7 Ekim'de İstanbullular... [Metin kesik olduğu için orijinal metnin son cümlesi hariç tamamı çevrilmiştir] 7 Ekim'de İsrailliler, ülkelerini ve bölgeyi sonsuza dek değiştiren o sabaha bir kez daha dönüyorlar. Saldırıya uğrayan toplulukları, katledilen sivilleri, darmadağın olan aileleri ve Gazze'ye kaçırılan rehineleri hatırlıyorlar. Korkuyu ve sahip olduklarını sandıkları güvenliğin tek bir sömürgede çöktüğü yönündeki derin hissiyatı hatırlıyorlar. Dünyanın da bunu hatırlaması gerekir.
Hamas'ın yaptıklarına dair herhangi bir belirsizlik olmamalıdır. Sivillerin kasten öldürülmesi, rehinelerin alınması ve topluluklara düzenlenen saldırılar meşru siyasi eylemler değildi. Bunlar, açık ve net bir kınamayı hak eden acımasız ve insanlık dışı suçlardı.
Hiçbir siyasi dava, işgal, abluka veya tarihi şikayet, sivilleri kasten hedef almayı haklı gösteremez.
Ancak bu 7 Ekim'de sorulmayı hak eden başka bir soru daha var: Hamas liderliği, adına hareket ettiğini iddia ettiği Gazze halkına ne yaptı?
Ve belki de bundan daha rahatsız edici bir soru: Hamas hiçbir zaman Gazze ile özdeş miydi?
7 Ekim'den önce Gazze'yi dikkatle dinleyen herkes için bunun cevabı hayırdı.
Savaştan çok uzun süre önce, Gazze'de Hamas'a kızgın olan, onun yönetimine öfkelenen ve Hamas ile El Fetih arasındaki siyasi bölünmeden tükenmiş Filistinliler vardı. İstihdam, elektrik, eğitim ve bir gelecek isteyen gençler vardı. Başka bir çatışma döngüsü yerine güvenlik ve haysiyet isteyen aileler vardı.
Ayrıca sadece yaşamak isteyen Filistinliler de vardı.
“Yaşamak İstiyoruz” hareketinin sloganı olan “Bidna Ne'ish”, son derece basit bir şeyi ifade ediyordu: Gazze'deki Filistinliler normal bir sivil yaşam istiyorlardı.
Çalışmak istiyorlardı. Çocuklarının okumasını istiyorlardı. İşleyen kurumlar istiyorlardı. Güç elinde bulunduranları korkmadan eleştirebilmek istiyorlardı.
En önemlisi, kimliklerini siyasi bir fraksiyonla özdeşleştirmek zorunda kalmadan kimliklerinin Filistinli olmasını istiyorlardı.
7 Ekim'i tartışırken bu gerçeklik önem taşımaktadır.
Hamas Gazze'yi kontrol ediyordu, ancak kontrol oy birliği ile aynı şey değildir.
Silahlı bir hareket tarafından yönetilen bir toplumda sessizlik, otomatik olarak siyasi destek olarak yorumlanamaz. Bir kişi aynı fikirde olduğu için sessiz kalabilir, ancak korktuğu için de sessiz kalabilir. Biri Hamas'a karşı çıkabilir ancak bunu açıkça meydan okuyacak güce sahip olmayabilir.
Bu ayrım son derece kritiktir.
Gazze'nin Hamas'ın arkasında tek bir siyasi blok olduğu imajı yalnızca yanlış olmakla kalmaz; aynı zamanda harekete karşı çıkan, ondan korkan veya kalıcı çatışma mantığının dışında sadece yaşamak isteyen Filistinli sivilleri de siler.
Bu yüzden 7 Ekim'de bir cümle net bir şekilde tekrarlanmalıdır:
Hamas Gazze değildir ve Gazze de Hamas değildir.
Hamas'ı reddeden bir Filistinli daha az Filistinli değildir.
Sivil yönetim isteyen bir Filistinli, halkına olan bağlılığından daha az bağlı değildir.
Ve İsraillilerle barış isteyen bir Filistinli, otomatik olarak Filistin haklarından vazgeçmiş olmaz.
Uluslararası toplum Gazze'yi gerçekten anlamak istiyorsa bu ayrımlar esastır.
Yahya Sinwar sadece bir başka Hamas komutanı değildi. Hareketin liderliğinin merkezi figürlerinden biri ve İsrail ile çatışma stratejisinin belirleyici sembollerinden biri haline geldi.
Onun mirası, 7 Ekim'den ve onu takip eden felaketten ayrılamaz.
Şimşon imajı tam da burada akla gelmektedir.
İncil'deki hikayede Şimşon, tapınağı düşmanlarının üzerine yıkarken tapınak kendi üzerine de çöker.