El tren fluvial (Arjantin/2026). Yönetmen ve senarist: Lorenzo Ferro ve Lucas A. Vignale. Görüntü yönetmeni: Thomas Grinberg. Kurgu: Andrés Medina ve Lucas A. Vignale. Ses: Martín García Blaya. Oyuncular: Milo Barria, Rita Pauls, Mariano Barria, Fabián Casas, Lucrecia Pazos, Pehuén Pedre, Mailén Barria ve özel katılımıyla Diego Puente. Yaş sınırı: R-13. Dağıtıcı: Lat-e. Süre: 76 dakika. Bizim görüşümüz: mükemmel.
“Düşünme ve söyle” diye yanıt vermeli küçük Milo babasına, ardından itiraf ile özlemi harmanlayan bir dizi bağlantısız kelime birbirini izler. Milo malambo dansı pratik yapar ve Mariano onun eğitmenidir. Bir kaderin ve aynı zamanda El tren fluvial tarafından kucaklanan bir şiirselliğin yakarışı olarak, eski bir televizyondan Carlos Monzón şöyle der: “Buenos Aires'e gidiyorum, sanatçı olarak çalışmaya.” Bu, Leonardo Favio'nun *Soñar, soñar* filmiyle sinemasına yapılan ilk ve en açık referans olacaktır. Ancak örtülü olarak birkaç tane daha olacak. Film, adından da anlaşılacağı üzere, bir inisiyasyon ve öz keşif yolculuğu, aynı zamanda Arjantin sinemasının sanatsal köklerine bir dönüş yolculuğudur; bu köklerde unutulmaz Leonardo Favio'nun yol gösterici figürü kendine özgü, eşsiz ve kesinlikle taklit edilemez bir şiirsellikle yükselir.
Trajik bir şekilde bir daha bir araya gelmesi imkansız olan Lorenzo Ferro ve Lucas A. Vignale ikilisinin imza attığı büyük başarılardan biri, onu taklit etmeden anmak ve ona saygı duruşunda bulunmak amacıyla, diğer Arjantin sineması referanslarıyla birlikte kendi yaratıcı evrenlerini yoğunlaştırmak olmuştur. Film, büyük cesaretlerinden ve en büyük başarılarından birini burada yakalıyor; bu film, minimal konusunun dayandığı en büyük sanatsal yeteneklerden biri olarak öne çıkıyor. François Truffaut'nun *400 Darbe* veya Leonardo Favio'nun temel iki örneği olan *Yalnız Bir Çocuğun Günlüğü* filmlerinde görüldüğü üzere, modern sinemanın doğduğu ergenlik öncesi o öz bilgi yolculuğu, kırlardan kaçıp büyük şehre, sanatçı olma hayalinde uzak olduğu kadar arzulanan bir Buenos Aires'e trenle gitmeye çalışan bir çocuğun etrafında dönen bir filmin yaratıcı niyetlerinin izinin sürülebileceği patikayı oluşturuyor.
Ve *El tren fluvial*'ın önemli olan kısmı ne anlattığından ziyade nasıl anlattığıdır. Ve o “nasıl” sorusunda yaratıcı değişkenler, arayışlar ve özlemler yer almaktadır. Bu kusursuz bir film değil. Kuşkusuz öyle değil, ancak dehası cesaretinde yatar ve her şeyden öte, şiirsel yolculuğu çocuk gözüyle ve izleyiciye aktardığı kesinlikle zaman dışı ve büyülenmiş bir keşif bakış açısıyla ele almasını sağlayan derin tazeliğinde ve duygusal dürüstlüğünde yatar. Yetişkinlikte tekrar ve can sıkıntısının damgasını vurduğu popüler kentsel güzergahlara bakan dikkatli bir bakış açısı. Çocuğun bakış açısıyla yapılan o yolculukta Milo, kulaklıkları aracılığıyla uykulu bir yaşlı adamla (*Yalnız Bir Çocuğun Günlüğü*'nün dünkü çocuğu olan Diego Puente'den başkası değil) diyalog kurabilir, bir karateciyle (yazar Fabián Casas) tanışabilir, bir öğretmenin önünde seçmelere katılabilir (Rita Pauls) ya da bir makinistin şiir okumasını dinleyebilir (Francisco Madariaga'dan başkasının sesi değildir).
Raúl Vásquez'in “Quiero vencer mi soledad” (Yalnızlığımı yenmek istiyorum) adlı ana temasını içeren müzik, anlatı niyetine ve bu popüler motiflere kök salmış şiirselliğine katkıda bulunur. Corrientes bataklıklarının büyüleyici manzarasından çimento yığını bir Buenos Aires'e, 14 günlükken neredeyse “nehir treniyle” gelen Francisco Madariaga olmuştur ve filmin adı da onun edebiyatından gelmektedir. O, en büyük şairlerimizden biriydi ve orada...