Üç yıl önce bu sabah İsrail, hayal bile edilemeyecek bir güne uyandı. Hamas teröristleri Gazze sınırını aşarak toplulukları ve askeri üsleri ele geçirdi, bir müzik festivaline saldırdı, yaklaşık 1.200 kişiyi katletti ve 251 rehineyi Gazze'ye sürükledi – tüm bunlar, ülkenin kuruluşundan bu yana en ölümcül gününü yaşadığı birkaç saat içinde gerçekleşti.
Üç yıl sonra, 7 Ekim'i geçmişe ait karanlık bir an olarak düşünmek cazip gelebilir. Ancak İsrail'in bunu yapma fırsatı hiçbir zaman gerçekten olmadı.
O sabah başlayan savaş henüz tamamen çözüme kavuşmadı. Hamas tamamen silahsızlandırılmadı, Gazze'deki geleceği belirsizliğini koruyor ve Gazze'yi kimin yöneteceği ile başka bir 7 Ekim'i neyin önleyeceği soruları yanıtsız kalmaya devam ediyor.
Gazze'nin ötesinde, İran ve vekilleri bir tehdit olmaya devam ediyor ve İsrail, başka bir savaş olasılığının hiç de uzak olmadığını gösteren bir bölgeyle yüzleşmeyi sürdürüyor.
7 Ekim sonrası yaşam, daha çok yaşananlarla birlikte yaşamayı öğrenmekle ilgili
Ülkenin büyük bir kısmı için geçen son üç yıl, 7 Ekim'den uzaklaşmaktan çok, onun sonuçlarıyla ve geride bıraktığı sorularla birlikte yaşamakla geçti.
Ancak birçok İsrailli için 7 Ekim sadece birlikte yaşadıkları bir olay değil. Onlar hâlâ o günü yaşıyorlar.
Eski rehineler için özgürlüğün kendisi, ellerinden alınanların günlük bir hatırlatıcısı olmaya devam ediyor. Kfar Aza'daki evinden kaçırılan ve yaralanan Emily Damari, esaretin hayatın en sıradan kısımlarıyla olan ilişkisini nasıl değiştirdiğini dile getirdi.
Damari, "Bugün buzdolabını açıyorum ve teşekkür ediyorum" dedi. "Soğuk su içiyorum ve teşekkür ediyorum."
Eli Sharabi, Kibbutz Be'eri'den kaçırıldıktan sonra esarette 491 gün geçirdi. Eşi Lianne ile kızları Noiya ve Yahel 7 Ekim'de öldürüldü. Kardeşi Yossi ise rehin alınarak Gazze'de hayatını kaybetti. Serbest bırakıldıktan sonra Sharabi, esarette "her anın ve her seçimin ne kadar kıymetli olabileceğini" öğrendiğini söyledi.
"Hayatı seçiyorum" dedi. "Yaptığım her şeyde Lianne, Noiya, Yahel ve Yossi'yi yanımda taşıyarak dolu dolu yaşamaya devam etmeyi seçiyorum."
Üç çocuğu ve bir komşusunun kızıyla birlikte kaçırılan Hagar Brodutch için hayata dönüş, "özgürlük" kelimesinin ima edebileceğinden daha karmaşık bir süreç oldu. Özellikle çocuklar için yaşanan büyük günlük mücadeleyi anlatan Brodutch, yeni bir şey inşa etmenin bir yolu olarak kısa süre önce pastacılık kurslarına gitmeye başladı.
"Bu, nasıl pasta yapılacağını öğrenmekten çok daha fazlası" dedi. "Bu, yeni bir yol bulmak, kendi ellerimle bir şey yaratmak ve yavaş yavaş bir gelecekte inşa etmekle ilgili."
Bir de 7 Ekim'den önceki hayatlarına asla geri dönemeyecek olanlar var.
Michal Negri'nin 28 yaşındaki yedek subay oğlu Binbaşı Roee Negri, sivilleri kurtarmakla geçen bir günün ardından Kibbutz Be'eri'de Hamas teröristleriyle savaşırken öldürüldü.
İsrailliler 7 Ekim'den sonra hükümetlerinden nasıl hesap sorabilir?
The Jerusalem Post'a verdiği bir röportajda Negri, aradan geçen üç yılın o sabah gündeme gelen soruları hafifletmek için çok az şey yaptığını söyledi. Her şeyden önce, 7 Ekim'e yol açan başarısızlıklardan sorumlu olanların bir devlet araştırma komisyonu aracılığıyla hesap vermesini istiyor.
"Hükümette, herhangi bir yönetim pozisyonunda bulunan herkes sorumluluk almalı ve sorgulanmalıdır, ki bunun bir daha asla yaşanmayacağından emin olabilelim" dedi.
"Sorgulama yapmaz ve soru sormazsanız, bunun bir daha yaşanmayacağından nasıl emin olabilirsiniz?"
Bu soru, yas tutan tek bir anneden çok daha büyüktür.
İsrail, 7 Ekim'den bu yana dramatik bir şekilde değişti ve ülkenin pol