Roma, Micaela Mastropasqua'nın henüz bir ergenken ailesiyle birlikte yaptığı bir seyahat sırasında Avrupa'da tanıdığı ilk şehirdi. Vardıkları günü, Fiumicino Havalimanı'ndan Roma'nın merkezine taksiyle geldiklerini ve gördüğü ilk anıtın Kolezyum olduğunu asla unutmayacak. Kesinlikle büyülenmişti. Çevresindeki hiçbir şey Buenos Aires'e benzemiyordu ve büyü anında gerçekleşmişti. Bir tarih kitabının içine dalmış olmak inanılmazdı, ancak işin içinde başka bir şey daha vardı ve bu insanlarıyla ilgiliydi; erkekler ve kadınlar, gencin alışkın olduğundan çok daha şık giyiniyorlardı: Micaela, Roma'nın ilk izlenimlerini hatırlarken, “İtalyan modası ve zarafeti, renklerindeki cesaret, yapılı kumaşlar, terzi işi takımlar ve yeni kutudan çıkmış gibi duran ayakkabılar” gözleminde bulunuyor ve bu durum onu şehirde yaşama ve böyle bir dekorun parçası olma hayalleri kurmaya itiyor.
Bir zamanlar aşık olduğu bu şehirle ilk karşılaşmasından bu yana yıllar geçti. O günden bu yana Micaela pek çok coğrafyadan geçiş yaptı. Arjantin'de okudu, çalıştı ve seyahat tutkusunu besledi; ta ki bir gün İsrail'de, hayatını sanata adamak için yeniden başlama zamanının geldiğine karar verene kadar: “Buenos Aires'te bir hayatım ve inşa edilmiş bir kimliğim vardı, bunları geride bırakmaya karar verdim” diyor. Bu yeniden keşif yolu onu Valencia, Madrid ve Venedik'te yaşamaya yönlendirdi, nihayetinde sanatı sayesinde Roma'da yaşama ve hayalini gerçekleştirme fırsatı karşısına çıktı. Acaba gerçeklik fantezisinin yanına yaklaşabilecek miydi? İtalyan başkenti, aklına bile gelmeyen bir alışkanlıkla birlikte beklenmedik bir yanıt getirdi. Roma'da Yaşamak: “Koltuğunuzdan kalkamazsınız çünkü bir an diğerini tutmaz, her an her şey altüst olabilir”
Buenos Aires'te Manuel Belgrano Güzel Sanatlar Okulu'nda eğitim alan Micaela; Valencia'da seramik sevgisini keşfetti ve Manises Yüksek Seramik Okulu'nda bu alanda uzmanlaştı; Venedik'te ise Lido'da, saf şiir olarak nitelendirdiği bir atmosferde La Ciotola seramik atölyesinin kur ortaklarından biri oldu. Ancak sanat nihayet onu Roma'ya getirdi ve bir sinema tutkunu olarak Micaela, Cinema Aquila'nın hemen yanındaki Pigneto semtini seçti. Kolezyum bölgesini Porta Metronia ile birleştiren, bölge üreticilerinin taze meyve ve sebzeleriyle dolu pazarına sahip, onu hemen kendine çeken genç bir semtti.
Micaela, “Yerleşmek için seçtiğim semtin ötesinde, günlük yaşamda dikkatimi en çok çeken şeylerden biri barda kahve içme deneyimi oldu. İnsanı bir film setine taşıyor; kahveyi hazırlayan kişi filmin yönetmeni, içeri girenler ise makyözden oyuncuya kadar çeşitli roller üstleniyorlar” gözleminde bulunuyor. “Ve film öyle bir film ki, tuvalete gitmek için bile koltuğunuzdan kalkamıyorsunuz, çünkü her an her şey altüst olabilir.”
“Genelde sohbete oldukça istekliler ve her zaman size Noel'den Noel'e selam gönderen Rosario'daki uzak kuzenlerinden bahsetmek istiyorlar. İnsanların kalitesini övmek isterim. Genel olarak oldukça açık, eğlenceli ve Arjantin sevgisi dolu insanlar” diye ekliyor gülümseyerek.
Roma'nın Beklenmedik Bir Yüzü: “...eğer her gün bir kiliseye girmeseydim” Antik mimarinin ötesinde Micaela, İtalyan başkentinde çok sayıda park ve yeşil alana sahip bir şehir keşfetti. Avrupa'da en çok yeşil alana sahip başkentlerden biri olan Roma, onu tarihi villalarıyla hayran bıraktı.