Benjamín Netanyahu, 7 Ekim 2023'teki Hamas saldırısı kurbanlarını anmak amacıyla (İbrani takvimine göre bu Pazartesi düzenlenen) kurumsal bir etkinlikte, Gazze'deki "sözde soykırım" hakkında dünyaya "bir yalan ardına yalan, bir iftira ardına aşırı iftira" yağdırdığı suçlamasında bulunmak için fırsat istifade ediyor. O sırada, o gün oğlunu kaybeden (iki yıl sonra yapılan tespitlere göre İsrail ateşiyle) Yaakov Godo ani bir şekilde yaklaşarak konuşmayı kesiyor: "Oğlumu korumadın, 7 Ekim'de bir günde öldürülen 1.200 kişiyi korumadın! Yazıklar olsun, utanç!" —Netanyahu, "Netiv HaAsará'dan Sabine Tassa kaybetti..." diyerek devam etmeye çalışıyor. —"Ben de kaybettim" diye karşılık veriyor baba, oğlunun fotoğrafının basılı olduğu tişörtüyle uzaklaşmadan önce.
Bu sahne, İsrail tarihinin en ölümcül gününün (1.200'den fazla ölü) ve en büyük güvenlik fiyaskosunun —yalnızca 1973'teki Yom Kipur savaşına hazırlıksız yakalanmayla kıyaslanabilir— üç yıl sonra bile ulusal tartışmalara nasıl yön vermeye devam ettiğini yansıtıyor. Televizyonlar, radyo istasyonları ve gazeteler, günlerdir ülkeyi şok durumunda bırakan ve son yirmi yıldır sürdürdüğü yönelimini ani bir şekilde hızlandıran o günün kahramanlık, kayıp ve acı hikayelerini hatırlatıyor: sağa, dine, Filistinlilerin insanlıktan çıkarılmasına ve ülkenin kendi Arap azınlığı dâhil olmak üzere soykırım dilinin ve etnik temizlik destekçiliğinin normalleşmesine doğru bir kayış.
Bu üç yıl içinde Orta Doğu şiddetli bir altüst yaşadı. Daha önce ihtimal dışı görülen senaryolar, İran ile İsrail arasındaki doğrudan bir çatışma (üçüncü ülkeler, siber saldırılar ve gizli operasyonlar üzerinden örtülü bir savaş yürütüyorlardı) dördüncü kez olmak üzere gerçeğe dönüştü. Her şeyden önce, geçen şubat ayında. Hizbullah'ın, Mossad'ın sipariş ettiği binlerce çağrı cihazını patlatmasıyla zayıflaması, Beşar Esad rejiminin çöküşüne ve neredeyse 14 yıllık savaşın sona ermesine katkıda bulundu. Ve İsrail bugün Lahey Mahkemesi'nde açık bir soykırım davasına ve Gazze'de savaş suçu ve insanlığa karşı işlenen suçlar iddiasıyla Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin tutuklama emri çıkardığı bir başbakana sahip; üstelik Netanyahu, İsrail ordusunun işgal etmediği Şerid'in %40'ından fazlasını Hamas'ın kontrol ettiği Gazze'de ilan ettiği hedefe ulaşamamış durumda.
Bununla birlikte, yaklaşan seçimlerin ana gündem maddesi bugün değil. Önümüzdeki 27'sindeki seçimler her şeyden önce 7 Ekim 2023 ve Netanyahu'nun siyasi sorumluluğuyla ilgili. Aşırı sağcı Itamar Ben Gvir bile bunu kampanya yapmak için kullanıyor. Tel Aviv'e kendi yüzünün yer aldığı ve şu ifadenin bulunduğu bir afiş astı: "Eğer o Savunma Bakanı olsaydı [ki zaten talip olduğu görevi şimdiden açıkladı], 7 Ekim yaşanmazdı." Aslında o gün, polisin kendisine bağlı olduğu Ulusal Güvenlik Bakanı'ydı.
Her iki tarihin aynı aya denk gelmesinin sembolizminden kaçabilen pek kimse yok. Netanyahu'ya karşı internet üzerinden yürütülen bir kampanya, mezarlıkların arka fonu ve "Anma Günü" ifadesi altında, 7.10 tarihini kan kırmızısı renklerle gösterip başına bir 2 rakamı ekliyor. Netanyahu, o gün görev başında olup da istifa etmeyen veya öz eleştiri vermeyen tek üst düzey siyasi ya da askeri yetkili olmaya devam ediyor. Genellikle, güvenlik görevlilerinin vereceği emirden korktukları için o sabah kendisini uyandırmadıkları yönündeki komplo teorisini beslemeden önce genel sorumluluğa dair soyut bir atıfta bulunmakla yetiniyor. "Eğer beni uyandırsalardı, her şey çok farklı olurdu" dedi. O dönemin başbakanından farklı olarak...