“Kariyerimin en üzücü günü.” Bu hikaye sadece son bölüm. Olağanüstü bir kariyerin yanında tanıklık niteliğinde, neredeyse önemsiz. Milli formayla giyilen son 90 dakika. Gözyaşlarına bürünen Monumental Stadyumu'nda, açık havada ve tüm dünyaya yayınlandı. Ulusal takımın sıkı bir futbolcusu olarak Leo, son kez, o kadar çok kez olduğu gibi seviyedeydi. Karşılaşmanın... yıldızıydı. Neredeyse her zaman olduğu gibi: Son parıltısıyla bile heykeline değer katıyor.
“Buraya gelmeye devam etmek isterim çünkü Arjantin milli takımında oynamak insanın başına gelebilecek en güzel şey. Ancak, zamanı geldi. Son Dünya Kupası, yaşadığım her şeyle birlikte fazlasıyla yoğundu. Yeniden dünya şampiyonu olma hayalim vardı. Çok yaklaştık, söylendiği gibi garip bir şey olmadı...”
“Her şeyin sınırında geldik, mücadele ettik, sadece onlarla değil, öncekilerle de çok yaklaştık. Hepimiz bu forma için her şeyi verdik, her zaman, her zaman.” Brutal bir duygu durumu içinde ve tüm hayatının büyüsüyle oynadı. Küçücük ve yönetilmesi imkansız bir coşkuyla hareket eden bir rakibe karşı. Nasıl yapıyor? 39 yıl, 3 ay ve 12 günlükken bunu nasıl yapmaya devam ediyor? Kanında taşıyor, teninde hissediyor.
Leo oynuyor, koşuyor, çalım atıyor ve Grandoli'deki küçük sahada, Camp Nou'da, bir Dünya Kupası finalinde ya da Monumental'da sihir yaratıyor. Maracana'daki bir Copa America finalinde ya da adı Benin olan bir rakibe karşı son maçta. O ilk golünü attığı andaki aynı sınıfla, kesin hazırlık maçında.
Bu maç, 1 Mart 2006'da Jose Pekerman'ın çalıştırığı milli takımın, İsviçre'nin Basel kentindeki St. Jakob Park Stadyumu'nda Hırvatistan'a karşı oynadığı uluslararası bir hazırlık maçıydı. Almanya Dünya Kupası öncesi hazırlık maçlarından biriydi: Avrupa ekibi 3-2 kazandı. O dönemde hazırlık milli takım için hayati önem taşıyordu: Henüz 18 yaşında olan Messi ilk 11'de sahaya çıkmış, bir asist yapmış ve A milli takımdaki ilk golünü kaydetmişti.
O dönemde 19 numaralı formayı giyiyordu. Hırvat savunmasının hatalı çıkışının ardından sahanın üç çeyreğinde top kapma, sağdan orta alana ceza sahası çizgisine kadar top sürme ve sol ayağıyla arka direğe vuruş. Neredeyse, neredeyse hayatının golü.
Harika bir takımdı: Roberto Abbondanzieri; Fabricio Coloccini, Nicolás Burdisso, Martín Demichelis ve Walter Samuel; Leonardo Ponzio, Esteban Cambiasso ve Juan Román Riquelme; Lionel Messi, Hernán Crespo ve Carlos Tevez. Daha sonra Luis González, Pablo Aimar ve Diego Milito oyuna dahil oldu.
Herkesin takımı, bu son ziyafette, herkesden oluşuyor. Sadece dünün isimleri, bayrağı taşıyanlar ve gaz vermeye başlayanlar. Rodrigo De Paul, Nicolás Otamendi, Cuti Romero (pazuların yeni sahibi), Dibu Martínez ve daha pek çoğu. Yan tarafta, kulübede Leandro Paredes ve Angel Di María gibi.
Milli takımdaki hikayesi, mantıken, en az bir golle bitmeliydi. Benin, bir penaltıyla son kurbanı oldu.
“Burada bulunmayı, her yerde her zaman muazzam bir sevgi görmeyi çok özleyeceğim. Katar'da şampiyon olduktan sonra Arjantin'e döndüğümüz gün kariyerimin en güzel günüydü. Bugün ise kariyerimin en üzücü günü. Şimdi gelenleri destekleme zamanı, her zaman bir arada. Birlikte olduğumuzda her zamankinden daha güçlü olduğumuz kanıtlandı. Zor anlar gelecek, güçlü olmak lazım. Çünkü milli takımın kötü olmasını isteyen insanlar var: başardığımız şeyleri başardık çünkü seni”