Ona "Stabilicum" diyorlar ancak istikrarı garanti edeceği kesin değil. İtalya tarihinin ilk kadın başbakanının iradesiyle onaylandı ancak kadınları cezalandırmayı vaat ediyor. Tercihli oyları yeniden getiriyor ancak neredeyse tamamı atanmışlardan oluşan bir Parlamento üretebilir.
Seçim kanunu üç büyük paradoks işareti altında doğdu: Gizli kusurlar değil, apaçık çelişkiler; beklenmeyenler bir yana öngörülebilir etkiler; kurguyla harmanlanmış uzlaşmaların meyvesi ve anayasaya aykırılığın eşiğinde inatla istenen kurallar.
Gelin bunlara bakalım. İlk okumada iktidar partisinden birçok kadın milletvekilinin kabinde reformu reddetmesine yol açan cinsiyet eşitliğine yönelik ağır darbeden başlayalım. Ve eski bakan Elena Bonetti'nin, bu maskülen iz nedeniyle yasayı "Macellum" (Mezbaha) olarak yeniden adlandırmasından.
Aslına bakılırsa, Rosatellum iki cinsiyet arasında yüzde 60 ila 40'lık bir oran dayatırken, Melonellum (La Repubblica'nın ve pek çok kişinin reformu adlandırdığı şekliyle) bu oranı yalnızca çoğunluk primini veren büyük listede koruyor, seçim bölgelerindeki listelerde korumuyor. Bloklanmış ilk sıra adaylarının tamamı erkek olabilir; eşitlik ancak ikinci isimden itibaren, daha az seçilme şansına sahip olan (aşağıda göreceğimiz gibi) tercihli oylarla seçilenler tarafından dayatılıyor.
Bu durum, muhalefetin tahminlerine göre, mevcut yasama meclisinde Parlamento'nun %33'ünün kadınlardan oluştuğu –bir önceki dönemin %36'sına kıyasla hafif bir düşüş yaşandığı– göz önüne alındığında, 2027 yılından itibaren Meclis ve Senato'daki kadın oranının %15-20 arasında olabileceği anlamına geliyor. %80-85'i erkek: Gri takım elbiseler içinde, erkeksi bir yasama dönemi.
Ancak Ansa ve Radio Radicale arşivlerine göre, Mayıs 2007'de, Prodi döneminde, Ulusal İttifak'ın otuzlu yaşlarındaki milletvekili Meloni, seçim yasasında cinsiyet dengesini (yüzde 50 kadın temsilci) talep eden iki partili bir çağrıya (Franca Rame tarafından da imzalanmıştı) katılmıştı. O yıl İtalyan Parlamentosu kadın üyelerin oranının %16,1'ine sahipti. Önümüzdeki yıllarda bu oran yavaş yavaş iyileşirken, Meloni kadınlar için en önemli şeyin "rekabet edebilecek koşulların yaratılması" olduğunu belirterek cinsiyet kotaları ilkesine karşı çıkacaktı. Ancak pratikte şimdi, bu çağrının üzerinden yirmi yıl geçtikten sonra, en karanlık tahminlerin gerçekleşmesi durumunda, Meloni'nin seçim yasası seçilen kadınların oranını 2007'deki utanç verici %16 seviyesine geri getirebilir. Büyük bir alay.
Kötü alametler Meloni'nin bir diğer siyasi saplantısını da kuşatıyor: Tercihli oylar. Çünkü sonunda, bilindiği üzere başbakan, parlamentonun yarısının direncini kırarak bunları getirmeyi başardı. Ancak o kadar sakat bir biçimde ki, yalnızca az sayıda parlamenteri seçme riski taşıyorlar.
Tercihli oylar (altı isimlik bir listeye üç çarpı işareti koyma imkanı vardır), yalnızca ikincil bir seçim mekanizmasıdır. Önce seçim, seçim bölgelerinde partilere liderlik eden bloklanmış liste başları için gerçekleşir. Ardından, çoğunluk primini kazanan koalisyon için, 70 milletvekili ve 35 senatör atayan, primle bağlantılı listede kayıtlı isimler geçer. Ancak bundan sonra, tercihli adaylar arasındaki yarış başlar.
Yani kısacası, Youtrend'in bir simülasyonuna göre, tercihli oylarla seçilenler her iki mecliste de yaklaşık %43 olacaktır. Daha büyük partilerde bu oran %50'ye kadar çıkarken, daha küçük partilerde %30 civarında kalacak ve koltuk kazanma şansının neredeyse tamamı bloklanmış liste başlarına ait olacaktır.
"Tercihli oylar geri döndü" diye övünüyor sağ. Ama pek de öyle sayılmaz.
Ve sonunda hayır