Bir efsaneye nasıl veda edilir? Her şeyin yetersiz kaldığı bir anda bir tören nasıl organize edilir: stadyum, rakip, video, tezahürat, plaket, tur, hatta maçın kendisi bile? 20 yılı aşkın bir tarih nasıl tek bir gecede özetlenir? Hiçbir şeyin yeterli görünmediği durumlarda ne yapılır? Lionel Messi, ilk kez bu soruların yanıtını bulamadı. Arjantin'i dünya üçüncülüğüne taşımasının, sekiz gol atmasının ve milli takımla tariğine altın bir sayfa daha eklemesinin üzerinden 79 gün geçtik nach, Arjantin formasıyla en çok kupa kazanan, en çok maça çıkan ve en çok gol atan futbolcu belki de en zorlu maçıyla karşı karşıya kaldı: Son maçıyla. Henüz bir gençken başlayan ve onu sporun en büyük efsaneleri arasında sonsuza dek tutacak bir hikayeyi kapatma maçıyla.
Monumental Stadyumu farklı bir geceye hazırlandı. Çünkü Messi, en iyi Dünya Kupası'nı oynadıktan sonra, hâlâ dünyanın en iyileri arasında yer alırken, takımında belirleyici bir rol oynamaya devam ederken ve hatta Ballon d'Or adayıyken veda ediyordu. Geride bıraktığı eski futbolcuyu hatırlamaya gerek yoktu: Oradaydı, hâlâ formadaydı, topa her dokunduğunda her zamanki gibi aynı duyguları uyandırmaya hâlâ muktedirdi. Daha önce hiç görülmemiş bir şekilde, maçtan iki saat önce saha şimdiden yüzde 80 doluluk oranına ulaşmıştı. Kutlama çok daha erken başlamıştı: Saat 17.30'da cumbia ve cuarteto konserleriyle, tek bir saniyeyi, tek bir detayı, tek bir anıyı kaçırmak istemeyen ve bu yüzden saatler öncesinden gelen binlerce taraftarla başladı. Ve aslında dipte herkes bu geceyi biraz daha uzatmak istiyordu.
Aynı sahada, Ekim 2005'te Peru karşısında alınan 2-0'lık galibiyetle A milli takımla ilk iç saha maçına çıkmıştı; yine bu statta 19 gol attı ve milli takımla tarihinin en büyük tezahüratlarından bazılarını, sonuncusu da dahil olmak üzere burada aldı. Arjantin formasıyla yazdığı hikayeyi de yine burada kapatacaktı. Biyolojiye göre, 39 yaşında bir futbolcunun artık en üst düzeyde rekabet etmemesi gerekirdi. Messi ise çok daha zor bir şeyi başardı: Aradan iki yirmi yıl geçmesine rağmen, son performansının bile çok erken gelmesini sağladı.
Merkezinde yine Messi'nin olduğu sahada, bir Dünya Kupası atmosferi solundu: Tıka basa dolu tribünler, saplı bayraklar, üzerinde mahallelerin isimleri ve sloganları yazan diğer bayraklar, bilinen tezahüratlar ve son yıllarda takıma eşlik eden o küçük alışkanlıklar... Kaptan otobüsten Dünya Kupası boyunca olduğu gibi aynı sırada indi; Rodrigo de Paul ve Leandro Paredes şekerlerle ilgili ritüellerini tekrarladılar; ve Dibu Martínez ısınmak için sahaya çıktığında gecenin ilk büyük tezahüratını aldı.
Monumental'deki tadilatlar nedeniyle elektronik tabela yoktu ve taraftarlar onun takım arkadaşlarıyla gelişini de göremediler. Bekleyişi kısaltacak ilk bir görüntü olmadı. Onu bir kez daha görmenin tüm heyecanı, tüm coşkusu ve bunun son olduğuna dair üzüntü birkaç saniyeye sığdırıldı: Messi tünelden görünüp, çocuklarının ve takım arkadaşlarının çocuklarının eşliğinde, gözleri parlayarak sahaya yeniden adım attığında. Havai fişekler, çimlerin üzerine serilen devasa bir forma, Malvinas gazisi Fabio Santana'nın seslendirdiği milli marş ve 10. dakikadaki alkışlar, sahneyi unutulmaz bir ana dönüştürdü. Büyülü, tekrarlanamaz bir an. Sonsuza dek.