La vida es así (Orijinal başlığın tam çevirisi: La vita va cosí, İtalya/2025). Yönetmen: Riccardo Milani. Senaryo: Riccardo Milani ve Michele Astori. Görüntü Yönetmeni: Simone D’Onofrio ve Saverio Guarda. Müzik: Moses Concas. Kurgu: Patrizia Ceresani ve Francesco Renda. Oyuncular: Virginia Raffaelle, Diego Abatantuono, Giuseppe Ignazio Loi, Aldo Baglio, Geppi Cucciari. Dağıtımcı: Mirada. Süre: 118 dakika. Sınıflandırma: Genel izleyici. Görüşümüz: İyi.
La vida es así, İtalyan sinemasının son dönemdeki en büyük gişe başarılarından biridir. Ekim ayı sonlarında İtalya'da vizyona girmesinden bu yana haftalarca gişe listelerinin başında yer aldı ve ülkede bir milyondan fazla kişi tarafından izlendi. Çok kısa bir süre önce Buenos Aires İtalyan Sineması Haftası'nın ana etkinliklerinden biri olarak gösterildikten sonra, pitoresk unsurları ve toplumsal eleştiriyi harmanlayan yapısıyla yerel salonlardaki yerini alıyor.
Aynı zamanda, İtalyan siyasetinin hiçbir zaman çözemediği tarihsel bir ikilemle uyumlu, tüm anlatı boyunca kendini gösteren oldukça belagatli bir tutumdan da söz edilebilir: Geleneksel olarak yoksulluk, işsizlik ve azgelişmişlikle bozulmuş bir bölge olan Güney'in, refah içindeki sanayileşmiş Kuzey tarafından hor görülmesi.
Bu vakada, herkesin gözü önünde beliren kötü adam; dokunulmamış doğası ve kusursuz plajlarıyla her türlü dönüştürücü hamleye direnen Sardinya'nın masmavi Costa Smeralda (Zümrüt Sahili) koylarından birinde beş yıldızlı bir tatil köyü inşa etmek isteyen güçlü gayrimenkul geliştirme şirketi tarafından temsil ediliyor.
Film, ileri yaşına rağmen 2024 yılındaki ölümüne kadar hayatını geçirdiği arazinin satılmasına direnen ve bu sayede lüks tatil köyünün inşa edilmesini önleyen sade bir çoban olan Ovidio Marras'ın gerçek hikayesinden esinleniyor. Bu özgün uyarlamada Marras, yerli bir inek çobanı ve profesyonel olmayan bir aktör olan, bölgenin mutlak surette korunmasının inatçı savunucusu sekizli yaşlardaki Giuseppe Ignazio Loi tarafından canlandırılan Efisio Mulas karakterine dönüşüyor.
Erdemli ritüellerle dolu bir gelenek ile bu ritüelleri yıkmaya ve yerel halkı bu düş gibi plajlara serbestçe erişmekten mahrum bırakıp sadece parasını ödeyebilenlere saklamaya hazır olan ilerlemenin tehditkâr gelişi arasındaki kontrast açıkça görülüyor. Ortada ise, gayrimenkul projesini uzun süredir ihmal edilmiş bir bölgede ekonomik kalkınma için eşsiz bir fırsat olarak gören yerlilerin kendileri var. Onlar ile inatçı çoban arasındaki anlaşmazlık, dışarıdan bakıldığında, Milano'dan her zaman dürüst oynamaya hazır olmayan bir emlak şirketi tarafından beslenen iki farklı bencillik türü arasındaki bir savaş olarak görünüyor.
Ancak hiçbir zaman sinematik bir siyaset veya suçlama senaryosuna götürebilecek sınır aşılmıyor. Her şey; geleneksel yaşam tarzının damgasını vurduğu bir fabl tonunda, potansiyel çatışmaların ve çekişmelerin ciddiyetini ortadan kaldıran belirli bir irrealizm hissi (bir yanda elektrikli araçlar varken diğer yanda böyle bir vakanın sosyal ağlarda uyandırabileceği olası etkinin dikkat çekici bir şekilde yokluğu) ve neredeyse karikatürize bir boyutla akıp gidiyor.
Bir şey patlak verdiğinde bu, "İtalyan usulü", komedi kuralına göre sunulan abartılı ve neredeyse grotesk bir şekilde gerçekleşiyor. Ve her zaman, olması gerektiği gibi kalması gereken bir gerçeği değiştirmeye istekli görünenlerin kefareti için kapı açık bırakılıyor.