16 Ağustos 2005 gecesi, yani ilk maçından bir gün önce, Lionel Messi Macaristan'ın Budapeşte kentindeki Hilton otelinin lobisine indi. Çalışmayan televizyonunun uzaktan kumandası için resepsiyondan yeni pil istemeye gitmişti. Orada sırf kendisi için gelen Arjantinli gazetecilerle karşılaştı. Odasına dönüp kanalları gezerek ve konsantrasyon saatlerini öldürmeden önce biraz onlarla sohbet etti. Utangaç ama son derece sıradan bir çocuktu. Gelecekte bir dünya yıldızı olacağı önceden tahmin edilirken bile.
Ertesi günkü maç bir felaketti. İkinci yarıda oyuna girdi ve hem katı hem de ilgi odağı olmak isteyen Alman hakem Markus Merk, formasından çekerek kaçamayacağı Vilmos Vanczák'a attığı tokat nedeniyle, oyuna girmesinden iki dakika bile geçmeden onu oyundan attı. Macar defans oyuncusu bile daha sonra kırmızı kartı alabilmek için kendisini yere attığını itiraf etti. En çok beklenen gününe ulaşıp acemice bir hata yapan 18 herhangi bir gencin yapacağı gibi ağladı.
O günden beri bir ders öğrendi: Doğru ya da yanlış ihraç edilmiş olması önemli değildi. Hakeme hata yapma fırsatı bile vermemeliydi. Hakikaten de karşısındakilerin formalarını çekiştirmelerine, sert müdahalelere ve her türlü faile tepki vermeden katlanmayı öğrendi.
Messi artık o utangaçlığı taşımıyor (bazen öyle görünse de). Ve yine de hâlâ değişmeyen bazı davranışlarına sahip. Bunlar, yıllar boyunca birçoğunun ona değer vermesini sağlayan özelliklerdi. Özellikle de hoşgörüsüzlerin onu yalnızca iki sütunu olan bir tabloyla —kazanan veya kaybeden— değerlendirdiği milli takımdaki hayal kırıklığı yıllarında. Sonuçların ötesinde, kariyerinin çoğunda sahanın içinde ve dışında örnek bir sportiflik sergiledi.
Kaymaları oldu, evet. Garip bir şekilde kariyerinin sonuna doğru. Neredeyse her zaman özür diledi. Halkın coşkusunun taşıdığı Arjantinlilik yükü nedeniyle değerli bir şey olarak hatırladığı o ikonik Louis Van Gaal'e karşı yaptığı Topo Gigio sevinci için bile. Ancak kendisi şunu itiraf etmişti: "Bunu yapar yapmaz pişman oldum. Kendimi o şekilde görmeyi sevmiyorum."
Kariyeriyle normal bir hayat sürmesi kimse için mümkün değil. Goller, ödüller, para, başarı, şöhret. Ancak bunu asla bir mazeret olarak kullanmıyor. Her halka açık gösterisinde kendisini normal biri olarak göstermek için çaba sarfediyor. İçten içe yeteneklerinin ve becerilerinin sıradan olmadığını kesinlikle biliyor. Ve buna rağmen bunu asla dile getirmeyecektir. Egoizm ve kibirle savaşıyor gibi görünüyor. İlk maçından sonuncusuna kadar sıradan biri olmak için mücadele etti.
Sahip oldukları ve başına gelenler için sadece şükrediyor. Dini referanslarla birlikte bile. Birçok kişinin onun dahi erdemi olarak gördüğü şeyleri ilahi takdire bağlamayı tercih ediyor. Elbette zamanla değişti. Bunun olmaması imkansızdı. Bu durum, son zamanlardaki muazzam ailevi sıkıntılar günlerinde dikkat çeken MLS'teki bazı hırslı tutumlarında fark ediliyor. Çünkü Messi neredeyse hiç böyle biri olmamıştı.
Birçok Arjantinli onun Tanrı olduğunu tekrarlasa bile, bu durum bile insani bir referans olabilir. Oysa o bir Tanrı değil. Kim televizyon kumandasının pillerini bitirmedi ki?