeniden tanımlayan bir deprem niteliğinde. "Bir evlat kaybetmek bir depremdir; nasıl ilerleyeceğinizi görmek için yaptığınız her şeyi gözden geçirmeye mecbur bırakır sizi" diyor. Şubat 2012'den önce hayatı kamu televizyonundaki işi, müziği ve aile bağları arasında normal bir şekilde akıp giderken, bu olay kimliğini kökten dönüştürmüş. Menghini, adaleti arama sürecinden kaynaklanan kamusal ilginin bir motor işlevi gördüğünü belirtirken, asıl desteğin yakın çevresinden geldiğinin altını çiziyor. "O dönemde kendimi farklı yaşlardaki dört kadına dayadım: Annem, kızım, Carolina ve Paz" diye detaylandırıyor. Bu destek ağı, hukuki mücadelenin en zorlu yıllarını atlatmak için hayati önem taşımış.
Yasla bir arada yaşama konusunda mülakat konuğu, ortada hiçbir reçete veya protokol olmadığını net bir şekilde ifade ediyor: "Yas, soğukkanlı iki suçluyla bire bir karşılaşmadır: Birbirinden farklı olan hırs ve acıyla." Zamanın geçişi kesin bir şifa anlamına gelmemiş; aksine yokluğu var etmenin farklı bir yolunu sunmuş. Lucas'ı nasıl canlı tuttuğu sorulduğunda Menghini, bağlara yeniden anlam yüklemenin önemini vurgulayarak, torunu Paz ile artık paylaştığı müzikte teselli bulduğunu belirtiyor. Benzer koşullardaki diğer ebeveynlerden aldğı temel bir dersi hatırlatarak, "Onu kaybetmenin üzüntüsü, ona sahip olmanın sevincini unutturmamalı" diyor. Bu bakış açısı, trajedinin bugünü gölgelemesine izin vermeden günlük hayatını sürdürmesine olanak tanıyor.
Gerçeği arama mücadelesinin kalıcılığı hakkında sorulan bir soruya Menghini, mücadelenin sekteye uğramadığını, ancak artık küçük sıradanlıkları yeniden yakalamaya çalışan bir hayatla bütünleştiğini vurguluyor. Onun için umutsuzluk tarafından yutulmamak elzem. "Asla unutmayın, kaybedilen mücadele vazgeçilen mücadeledir" diye uyarıyor ve günlük yaşamda dirençliliğin önemine dikkat çekiyor. Yansımalarının sonunda Paolo Menghini, onarılmaz kayıplar yaşayanlar için bir umut mesajı göndererek, sürecin ne kadar kapsamlı ve günlük olursa olsun dirençliliğin gerekli bir saygı duruşu olduğunu yineliyor: "Her zaman şunu düşünmeliyiz, aramızdan ayrılan kişi bizi ayakta görmek ister."