Luciano Kunis hukuk eğitimi aldı, okulu bitirdikten sadece 15 gün sonra İspanya'ya gitti. Tarih Ağustos 2001'di. Başlangıçta çevre hukuku üzerine bir yüksek lisans programını içeren seyahat, çok daha eklektik bir rotanın açılmasıyla sonuçlandı: Madrid'de yaşadı, bir giyim mağazasında çalıştı, modellik yaptı, sinema ve televizyon için reklamcılık yaptı ve daha sonra etkinlik ve şov prodüksiyonuna yöneldi. Rüzgarın yön değiştirmesi, İspanya'da yaşarken tadına baktığı ve onu çocukluğunun bir lezzetiyle yeniden buluşturan bir domatesle başladı. Arjantin'e döndüğünde babasının La Plata bölgesinde kurduğu fide şirketine katıldı ve İspanyol Bask Bölgesi'nden gelen birkaç tohum, yepyeni bir projenin doğmasını sağladı.
Kendi tüketimi için başlayan şey, haftada 7000 ila 8000 kilo civarında bir üretime ulaşana kadar büyüdü. Domatesleri lüks restoranlara, bireysel müşterilere ve süpermarketlere ulaşırken; çiftlik, geleneksel olanlara kıyasla çoğunlukla daha az ürün veren ve daha fazla özen gerektiren çeşitlerle çalışıyor. Kunis için bu zorluk, modelin bir parçası her şeyden önce lezzete göre tanımlanıyor. “Domates bugün benim için bir yaşam biçimi” —Sana göre domates nedir ve onu yetiştirmeye neden bu kadar tutkuyla adandın?
—Domates bugün benim için bir yaşam biçimi. Kışın domates olmadığında çok önemli bir şeyin eksikliğini hissediyorum, çünkü gerçekten uyandığımda ekonomik yönünün, ciromun ve her şeyin ötesinde buna ihtiyacım var. O domatesle temas kurmaya ihtiyacım var. Hayatımda her türlü işte çalıştım, daha çok sevdiğim işler, daha az sevdiğim işler oldu ama domatesle büyük tutkumu buldum. Aslında üzerimde domates dövmeleri var ve yeğenlerim bana “domates amca” ya da “domatesin kralı” diyorlar. Bir şekilde bu, yıllar önce San Sebastián'da, İspanya'da, Bask Bölgesi'nde yaşarken yaşadığım bir deneyimi herkesin tadına sunmaktı. Orada bir süpermarkette kimsenin istemediği en büyük, en çirkin domatesi denedim ve aniden küçükken hissetmediğim bir his yaşadım. Beni çiftlikte büyükannem ve büyükbabamla geçirdiğim çocukluğumun belirli bir anına, bitkiden bir domates koparıp o aromayı, o tadı, o rengi, o küçükken hatırlamadığım ama o domatesi tattığım anda “Tabii ki, bu oydu” dediğim varlığı hissettiğim bir ana geri götürdü. Ve bir şekilde bunun her şeyi değiştireceğini biliyordum.
—O domatesin tohumları ne zaman ortaya çıktı?
—Tohumlar daha sonra geliyor. Pablito gelip o tohumları San Sebastián'dan bana getiriyor, çünkü ona şöyle demiştim: “Hey, orada yediğim bu domatesi yemek istiyorum.”
—Hangi çeşit olduğunu hatırlıyor musun?
—Biz ona Bask domatesi diyoruz ama bu Getaria'nın tipik domatesi, Bask Bölgesi'nin eteklerindeki çiftlik evlerinin sebze bahçelerinde üretilen domates. Pablo bana kayınvalidesinin bahçesinden birkaç tohum getirdi. Muhteşem bir domatesi vardı. Onu burada yetiştirmeye başladık ve laf lafı açtı... Her şey o zaman başladı.
—Her çeşidin farklı bir tadı mı var?
—Evet, her birinin çok kendine has bir tadı ve tatlı ile ekşi arasında bir dengesi var. Bu, tohumun genetiğinde var. Yaptığınız yer yani terroir ve o bitkinin neyle beslendiği de burada çok büyük bir rol oynuyor. Eğer benim yaptığım bu aynı bitkileri Mendoza'da yetiştirirseniz çok daha tuzlu çıkarlar. “Öncelik verdiğim şey lezzet” —Toprağa göre ne değişiyor ve hangi çeşitleri yetiştireceğinize nasıl karar veriyorsunuz?
—Taş onlara tüm bu mineralleri sağlıyor...