Arjantin Futbol Federasyonu (AFA) yetkililerine atfedilen Pilar'daki malikanenin gerçek sahiplerinin kim olduğunun araştırıldığı soruşturmadaki yetki tartışmasına yeni bir halka eklendi. Federal Ceza Temyiz Mahkemesi, savcı Mario Villar'ın, sanıkların istediği gibi davanın Adrián González Charvay'ın Campana federal mahkemesinde kalmasını önlemek amacıyla Yüksek Adalet Divanı'na başvurmak için yaptığı olağanüstü itirazı reddetti.
Artık savcı Villar, Yüksek Adalet Divanı'na doğrudan erişim sağlamak için bir temyiz dilekçesi (queja) sunmak zorunda kalacak. Bu, daha kısıtlayıcı bir yoldur ve en yüksek mahkemenin, incelenmesi gereken nihai veya eşdeğer bir karardan kaynaklanan federal bir mesele olduğuna kanaat getirmesine bağlıdır. Bu zorlu bir yoldur çünkü Yüksek Mahkeme genellikle yetki meseleleriyle ilgilenmez, ancak burası davanın kim tarafından soruşturulması gerektiğinin on aydır tartışıldığı istisnai bir dosyadır.
Bu kararın kesinleşmesi durumunda, sanıkların seçtiği hakim bu davayı ve AFA'yı soruşturan davaların çoğunu elinde tutacaktır.
Ağustos 2026'nın sonlarında savcı Villar, federal bir olağanüstü kanun yolu başvurusunda bulunmuş ve Temyiz Mahkemesi'nin kararının keyfilik içerdiği gerekçesiyle karara itiraz etmişti.
Villar, mahkemenin yalnızca Pilar'daki mülkün fiziksel olarak bulunduğu yeri dikkate aldığını, başkent Buenos Aires'te başlayan bütüncül kara para aklama suç hipotezini göz ardı ettiğini savundu. Dosyanın, aralarında kukla şirketlerin de yer alacağı muhtemel bir uluslararası aracı ağını araştırdığını belirtti.
Buna rağmen, ülkenin en yüksek ceza mahkemesi; Diego Barroetaveña, Alejandro Slokar ve Mariano Borinsky'nin aynı yöndeki oylarıyla, kara para aklama iddiasıyla yürütülen soruşturmanın Campana federal yargısı nezdinde devam etmesine karar veren mercinin kararına karşı savcının olağanüstü itirazını reddetti.
Villar, AFA yetkililerine atfedilen ancak kağıt üzerinde emekli Ana Conte ile vergi mükellefi Luciano Pantano'ya ait olan "Pilar malikanesi" hakkındaki dosyanın hangi yargı alanında görülmesi gerektiğine Yüksek Mahkeme'nin karar vermesini istiyordu.
Temyiz hakimleri, savcının başvurusunun tam olarak gerekçelendirilmediği kanaatine vardı. Yüksek Mahkeme'nin kural olarak yetki meselelerini incelemediğini, ayrıca en yüksek mahkemenin köklü içtihadına göre bunun federal yargı yetkisinin reddi niteliğinde bir vaka olmadığını değerlendirdiler.
Federal Ceza Temyiz Mahkemesi 1. Dairesi, savcılığın başvurusunun usulüne uygun gerekçelendirilmediğine ve ayrıca Yüksek Mahkeme'nin müdahalesini gerektirecek federal bir meselenin ortaya konulmadığına hükmetti.
Bu davada, varlıkların aklanması suçu soruşturulmakta olup, bu yoruma göre dosya ekonomik ceza alanındaki ulusal yargı tarafından değil, federal yargı tarafından soruşturulmalıdır.
Hakimler, “kurumsal ilgi” meselesine dair sadece bir iddiada bulunmanın, Ulusal Yüksek Adalet Divanı'na başvurmak için yeterli olmadığını vurguladılar.
Hakim Slokar da daha önce savunduğu görüşe paralel olarak verdiği oyla, bunun nihai bir karar olmadığını belirtti. Öte yandan hakim Barroetaveña, yetki meselelerindeki kararların prensipte nihai karar niteliği taşımadığını vurguladı. Ayrıca Yüksek Adalet Divanı'nın bizzat Vialidad davasında benzer nitelikteki bir iddianın kabul edilebilirliğini reddettiğini ekledi. Borinsky ise önceki müdahalesini açıkladı