Yemek masasının üzerindeki kitap ve evrak dağının sessizliği ve düzeni yanlış bir izlenim veriyordu. Claudia Piñeiro, kapının çalmasını bekleyerek bekleme modunda değildi. Yeni romanı El canto invisible'ın kitapçılara girmesine 48 saat kala yazar, anlatması gereken şey için zoraki bir kelimeyle huzursuz bir şekilde bir sonraki romanı üzerinde çalışıyordu. Dakikalar boyunca, güneş Buenos Aires üzerinde batarken, o binanın tepesinde kuşların sesi sessizliği bir montaj gibi kesti. Sonunda Piñeiro aradığı kelimeyi buldu. Sohbetin başlangıcı, o zamana kadar gelen şarkıya bir övgü oldu. Kuşların sesini ve şu anda onu kuş gözlem uygulamasıyla onaylamaya iten süreci anlatırken, "Bu benim için bir saplantı haline geldi" diyerek başladı. LA NACION'a bu ve diğer saplantılarından bahsetti. "Romanlarım her zaman tetikleyici imajlardan yola çıktı. Ancak bu seferki motor görsel değil, işitseldi" diyor. Ve ekliyor: "Neredeyse kuş gözlemciliğinden ziyade şarkı söylemek ilgimi çekiyor, beni duygulandırıyor. Birinin şarkı söylediğini ve diğerinin karşılık verdiğini fark etmeye başladım. Biri diğerinin üzerinde değil. Uzay üzerinde diğeriyle birlikte şarkı söylemenin bir yolu var."
Bu deneyimi düşünmesine yardımcı olan referans, filozof Vinciane Despret ve Kuş Gibi Yaşamak (Habitar como un pájaro) adlı kitabıydı. Piñeiro, "Bazen insan kavga ettiklerini sanır. Dünyayı kuşlar gibi yaşasaydık dünya nasıl olurdu?" diyor. Doğal dünyadan doğduğu görünen bu soru, aynı zamanda yeni romanının topraklarına girmenin bir yolu haline geliyor: Farklılığı tek bir gerçeği dayatma mücadelesine dönüştürmeden farklı seslerle nasıl bir arada yaşanabilir? El canto invisible'da aile sırları, buyruklar ve ideolojik gerilimler, karakterlerin bildiklerini sandıkları şeyin aynı zamanda onları tuzağa düşüren şey olabileceği bir hikayede kesişiyor. Başrol oyuncusu Julia, en iyi arkadaşının asla ona anlatmadığı bir sır sakladığını keşfeder. Piñeiro, "Bu sır bir yara" diye açıklıyor ve karakterin "acıdan korunmak için" bu yaradan hareketle bir gerçektir ürettiğini belirtiyor. Çıplak Ayaklar (Las viudas de los jueves) kitabının yazarı, "Gerçeğin yakalanması çok zor bir terim olduğuna dair inancım her geçen gün artıyor" diyor.
Eserinde bir gezinti yaparken, bunun edebi takıntılarından biri olduğunu, olaylara tüm olasılıklarıyla bakmak olduğunu kabul ediyor. "La muerte ajena'da da durum aynı: Aynı hikayenin üç versiyonuyla gerçek hangisidir? Ya da yedi sesi olan Catedrales'te" diye hatırlatıyor. El canto invisible'da başroldeki Julia, en yakın arkadaşının çok güçlü bir sırrı olduğunu keşfeder ve bu sırrın kendisine asla paylaşılmama nedenleri konusunda onu ikna etmeye yönelten gerçekler ve varsayımlardan bir gerçek inşa eder. Bir kesinlikten vazgeçmenin bu zorluğunda, sohbetinin büyük bir kısmını kesişen bir endişe ortaya çıkıyor: Yazısının konusu ve bazı halka açık göruntülerinin nedeni olan "bir kapan biçimi olarak fanatizmler". Ancak Piñeiro, iyiyi veya kötüyü temsil etmeye mahkum karakterler inşa etmiyor. "İnsanın karakterlerin ayakkabılarına girmesi gerekiyor, çünkü aksi takdirde insan manikeist karakterler yaratır ve iyiyi ve kötüyü yapar" diyor. Hatta onun için kasıtlı olarak rahatsız edici bir alan bile var: "Sanırım romanı okuyup da bu karakterin söylediklerini o kadar da fena bulmayacak insanlar var. Öte yandan karakterler yargılanmıyor." Yazma işi o