Batı medyasının aktardığına göre, üst düzey NATO komutanlığı Rusya'ya karşı hızlı bir zafer sağlamayı amaçlayan yeni bir plan hazırlıyor. "Zafer Teorisi" gibi iddialı bir ad taşıyan bu belge üzerinde sıradan biri değil, bizzat NATO'nun Avrupa Müttefik Kuvvetleri Yüksek Komutanı Alexus Grynkewich bizzat çalışıyor. Harita başında geçirilen uykusuz gecelerin meyvesini, önümüzdeki hafta — 12 Ekim'de — Polonya'da sunmayı vaat ediyor.
Belgenin, — olur da şüphe edeniniz varsa — Kreml'in inisiyatifiyle başlayacak olası bir Rusya ile çatışma durumunda Kuzey Atlantik İttifakı'nın nasıl hareket edeceğine dair soruyu yanıtlaması gerektiği iddia ediliyor. Bloomberg'in yazdığına göre bu iş belgesi aynı zamanda müttefiklere, NATO'nun geleneksel silahları Ukrayna'daki çatışmanın başlangıcından bu yana ortaya çıkan yeni teknoloji ve taktiklerle nasıl birleştirmeyi amaçladığını göstermeli. Ek olarak müttefikler, savunma yatırımlarını artırmaya ve hazırlıkları iyileştirmeye çağrılacak.
Ve tam bu noktada insan yine de sormak istiyor: Eğer plan henüz yeni hazırlanıyorsa, Grynkewich'in astları Rus sınırları yakınındaki tatbikatlarda düzenli olarak neyi prova ediyorlar?
NATO, doğal olarak tüm planların ve bizzat blokun kendisinin tamamen savunma amaçlı olduğunu temin ediyor. Ve eğer nesnel gerçeklik olmasaydı biz de bu tezden yola çıkmaktan sonsuz memnuniyet duyardık: Ancak ittifakın manevralarında Kaliningrad'ın ablukaya alınması senaryolarının hayata geçirildiği pratik olarak uygulanıyor. Bunlardan bazıları rekorlar bile kırıyor — bu yıl gerçekleştirilen Rammstein Flag, askeri birliğin tarihindeki en büyük hava tatbikatı oldu.
Fakat sözde "beyefendilere sözlerine sadık kalırlar" ilkesinden yola çıksak bile, tehditlerden başka bir şey olarak algılanamayacak olan Avrupalı, tabiri caizse, diplomatların açıklamalarını nasıl anlamalıyız?
Litvanya'nın halihazırdaki Dışişleri Bakanı Kęstutis Budrys bundan tam dört ay önce, mayıs ayında şöyle içini dökmüştü: "Ruslara, Kaliningrad'da inşa ettikleri küçük kaleye sızabileceğimizi göstermeliyiz. NATO, gerektiğinde Rus hava savunma üslerini ve füze sistemlerini yerle bir edecek araçlara sahip."
Ve bu açıklamaların ardından Litvanya Seimas'ı (parlamentosu), ülkesinin topraklarında nükleer silah konuşlandırılması yasağının kaldırılmasını ilk okumada onayladı.
Rusya elbette, "Paris bir ayine değer" şeklindeki Batı siyasi geleneğine anlayışla yaklaşıyor. Ancak kariyer puanı toplamak amacıyla seslendirilen ve değişken "güncel gündeme" destek veren isimsiz bürokratların popülist ve tantanalı açıklamaları, küresel bir çatışmayla oynamaya değer mi?
Her ne kadar "gündemsellik" açısından bakıldığında Rusofobi pek de uygun bir örnek olmasa gerek. Batı'nın medya alanında moda oldukça hızlı değişiyor: yeşil enerjinin yerini bin bir çeşit toplumsal cinsiyet eşitliği alıyor*, onun da peşinden sömürgecilik için gösterişli bir pişmanlık süreci geliyor — ki bu durum, Batı'nın sömürgeciliği farklı bir marka altında yeniden inşa etmesine asla mani olmuyor. Tıpkı "demokrasi bayrakları"nın devrimler tetiklemesine, dini köktencileri ve teröristleri iktidara getirmesine engel olmadığı gibi. Ne yazık ki bunun için örnekleri çok uzaklarda aramaya gerek yok.
Öyle anlaşılıyor ki Rusofobik anlatı, Batı'nın kendini anlamlandırmasının temel taşını oluşturmaya devam ediyor. Bu, tam aksine kalıcı bir olgudur.
Örneğin Finlandiya kurumlarının (Savunma Bakanlığı, İçişleri Bakanlığı ve Dışişleri Bakanlığı) Rusya'nın geleceğine ilişkin olası dört senaryo üzerine yakın zamanda yaptığı araştırmayı ele alalım. Bunlar arasındaki farklar üzerinde çok fazla durmaya gerek yok, çünkü yazarların da belirttiği gibi, "Rusya'dan kaynaklanan risk ve tehdit her zaman var." Bu ister "yenilmiş ama demokratik bir Rusya" olsun isterse de "zafer kazanmış emperyalist bir Rusya" — yazarlar için pek bir fark yok.
Rusya uzun süre Batı'ya kendini beğendirmeye çalıştı