Umut Körfezi (Bahía Esperanza). 1980'li veya 90'lı yılların belirsiz bir döneminde Güney Kore'nin kırsal bir kasabası. Kuzey Kore sınırındaki askerden arındırılmış bölgenin kalbinde, bir dizi olağanüstü olay yerli halk ile yerinden edilmiş göçmenler arasında vahşi ve kanlı bir çatışmaya yol açacaktır; bu, avcı ve av rollerinin tanıdık ve yabancı olan iki ırk arasında sürekli değiştiği nefes kesen bir avdır. Güney Koreli yönetmen Na Hong-jin'in (The Wailing) yeni filmi Hope: İlk Darbe (Hope: el primer impacto), bilim kurguyu polisiye, gizem, korku ve yol filmiyle harmanlayarak kaotik, vahşi, hipnotik, sarsıcı, ezici ve aşırı bir kokteyl ortaya koyuyor. Son Cannes Film Festivali'ndeki devrim niteliğindeki gösteriminin ardından -burada hem coşkulu hem de kutuplaşmış tepkiler yaratmıştı- Güney Kore sinemasının en pahalı ve kışkırtıcı filmi Arjantin'e geliyor. Ve 8 Ekim'deki vizyon tarihinden önce LA NACION, Squid Game'in görevlerini yerine getirmek üzere verimli bir şekilde eğitilmiş ancak karşısına çıkan kozmik meydan okumada hayatta kalmaya pek de hazır olmayan bir kadın polisi canlandıran başrol oyuncusu Hoyeon ile özel bir röportaj gerçekleştirdi.
—Filmi nasıl tanımlarsınız? —Epik ölçekte bir kültürlerin çatışması. Kore'nin küçük bir kasabasında, görünüşe göre vahşi bir kaplanın ortaya çıkmasıyla başlıyor. Bu yüzden yerel polis şefi (süperstar Hwang Jun-min tarafından canlandırılıyor) sokağa çıkıyor ve benim karakterim ile diğer bir grup insanla birlikte gerçeği keşfediyor. Ortalıkta serbestçe dolaşan şey başka türde bir yaratık.
—İnsanlar ve yaratıklar birbirleriyle iletişim kuramıyor ve bu aşılmaz dil bariyeri ikisi arasındaki çatışmanın kökenini oluşturuyor. Bir bilim kurgu önermesinden ziyade, şu anki gerçek dünyanın bir tasviri gibi görünüyor. Katılıyor musunuz? —Kesinlikle katılıyorum. Ve bu iletişim eksikliğinin sonucu, filmin ele aldığı en ilginç konulardan biri. Yönetmen bana dünyadaki tüm trajedilerin genellikle bir yanlış anlaşılmayla başladığını söyledi. Küçük ve büyük birçok toplumsal olay, insanın başkasıyla empati kuramaması, onu tanımaması, anlamaması ve kişisel perspektifini kavrayamaması yüzünden çok kötü sonuçlandı. Hope'ta, köprüler kurmanın, asgari ve temel anlaşmalara varmanın imkansızlığı, olayların üstel olarak tırmanmasını tetikleyen başlıca unsurdur. Dürüstçe söylemek gerekirse, filmin iletmek istediği ana fikrin bu olduğuna inanıyorum.
—Ve siyasi bir bakış açısından, iki Kore arasındaki ilişkinin bir metaforu olarak yorumlanabilir mi? —Kişisel olarak öyle olduğunu düşünmüyorum. Film belirli bir yerde geçiyor, ancak belirli bir yer ve durum hakkında konuşmuyor. Özeline değil, geneline odaklandığı için spesifik olanın çok ötesine geçiyor. Anlattığı şeyler Dünyanın herhangi bir yerinde, hatta evrenin başka herhangi bir köşesinde bile yaşanabilirdi.
Eyleme Geçmeden Önce Düşünmek Na Hong-jin, kayıtsızlığa yer bırakmayarak stilize edilmiş bir aşırı şiddet ve taşan bir adrenalin önerisi geliştiriyor. Anlatı tercihlerinde çok iyi harmanlanmış dört belirleyici etki görülüyor: Steven Spielberg'ün Jaws filminin gerilimi, John Carpenter'ın Şey (The Thing) filmindeki paranoya, James Cameron'ın Avatar'ındaki alegori ve Bong Joon-ho'nun Parazit (Parasite) filmindeki sosyopolitik eleştiri. Hope'un fantastik kayıt türü gerçeklikten kaçmıyor, aksine onunla göz göze ve ardına kadar açılmış gözlerle yüzleşiyor. Kozmik korkuya başvurarak...