Beş yaşındayken bile nasıl poz vereceğini biliyordu: "Babam bana hareketsiz kalmamı ve bir sehpada duran küçük bir vazo çiçeklerine bakmamı söylerdi." Alejandro Dávila, ressam babası Miguel Dávila'ya (1926–2009) hayranlıkla büyüdü ve hayatının büyük bir bölümünü, doğumunun yüzüncü yılı anısına Casa Nacional del Bicentenario'da düzenlenen büyük sergide gözler önüne serilen onun eserlerini korumaya adadı. "Bugün bir şeye karşı sorumluluk, inanç ve tutku duyacak insanlar bulmak çok zor. Onun zanaatına karşı büyük bir tutkusu ve sevgisi vardı ve bunu bana da aktardı. Hayatını buna adayarak yaşadı" diyor.
Küratörlüğünü Joaquín Rodríguez'in yaptığı sergi; 1950'lerdeki ilk akademik çalışmalarından 2009'daki son eserine kadar, yağlıboyalar, akrilikler, çizimler, monokopiler, gravürler ve asit baskılar, tahta baskılar, mürekkepler, pasteller ve seksenli yıllara ait deneysel kısa filmlerinden oluşan yüzden fazla eseri bir araya getiriyor. Sergi şimdiden Salta Güzel Sanatlar Müzesi'nde kuruldu ve Buenos Aires'in ardından La Rioja ve Córdoba'daki müzelere doğru yola çıkacak. Küratör, "Tercer Orden" (Üçüncü Düzen) adını verdiği sergi hakkında şu gözlemde bulunuyor: "Dávila, zamanının estetik dönüşümlerine karşı geçirgandı: enformelizmin hareketliliğini, dışavurumculuğun kromatik şiddetini ve yeni figürasyonun uzamsal parçalanmasını deneyimledi. Ancak izmlere karşı eleştirel bir mesafe koruyarak bunları ifade olasılıklarını sınırlayan dogmalar olarak değil, kullanılabilir diller olarak ele aldı." Küratör ayrıca, "Dávila'nın eserleri, iki zıt kuvvetin birleştiği o diğer mekândır: yapı, bilinç ve tutkuyla ilişkili yapıcı bir düzen ile jest, sezgi ve dürtüye bağlı dürtüsel bir düzen" diyor.
Miguel Dávila, Chilecito'da doğdu. Famatina'nın büyüsünü, doğasını ve renklerini resmetti ve yerel müzenin müdürlüğünü yaptı. Memleketi La Rioja'dan 25 yaşında ayrılarak Tucumán Ulusal Üniversitesi Yüksek Plastik Sanatlar Enstitüsü'nde Lino Enea Spilimbergo, Pompeyo Audivert ve Lajos Szalay gibi büyük ustaların rehberliğinde eğitim aldı. Alejandro, "Spilimbergo benim vaftiz babamdı. O, babam için sanatsal bir babaydı" diye belirtiyor. Dünyaya gelişi ailesi halihazırda Buenos Aires'te yaşarken gerçekleşti. "Ben doğmak üzereyken, 54 yılı civarında, babam bir restoran için sanırım El Rey del Bife adlı yer için bir duvar resmi boyuyordu. Gece yarısına doğru eve döndü, merdivenlerden üç kat yukarı çıkıyordu, büyükannem ve annem aceleyle aşağı iniyorlardı; büyükannem ona, 'sen o resim işleriyle uğraşırken karın doğum yapmak üzere' diye azarladı" diye anlatıyor.
Bütün hayatı sanat için geçti. La Rioja'da Belediye Güzel Sanatlar Müzesi'nin (bugünkü Octavio de la Colina Müzesi) ilk müdürü oldu. Bu yıl, eyaletin Kültür Sekreterliği ona bir saygı duruşunda bulunuyor: Bundan böyle yerel Görsel Sanatlar Ulusal Salonu Ödülü, Miguel Dávila'nın adını taşıyacak. Ve bu ayın 16'sında ödüller ilk kez sahiplerini bulacak.
Dávila, Rus dilbilimi bilim insanı Eugenia Fischer ile evliydi. O dönemin ressamları daha sonra onun gözlerinin turkuaz mavisini hatırlarlardı. 1961 yılında ülkeye gelen ve Buenos Aires Üniversitesi'ne kurulan ilk bilgisayarla çalışan ekibin bir parçasıydı; bu bilgisayar Ferranti Mercury adını taşıyordu. Ona Clementina adını vermişlerdi ve 18 metre uzunluğunda, 500 kilo ağırlığındaydı. Ancak Dávila o yıl, Rómulo Macciò, Ernesto Deira, Luis Felipe Noé ve Jorge de la Vega ile birlikte Paris'e gitmek üzere Ulusal Sanat Fonu'ndan burs kazandı.