Bir zamanlar anne ve babası acılarını paylaşırdı. Jorge Messi, Santa Fe'de ıslıklanmaların da yaşandığı travmatik 2011 Copa América'nın ardından, "Leo bu durumdan ötürü çok kötü durumda. Kıskançlığın nedenini anlamıyorum... Onu ilk kez ıslıklıyorlar. Takımı sırtlamak ne demek bilmiyorum. Bütün arkadaşlarına hakaret etmek veya bağırmak mı? Oğlumun başka bir karakteri yapısı var. Birçoğu bilmese de o güçlüdür" diyerek uyarıda bulunuyordu. Lionel'in annesi Celia ise içini ve kalbini açıyordu: "Onun hakkında kötü konuştuklarında gerçekten çok üzgün bir şekilde gidiyor, neden hep ona karşılar? Çok acı çekiyor, sonrasında kendini toparlaması zaman alıyor." Messi, Barsakalona'ya indiğinde gezegenler arası boyutunu yeniden kazanırken, Atlas Okyanusu'nun bu tarafındaki 'Arjantinlilik' uzmanları patlama noktasına geliyordu. Messi ağlıyor ama zırhlı kalpleri ve güvensiz bakışları olan o ülkeyi fethetmeye karar vermişti –buna adeta kafayı takmıştı–. Arjantin'deki Copa América bir kabusa dönüşmüştü. Ve bununla birlikte bir talep ve baskı zinciri de beraberindeydi. Artık o, tüm çekiciliği, yükleri ve suçlarıyla birlikte gezegenin en iyisiydi –istisnai kalıcılığının ölçüsü–. Messi, bir ulusun onu yakından izlediğini biliyordu ve o turnuvada hiçbir şey yolunda gitmedi. Onu Colón'un stadyumunda ıslıkladılar… O, "soğuk kalpli" idi. Milli marşı söylemeyen ya da sadece 'Katalan' olandı. Kolay olmayacaktı.
2014 Dünya Kupası finali, Maracana'da Almanya karşısında uzatmalarda elden kayıp gitti. Cezalandırma ve hayal kırıklığı. Özellikle 2015, 2016 ve 2017 yıllarında linç mahkemesi onu rahat bırakmayacaktı. Altı dünya kupasının en kötüsü olan 2018 Rusya Kupası'ndaki ilgisizliği sanki son durak gibi görünüyordu. Toplumsal dokuyla yeniden bağ kurmak imkansız gibiydi. Ancak babası oğlunun "güçlü" olduğunu belirtmişse de, farklı bir Messi ortaya çıkmaya başladı. Ortalama bir Arjantinlinin aşık olduğu özelliklerle: asi, epik, çatışmacı, evet, Maradonavari ve milli takıma karşı tartışılamaz bir aidiyet duygusuyla. Başlangıçtaki ile aynı. Çünkü onun ait olma arzusunu sorgulamak her zaman saçmaydı: 16 yaşında İspanya'nın avını reddettiğinden beri nerede olmak istediğini belirlemişti. Hiç kimse bu kadar çok şey kaybetmedi ve pes etmedi. Hiç kimse bu kadar çok testten geçmek zorunda kalmadı, hiç kimse onun kadar sınırlarına zorlanmadı. 2021 Brezilya Copa América'nın kazanılması romance için geçiş belgesi oldu, o zaman taraftar ve basının bir kısmı uyum sağladı; buna karşılık o asla vazgeçmedi ve kırgınlık göstermedi.
Katar 2022 tutkuyu sonsuza dek serbest bıraktı. Sonunda Dünya Kupası'nı ülkeye getirdi; bu, onu sürgünden koruyan tek vize gibi bir şeydi ve asla intikam almadı. Belki de pek çok Arjantinli olarak her şeyi orantısız bir şekilde birbirine karıştırdığımız için ve ilk kez İngiltere yoluyla yolları kesiştiği için Messi, son Dünya Kupası'ndan halkı tarafından bir vatansever olarak döndü. Aslında çok uzun zaman önce değil, Messi albiceleste (gök-beyazlı) vitrini boşken Lionel Scaloni'ye tekrar deneyeceğini, onu yıpratmaya devam edebilecek yeni bir macera için kendisine güvenebileceğini onayladığında, yıldız futbolcunun çocukları Arjantin'e her seyahatinde ona şunu soruyordu: "Baba, seni sevmiyorlarsa neden gidiyorsun?"
Kimsesizliğin uçurumu karşısında Messi ısrar etti. O hiç değişmedi, inatçı ve aşıktı. Bu salı günü yakın, yakınlardaki ve gelecekteki acılar için ağladı, çünkü hiç kimse mutlu olduğu yerden ayrılmak istemez. Messi'yi tartışmak, yargının onarmasının tavsiye edilenden uzun sürdüğü bir saçmalıktı. Sonsuz Messi'yi özlemek kaçınılmaz olacak. Aşması gereken karmaşık düğümü unutmamakta fayda var.