Mayıs ayı civarında olmalıydı; ABD Başkanı Trump'ın, Temmuz ayı başındaki NATO Zirvesi için Ankara'ya geçmeden önce Atina'ya yapacağı ziyaret neredeyse kesin olarak görülüyordu – üstelik beraberinde ilgili dışişleri ve savaş (savunma) bakanlarıyla birlikte gelecekti. Sonunda Trump o dönem Yunanistan'a gelmedi. Ancak şimdi Atina, Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanı Marco Rubio için kırmızı halılar seriyor. Ve bu durum, özellikle bugün, küçük bir olay olmaktan son derece uzak – tam aksine, birçoğunun muhtemelen düşündüğü nedenlerden ötürü olmasa da büyük bir anlam taşıyor.
Her politikacı gibi Marco Riubio da dünyanın en önemli makamlarından birine gelmeden önce bir geçmişe sahip. Ve bu geçmişin büyük bir kısmı, Atina'nın onu şimdi de her zaman olduğu gibi neden kollarını açarak karşılaması gerektiğini gösteriyor.
Ancak bugün şu hususun netlik kazanması gerekiyor; elbette hiçbir çekince ifade etmek amacıyla değil, asla, aksine özellikle bu mutlak akışkanlık dönemlerinde ve üstelik çoklu savaş şiddeti cepheleri aracılığıyla, asgari düzeyde bir gerçeklik bilincine sahip olmanın önem taşımasından ötürü.
Bu gerçəkliğin analiz edildiği iki ana düzey söz konusudur: Birincisi, Atina'nın hazırlanması gereken kişinin Rubio olmadığı gerçeğidir. Hazırlanılması gereken kişi, Amerika Birleşik Devletleri'nin Dışişleri Bakanı'dır. Bu bakan, makamından önceki Rubio'yu elbette hatırlatan, ancak artık kuşkusuz başka bir insan – hatta gerçeği söylemek gerekirse, birden fazla insan olan biridir. Zaten rolünün gereği olarak da artık öyle olmak zorundadır.
Bugün Rubio, dünyadaki en güçlü ülkenin ve Yunanistan'ın en ağır taşıyan zamanlar ötesi müttefikinin dış politikasının sözcüsüdür. Kuşkusuz politikasının da ortak şekillendiricisidir; önem sırasına göre ikincidir, her ne kadar kendisinden sonra gelenler de dahil olmak üzere hesaba katılması gereken pek çok kişi olsa da; ancak kuşkusuz, Rubio'nun Atina'nın gündemine taşıdığı hususlar da dahil olmak üzere pek çok konuda temel politika üreticisinin bizzat başkan olduğu gerçeğinin hemen altındadır. En azından gerçekten önem taşıyan konuların neredeyse tamamının kendisinden geçtiği bir başkanın.
Böylece, bir anlamda, evet Trump fiziksel varlığıyla gelmedi ancak kimse bu ziyareti, eninde sonunda Trump o dönem Atina'ya gelmediği için… sınırlı önemde bir ziyaret olarak algılama hatasına düşmesin. Çünkü şimdi onunla birlikte, son derece okunması güç bir dönemin ortasında Trump da "geliyor". Çünkü Rubio'nun bagajında var olan tek şey, başkanının emirleridir. Ve bu emirler kuşkusuz o kadar eksiksiz, o kadar kapsamlı ve o kadar ihlal edilemezdir ki, bu bagajlar bir iğne bile almaz: Hiçbir sapma marjı bulunmamaktadır.
Bu durum, ziyaretini şimdiden olağanüstü derecede önemli kılmaktadır. Ancak bu önem, savaş sonrası dünya için eşi benzeri görülmemiş çoklu krizler arasında; Ankara'nın bu ziyaretten açıkça rahatsızlık duyduğu olağan Yunan-Türk krizinin yanı sıra, Yunanistan için kasırganın gözünün dışında kalmanın neredeyse bir hayatta kalma koşulu teşkil ettiği, ancak nihayetinde seçmek zorunda kalsa şüphesiz transatlantik boyutunu seçmesi gereken dahili euro-atlantik çatışmasının baskın olmasından ötürü kelimenin tam anlamıyla zirve yapmaktadır. Özellikle bugün, bu durum fark yaratmaktadır.
Öncesinde Washington'dan ayrılmadan önce Marco Rubio,