On yıllardır Dubai, Doha ve Abu Dabi gibi Körfez'in süper merkezleri imkansız gibi görünen bir başarıya imza attı. Batı ile Asya arasında seyahat eden milyonlarca insanı havalimanlarında aktarma yapmaya yönlendirdiler. Geçtiğimiz yıl bu üç havalimanı yaklaşık 182 milyon yolcu taşıyarak Hong Kong Havalimanı'ndaki trafiğin üç katına ulaştı. Yalnızca Dubai, bir havalimanı tarafından kaydedilen en yüksek rakam olan 95,2 milyon yolcu ağırladı.
Körfez’in yolcuları merkezi bir havalimanından birden fazla varış noktasına yönlendiren merkez-kol (hub-and-spoke) modeli, küresel ticari havacılık akışlarını yeniden tasarlayan ölçek ekonomileri yarattı ve Batı ile Doğu arasındaki seyahatin yeni standardı haline gelecek kadar güçlü bir rota sistemi kurdu.
Şubat ayında ABD-İsrail savaşının İran'a karşı başlamasıyla birlikte İran'ın misillemeleri her üç merkezi de hedef aldı. Abu Dabi'nin Zayed Uluslararası Havalimanı vuruldu; havalimanı bir kişinin hayatını kaybettiğini ve yedi kişinin yaralandığını bildirdi. Dubai Uluslararası Havalimanı'nın ana terminal binası (concourse) hasar gördü ve Doha da hedef alındı. Hava sahası boşaldı, uçuşlar iptal edildi veya başka rotalara yönlendirildi.
Özel jetlerle kaçabilecek kadar varlıklı olanlar için charter fiyatları başlangıçta üçe katlandı. Bölgeye yapılacak tek bir özel jet yolculuğu için savaş riski sigortası 50.000 ABD dolarına kadar ulaştı. 2026'nın ilk yarısına gelindiğinde, Dubai Uluslararası Havalimanı'ndaki yolcu trafiği yıllık bazda yüzde 31,3 oranında düştü.
30 Eylül'de Dubai'den Tel Aviv'e uçan bir flydubai uçağı, co-pilotoğlu kaptan pilota saldırdığı ve uçağı düşürmeye çalıştığı iddia edildikten sonra Suudi Arabistan'a yönlendirildi. Yaşanan bu aksaklık rahatsız edici bir soruyu gündeme getiriyor: Modern havacılığın en büyük başarılarından biri, göz önünde gizlenen bir kırılganlık etrafında mı kurulmuştu?
Körfez merkezleri kendi hakimiyetlerini bizzat inşa ettiler. Her merkez, endüstriyel verimliliklerinin anahtarı olan sürtünmesiz kapalı sistemi yaratan, kendi havayolu şirketiyle eşleştirilmiş bir havalimanından oluşuyordu: Dubai 1985'te Emirates'i, Doha 1990'larda Qatar Airways'i ve Abu Dabi 2003'te Etihad Airways'i kurdu. Hükümetleri, muazzam hidrokarbon servetini elverişli bir coğrafi konumla birleştirdi ve geri kalan her şeyi dışarıdan ithal etti.
Uçaklar Airbus ve Boeing'den temin edildi ve uluslararası kiralama (leasing) piyasaları aracılığıyla finanse edildi. Düşük maliyetli iş gücü ile yüksek ücretli yönetici ve yöneticiler yurt dışından getirildi. Göçmen işçiler, Birleşik Arap Emirlikleri'nin yerleşik nüfusunun yüzde 80'inden fazlasını oluşturuyor. Dubai'nin finans merkezi, İngilizce dilinde ortak hukuka (common law) dayanan bir mahkeme sistemi kurdu.
Fiziki çevre konusunda da müzakereler yürütülmesi gerekiyordu. Bu çöl şehirleri, hedef alınabilecek tatlı su arıtma tesislerinden elde edilen suya, 40 santisyereden sıcak yazlarda devasa terminaller için klimalara ve BAE örneğinde gıdanın yüzde 90'ına varan oranda ithalata, ayrıca ekipman ve teknolojiye bağımlıdır.
[Metnin orijinalinde eksik kalan son cümle: Superhubs’ traffic concentrations are both their strength and weakness. Feed more destinations through one airport, and every additional connection makes the n...]