MARGARITA BELÉN, Chaco.– Arjantin; genetiğe, üretime ve yıllar önce uzak göründüğü bir fırsatı sunan küresel bir talebe sahip. Ancak yine de sığır eti uluslararası pazarında sahip olabileceği konumdan hâlâ oldukça uzakta. Bu durum, Expoagro tarafından Chaco Kırsal Derneği yerleşkesinde düzenlenen Nacional Primavera Braford kapsamındaki NEA Et Kongresi'nde sektör temsilcileri ile siyasetçilerin yürüttüğü tartışmanın ana eksenlerinden biriydi. Soru, çeşitli sunumlar boyunca gündemde kaldı: Arjantin bir başrol mü, yoksa hâlâ bir yardımcı oyuncu mu? Inversora Juramento SA Başkanı Miguel de Achával için bu sorunun yanıtı net: Henüz değil. Achával, "Henüz başrol değiliz, başrol olmak için malzemelerimiz var ve Arjantin'deki değişim bizi başrol yapacak" dedi ve bu sıçramanın ülkenin etini üretme ve pazarlama biçimini değiştirmesini gerektirdiğini belirtti.
Açıkladığına göre, temel sorunlardan biri Arjantin'in üretiminin büyük bir kısmını, diğer büyük ihracatçılardan ayırt edilmesini sağlayan genetiğinden yararlanmadan hâlâ bir emtia olarak satması. Achával, "Etimizin %70'ini dondurulmuş olarak satarak başrol olamayız. Bu bizi bir konuma mahkum ediyor ve bizi Brezilya, Paraguay veya Uruguay'dan ayırmıyor" dedi. de Achával'e göre ülke, henüz ticari değere dönüştüremediği bir avantaja sahip. Achával, "Arjantin, Paraguay ve Brezilya'dakinden farklı, Uruguay'unkine benzer bir genetiğe sahip; ancak bu iyi genetiğe sahip olma fırsatını ürünümüzü farklılaştırarak, onu emtia olarak sattığımız gibi satmayarak değerlendiremiyoruz" diye belirtti.
Onun vizyonuna göre asıl meydan okuma; etin sınıflandırılmasından, kalitesinin bilinmesinden ve her ürünün kendi özelliklerine göre satılmasından geçiyor. Achával, "Amerikan ve Avustralya etine benzer ete sahip biri varsa, o biziz. Ama başrol değiliz" dedi ve ürünün gerçek bir segmentasyonu yapılmadığı sürece ülkenin öncelikle fiyat üzerinden rekabet etmeye devam edeceğini ekleyerek, "Bu yapılana kadar bir emtiayız" ifadesini kullandı.
Üstelik bu değişim, sektörün hâlâ uyum sağlamayı öğrendiği bir bağlamda gerçekleşiyor. de Achával, "Hayatımızda ilk defa döviz kontrolü ve kısıtlamalar olmaksızın entegre olabiliyor, satış yapabiliyor, ithalat gerçekleştirebiliyoruz. Hiç böyle bir ticari özgürlük yaşamadık" diye açıkladı. Bu nedenle, üreticilerin ve endüstrinin her pazarın ne tür bir et talep ettiğini dinlemeyi öğrenmesi ve bunu sunma kapasitesi geliştirmesi gerekeceğini belirtti.
Bu dönüşüm içinde başka bir zorluk daha ortaya çıkıyor: Zamanlamaları çok farklı olan bir zincirin koordinasyonu: "Genetikçi veya yetiştirici bir hayvan elde etmek için dört ay (yazar burada dört yıl demek istiyor), bir besici sekiz ay, bir besiçi (feedlot) dört ay harcar ve bir mezbahada et dört günden fazla kalmaz." İş insanına göre bu farklılık, endüstrinin üreticiye pazarın gelecekte hangi ürüne ihtiyaç duyacağını aktarmasını zorlaştırıyor.
Bu mesafeyi kısaltmak için önerdiği araç ise etin sınıflandırılması. Açıkladığına göre, başlıca uluslararası pazarlarda kalite karkas üzerinden belirleniyor ve daha sonra her kesimin bu kimliği korumasını sağlıyor. Genetiğin nihai amacının somut ve tüketici tarafından değer verilen özelliklere sahip et üretmek olması gerektiğini savunan de Achával, "Derinin altında ne olduğuna bakmak lazım" dedi.
Paralel olarak, dönüşümün kolay veya homojen olmayacağı konusunda uyardı. Achával, "Dinamik olacak, acımasız olacak, bizi ağlatacak, bizi..." diyerek sözlerini tamamladı (metin yarım kalmıştır).