Hope: İlk Temas (Hopeu, Güney Kore / 2026). Yönetmen: Na Hong-jin. Senaryo: Na Hong-jin. Görüntü Yönetmeni: Hong Kyung-pyo. Oyuncular: Hwang Jung-min, Zo In-sung, Hoyeon, Michael Fassbender, Alicia Vikander. Yaş Sınırı: R-13 (kısıtlı). Dağıtımcı: Maco. Süre: 160 dakika. Bizim görüşümüz: Çok iyi. Günümüz vizyon filmleri arasında Hope: İlk Temas, sıradanlığa teslim olmayı reddetmesiyle öne çıkıyor. Na Hong-jin'in yeni filmindeki zirve noktaları yılın en iyileri arasında yer alıyor; fakat filmin son bölümündeki bazı anlatısal ve estetik kararlar izleyicide hayal kırıklığı yaratıyor. Bu devirde sinema salonlarında, Koreli yönetmeninkine benzer mutlak bir sinema dili hakimiyetine her gün şahit olunmuyor. Ardından ana akım sinemanın en zayıf örneklerinden birinden fırlamış gibi duran bir finale gömülen seyirci, kendini bir şaşkınlık hissinin içinde buluyor. Bu durum da istisnai bir nitelik taşıyor ve önceki kısımların etkisini silmiyor, yalnızca cevapları pek de kolay bulunamayan bir dizi soru ortaya koyuyor (anında çözümlerin sunulduğu bu çağda oldukça cazip bir durum).
Senarist ve yönetmen Na Hong-jin, ruhsal ağırlıklı bir korku unsurunu polisiye, mizah ve aile trajediyle ustalıkla harmanlayan temel nitelikteki "The Wailing" (En Presencia del Diable) filminin sorumlusudur. Bu türler salatası devasa bir risk idi, ancak Na Hong-jin'in yeteneği bunu kendine has bir üsluba, memnuniyet verici bir özgünlüğe dönüştürdü. Hope: İlk Temas filminde bu karışım, o simgeleşmiş filmdeki kadar başarılı olmuyor. Senarist ve yönetmenin eserini ayırt eden o postmodern nitelik, burada bir yorumlama sorunuyla karşılaşıyor. Filmin son kısmını başarısız bir girişim olarak mı yoksa belirli bir sinema türüne dair üst düzey bir yorum (meta-yorum) olarak mı okumak tamamen izleyiciye kalıyor.
Filmin başlangıcı, klasik bir “şehir saldıran canavar” anlatısı olarak şekilleniyor. Bu alt türün her iyi örneğinde olduğu gibi, söz konusu canavar filmin büyük bir bölümünde gizli tutulurken, bir polis memuru yıkıma uğrayan kıyı kasabasını devriye geziyor. Bu ilk kısmın en ilgi çekici yönlerinden biri, yönetmenin in crescendo (giderek artan) bir korkuyu nasıl inşa ettiğidir. Başlangıçta, Komiser Ko Bum-seok (The Wailing'in oyuncusu Hwang Jung-min) bir grup avcı tarafından, bir ineğin vahşice öldürülme biçimini görmesi için götürülür. Adamlar ona bunun bir kaplan olabileceğini söylerler; bu o kadar ikna edici olmayan bir teorydir ki polisin buna inanmasına bile gülerler. Kısa süre sonra komiser, kasıp kavuran şeyin kimsenin şimdiye kadar görmediği bir varlık olduğunu fark edecektir.
Komiser ve polis arkadaşı Sung Ae'nin (mükemmel Hoyeon) kasabada canavarı kovalama sekansları, bu yılın sinemadaki en iyi sahneleri arasında yer alıyor. Mizah pek incelikli değil ama oldukça etkili ve filmin aksiyonu ile estetiği kadar taşkın ve coşkulu. Kamera kullanımı, gerilim yaratmak için persfektiflerle oynuyor ve tehdidin yukarıdan geldiğini haber veren alt açılara (kontrapikat) doğru hareket ediyor. Baş döndürücü bir tempoya sahip kurgu, hayatta kalmaya ve kasabalarından geriye kalanı tamamen yıkımdan kurtarmaya çalışan karakterlerin çaresizliğini ifade ediyor.
Bundan sonra olanlar, tehlikeli birer spoiler (sürpriz bozan) alanına giriyor. Başrollerin karşı karşıya olduğu tehdidin doğası, filmi başka bir türe, odak noktasını yenilere kaydıran bir anlatı biçimine sürüklüyor...