Hükümet ile muhalefet arasındaki görüşmeler, her iki tarafın müzakere masasında yüz yüze gelmesi olumlu bir işaret olsa da başından beri başarısızlığa mahkûmdu. Toplantı, PTI'nın İslamabad'a yönelik tehdit niteliğindeki uzun yürüyüşünün gölgesinde gerçekleşirken, hükümet Hayber Pahtunhva'da (KP) vali kuralı seçeneğini sallıyordu. Gerilim elle tutulur derecedeydi. Başkent konteynerlerle kapatılmış ve otoyollar trafiğe kapatılmıştı.
Görüşmelerden günler önce askeri liderlik, 9 Mayıs benzeri bir durumun tekrarlanmaması konusunda uyarıda bulundu; bu, muhalefete kırmızı çizgiyi geçmemesi için açık bir mesajdı. Bazı muhalefet liderleri ise siyasi sıcaklığı düşürmek için müzakere edilmiş bir anlaşma istiyordu. Uzun süren tartışmalar her iki tarafta da bir ölçüde ciddiyete işaret etti, ancak karşılıklı güvensizlik ve tehlikeli politika (brinkmanship) herhangi bir ilerlemeyi engelledi.
İki taraf, saatler süren maraton oturumunun ardından görüşmelerin neden çöktüğüne dair çelişkili açıklamalarda bulundu. Hükümet, muhalefetin nihai bir taslak üzerinde anlaştıktan sonra caydığını iddia etti; diğer taraf ise bunu yalanlayarak farkların kapatılamayacak kadar büyük olduğunu söyledi. Söz konusu nihai taslak kamuoyuna açıklanmadı, ancak anlaşmayı engellediği anlaşılan iki büyük fikir ayrılığı noktası vardı. PTI, İmran Han ile bir görüşme yapılmasında ısrar ederken, hükümet KP eyalet hükümetinin güvenlik güçleri tarafından yürütülen terörle mücadele operasyonuna kayıtsız şartsız destek vermesini istiyordu.
Eski başbakanın İslamabad Yüksek Mahkemesi'nin talimatı doğrultusunda ailesi ve avukatlarıyla görüşmesine izin verilmesi yönündeki muhalefet talebini kabul eden ve tıbbi tedavisinin ayarlanması yönündeki Yüksek Mahkeme kararını uygulamayı kabul eden hükümet, PTI liderlerinin anlaşmayı sonlandırmadan önce onunla görüşmesine ve istişare etmesine izin vermeye hazır değildi; bu kabul edilemez bulduğu bir koşuldu.
Egemen siyasi istikrarsızlık, militanlara daha fazla alan sağladı.
Ancak çıkmazın gerçek nedeni, eyalet hükümetinin desteği meselesi ve birleştirilmiş FATA bölgeleri de dahil olmak üzere beş güney bölgesinde planlanan bir terörle mücadele askeri operasyonunun sahiplenilmesiydi. Eyalet hükümeti için bu son derece hassas bir konuydu: Nüfusun yerinden edilmesini içeren herhangi bir kinetik operasyona şiddetle karşı çıkmışlardı ve önceki operasyonların acı anıları, bu tür herhangi bir eyleme karşı yoğun bir kamuoyu muhalefeti yaratmıştı.
PML-N, PPP ve ANP'ye mensup il milletvekillerinin de katıldığı ve eyalet hükümeti tarafından bu yılın başlarında çağrılan çok partili bir toplantı, her türlü büyük ölçekli askeri operasyona oy birliğiyle karşı çıkmıştı. Bunu göz önünde bulundurarak, PTI'nın son derece popüler olmayan bir eylemi sahiplenmesi zordu.
PTI'nın, eyaletin büyük bir kısmını kasıp kavuran terörizm belasıyla nasıl mücadele edileceği konusunda netliğe sahip olmadığı doğru olabilir. Çoğu zaman teslimiyet olarak görülen eylemsizliği sorunu daha da kötüleştirdi. Donanımsız polis ve Terörle Mücadele Dairesi militanların ana hedefi olmuş ve bu durum sorunlu bölgelerde idarenin fiilen çökmesine yol açmıştır. Bu eylemsizlik aynı zamanda PTI ile düzen yanlısı federal hükümet arasındaki devam eden çatışmaya da bağlanabilirdi.
Bir de bu varoluşsal tehditle başa çıkmak için tutarlı, kapsamlı bir ulusal güvenlik politikamız ve terörle mücadele stratejimiz olup olmadığı sorusu var. İç güvenlik politikası konusunda parlamentoda neredeyse hiç tartışma olmamıştır. Her şey güvenlik teşkilatına bırakılıyor,