"Fotoğrafçılık, bir bakıma, her şeyin bir işbirliği ürünü olduğu ve çok farklı insanlara bağlı olduğu sinema veya tiyatroda çalışmanın mükemmel bir antidotuydur. Bana tek başıma, özel bir şey yapma fırsatı sundu. Bir senaryoya, diğer oyunculara, yönetmenlere, kameramanlara veya tiyatroda oturan bir izleyiciye bağlı değildim. Evet, bir özgürlük biçimi." Jessica Lange, yaklaşık otuz yıl önce hediye edilen bir Leica kamerayla başlayan ve bugün Torino'daki Musei Reali'nin Sale Chiablese salonlarında 7 Şubat'a kadar sergilenen 230 baskıyla anlatılan fotoğrafa olan paralel tutkusunu ANSA'ya işte böyle açıklıyor.
Anne Morin'in küratörlüğünü yaptığı ve Ares tarafından üretilen *Still Image*, kronolojik bir görsel derlemesi değil; *King Kong*, *Postacı Kapıyı İki Kere Çalar* ve *Frances* filmlerinin başrol oyuncusu olan büyük Amerikan aktrisiyle, dünyaya çok kişisel ve samimi bakış biçimini belgeleyen tematik bölümler aracılığıyla yakın bir buluşma. Meksika, Chiapas, Covid döneminde New York, ABD'yi baştan başa geçen efsanevi 61 Numaralı Otoyol, ezilenlerin ve banliyölerin Amerikası, jestlerde özetlenen duygu, Amerikan eyaletlerinde ve yurt dışında yapılan seyahatlerden kareler, içsel durumları andıran ıssız manzaralar, tuhaf ve Fellinivari figürleriyle sirk, *American Horror Story* dizisinin 'Freak Show' setinde yapılan foto-oymalar: Bunlar, sanatçının "Asla kitap yayınlamak veya eserlerimi sergilemek niyetinde olmadan, seyahat ederken yanımda taşıdığım bir görsel günlük gibi" inşa ettiği mozaiğin yapı taşları.
Bob Dylan, Edgar Allan Poe, John Steinbeck ve diğer yazarların alıntılarının yanı sıra eski hayat arkadaşı Sam Shepard'ın geçmişin anlamı üzerine yaptığı yansıtma, bireysel bölümlerin okunması için anahtarlar sunarken; yer ve tarih belirtilmeyen, minimuma indirilen veya tamamen eksik olan alt yazılar, izleyicide yön duygusunu kaybettirme riski taşısa da, görüntüleri coğrafi ve zamansal referanslardan kopararak dikkati duygusal alana odaklama tercihine yanıt veriyor. Anne Morin bunları, "Etrafımızda her zaman var olan küçük anlar, güzelliği bulmak için çok uzağa gitmeye gerek yok" şeklinde tanımlıyor.
Karantina dönemini hatırlatan Jessica Lange, katalogda şöyle açıklıyor: "Neredeyse her gün dışarı çıkıyordum, şehrin daha önce hiç görmediğim yerlerinde yürüdüm ve gerçekten bakmak için kendime zaman ayırdım." 1930'lardan 60'lara kadar olan altın dönemin Amerikan fotoğrafçılık geleneğinin anısı, çarpıcı siyah-beyazların belirlediği manzaralardan sıklıkla yüzeye çıkıyor, ancak Jessica Lange, çalışmasıyla bağlantılı olarak o belirli dönemin bilincinde olmadığını belirtiyor. Lange açıklamasında, "İstemeye istemeye itiraf etmeliyim ki elli yıldır bir aktris olarak sinemada çalıştığım için, her zaman ışığa ve kompozisyona çok dikkat ediyorum. Büyük görüntü yönetmenleriyle çalıştım ve ışığın bir sahnede duygusal rezonansı ne kadar etkileyebileceğini biliyorum. Bu yüzden bazı ışıklar beni her zaman cezbeder. Ama bunun sinemadan aldığım en büyük etki olduğunu söylemeliyim. Tabii ki başka fotoğrafçılar da üzerimde devasa bir etki yarattı: Joseph Koudelka, Cartier-Bresson, Manuel Bravo. Ancak dünyayı görme biçimimizi neyin etkilediğini tam olarak belirlemek zor. Bunun çok daha kişisel, özellikle duygusal düzeyde bir şey olduğuna inanıyorum" diyor.
Küratörün 'Geçmişin Varlıkları' bölümünde belirttiği üzere, Amerikan rüyasının zafer mitolojisinden uzak olan Jessica Lange, bir portre inşa ediyor...