Şu ilerideki adamı görüyor musun? Hani şu beyaz sakallı olanı. İşte o Lionel Messi. Bir fenomen. İnsanlar onu oynarken izlemek için servetler öderdi. Baban küçükken senden beni sürekli maça götürmem isterdi ama biletler o kadar pahalıydı ki ikimizinki maaşımın yarısına mal olurdu. Bugünkü parayla milyonlar değerindeydiler. Üstelik İspanya'ya finalde kaybettiğimiz 2026 Dünya Kupası'ndan sonra milli takımda bir daha oynamayacağını söylediğinde baban kahrolmuştu. Nasıl ağladığını bilemezsin! Bir gün işten geldim, onu selamlamaya gittim; elinde kupayla Messi'yi çizdiği bir resim, üzerinde 10 numarası olan bir kağıt ve "Baba lütfen beni götür" yazan bir tabela vardı. Bugün gibi hatırlıyorum.
Arjantin, neredeyse kimsenin bilmediği Afrika'daki Benín ile oynuyordu. O zamanlar milli takım, kimsenin neredeyse adını duymadığı böyle rakiplerle oynardı. Sana ne kadar eski bir zamandan bahsettiğimi hayranlıkla düşün; stadyumun bile çatısı yoktu. Şimdikine aşağı yukarı benziyordu ama üstü açıktı. Ona karnesinde iyi notlar getirirse onu maça götüreceğime söz vermiştim. O hafta kulübe bir gün bile gitmedi: ders çalıştı ve her şeyi verdi. Ben de oradaki en ucuz biletleri aldım. Büyükannen ödediğim parayı görünce neredeyse beni evden kovuyordu. Ama onu görmenin son şansıydı ve baban onunla tanışmak istiyordu. Yerimiz en üst kattaydı. O kadar yukarıdaydık ki uçaklar yanımızdan geçiyor gibiydi. Oradan her şey minicik görünüyordu ama Messi topu ne zaman kapasa, bütün stadyum ayağa kalktığı için onun o olduğunu anlardın.
Onun bütün kariyerine şahit oldum. Argentinos Juniors sahasında U20 takımıyla ilk maça çıktığı gün harika bir gol atmıştı ve neredeyse kimse kim olduğunu bilmiyordu. A Milli Takım'la ilk maçına çıktığında ise hemen kırmızı kartla atılmıştı. Daha bir çocuktu, sıska ve uzun saçlıydı. Senin gibi kısa boylu olduğu için ona "Pire" diyorlardı ama topu bir aldımı hızlanır ve ondan topu alamazlardı. Öyle olmasına rağmen, başlangıçta zorlandı. Milli marşı söylemediği, formayı hissetmediği ve Barcelona'da oynadığı için Arjantinli gibi değil İspanyol gibi durduğu söylenirdi. Yaklaşık 15 yıl hiç kupa kazanamadı. Ve sonra her şeyi üst üste kazandı.
Dünya şampiyonu olduğumuzda, arka odadaki -babanın eski odası olan- vazonun yanındaki çerçevede duran o fotoğrafı çekilmek için Obelisco'ya kadar toplu taşımayla gittik. Yaklaşık beş milyon kişiydik. Gözünde canlandırabilmen için, bunun gibi tıka basa dolu neredeyse 60 stadyum ederdi. Delilikti. Adım atacak yer yoktu. Oyuncuların otobüsü bile ilerleyemediği için geri dönmek zorunda kalmıştı. Onu mutlaka görmek gerekiyordu. Topla birlikte, senin oynadığın o video oyunlarındaki karakterler gibiydi. Bir hareketlenirdi ve nereye çıkacağını bilemezdin. Ve gol atmaktan hiç yorulmadı. İkişer üçer atardı, bir gün çıktı beş tane birden attı. Yaklaşık 120 gol attı ki bunların çoğunda kendisi vurmak yerine golü başkasına attırırdı.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Dünya Kupası'nda zaten 39 yaşındaydı. O dönemde futbolcular, fiziksel olarak kaldırmadığı için 36 ya da 37 yaşında emekli olurlardı. Ve Messi sanki 20 yaşındaymış gibi oynadı. Arjantin ne zaman turnuvanın dışına itilecek gibi görünse Messi ortaya çıkar ve bizi ipten alırdı. Mısır karşısında 10 dakika kala 2-0 yeniliyorduk. Ve sonunda Messi topu kaptığı gibi maçı çevirdi. Sen o gün doğdun ve baban maçı hastane odasında izliyordu. Annenin yanına girmesi için onu çoktan çağırıyorlardı ama o onlardan biraz daha beklemelerini rica ediyordu. Arjantin üçüncü golü attığında, ebe sevinç çığlığından neredeyse korkudan ölecekti ve sen de biraz sonra karnından dünyaya geldin. Baban hep senin ağlamak yerine...