Burada Bırakıyoruz (Arjantin/2026). Yönetmen: Hernán Goldfrid. Senaryo: Emanuel Diez. Görüntü Yönetmeni: Rodrigo Pulpeiro. Müzik: Roque Baños. Kurgu: Andrés Quaranta. Oyuncular: Ricardo Darín, Diego Peretti, Antonia Bengoechea, Eugenia Alonso, Inés Efrón, Andrés Granier, Miriam Odorico, Andrea Politti, Carlos Santamaría, Gonzalo Urtizberea. Süre: 98 dakika. Yaş sınırı: 13 yaş altı izleyiciler için kısıtlı. Dağıtımcı: Netflix. Bizim görüşümüz: İyi.
Tıklım tıklım dolu meslektaşlardan oluşan bir salon ve sahne arkasında mükemmellik ödülünü almaya hazırlanan psikanalist Ulises Verón (Ricardo Darín). Endişeli bir şekilde, “Ciddi bir sorunumuz var: Arjantin, dünyanın en yüksek psikanalist konsantrasyonuna sahip ülkesi. Ancak son 30 yılda nüfusun herhangi bir rahatsızlıktan muzdarip olan kesiminin oranı iki katına çıktı” diyor. Basit, neredeyse tanıtım niteliğindeki bir sahnede "Burada Bırakıyoruz", tüm dramatik yapısını gözler önüne seriyor. Neredeyse önemsiz görünen ancak aynı zamanda filmin omurgasını oluşturan bir an. Verón kendisini neredeyse her şeyi bilen, mesleğinin en gizli mekanizmalarını keşfettiğine inanan, tavsiye edilenin ötesinde hastalarının hayatına dahil olarak her türlü sorunu ne pahasına olursa olsun çözebilecek kapasitede biri olarak görüyor. Bu yüzden, yaratıcı bir tıkanıklık yaşayan ve bunu yalnızca alkolle aşabilen başarılı yazar Martín Bouchard'ın (Diego Peretti) danışmanlığı ona pek de ilgi çekici gelmiyor. Sonuçta o her şeyi yapabilir... Öyle değil mi?
Hernán Goldfrid'in (Tesis sobre un homicidio, Música en espera, Atrapados) yeni filmi, bir şekilde tüm karakterleri sarmalayan manipülasyon merkezli bir mekanizma etrafında gelişiyor. Terapist, hastası, onların etrafındakiler; hepsi doğrudan insan doğasının özüne ve aynı zamanda güvensizlikleri ile çelişkilerine odaklanan karmaşık bir oyunun parçası haline geliyor. Ve yine de temelleri atıldıktan sonra "Burada Bırakıyoruz" (her şey buna müsaitzkenden) daha derin sulara girmekten kaçınarak hafif, biraz Hitchcockvari ve komedi unsurları barındıran bir thrillerye dönüşüyor.
İki erkek arasında örülen ilişki, hatta Peretti'nin karakterinin o ödül törenine ciddi bir şekilde katılmasıyla bile poliziyeyi andıran karanlık tonlar sunuyor. Nitekim hem anlatı kurgusu hem de sinematografi ve sahneleme bu yaklaşıma adalet ediyor. Ancak, özellikle filmin son üçte birlik kısmında, öz ve epoetin gücüyle biraz çelişen, göz kırpma ve göndermelerle (burada açıklanmayacak) ilişkili daha hafif bir ton ağırlık kazanıyor. Bu eklemeler kendi başlarına işlevsel ve muhtemelen izleyicinin bir kesiminin hoşuna gidecektir, ancak başka bir eklemeye ihtiyaç duymadan kendi başına güçlü ve ilginç olan asıl önermeyle uyuşmuyor.
Sinemada neredeyse hiç birlikte görülmemiş olmalarına rağmen Darín ve Peretti, ekranı aşan bir kimyaya sahipler. Farklı ama birbirini tamamlayan tarzlarıyla birlikte yer aldıkları sahneler diyalogların seviyesini yükseltiyor; öyle ki, hikayeyi sırtlayabilecek başka bir ikiliyi hayal etmek bile zorlaşıyor. Bir bakışla anlaşıyorlar ve hatta önerilen tondan veya metinden asla sapmadan profesyonel olarak birbirlerine meydan okuyabiliyorlar. Peretti'nin sunduğu ton yelpazesi muhtemelen meslektaşınkünden daha üstün, çünkü karakter bunu gerektiriyor. Ancak Darín'in canlandırdığı psikanalistin içsel süreci bakışlarında ve...